ႏိုင္ငံ + ျပည္သူ = ႏိုင္ငံ့အေရး = ႏိုင္ငံေရး
ကလုိေစးထူး
လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္အနည္းငယ္က ျဖစ္ပါတယ္။
ဖို႔၀ိန္းမွာက်င္းပသြားတဲ့ တင့္တင့္ထြန္း စတိတ္႐ႈိးပြဲကိုသြားေတာ့ ခန္းမရဲ႕အ၀င္၀မွာ မေတြ႔ရတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အန္တီႀကီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဆုံပါတယ္။ `အန္တီတို႔၊ စတိတ္႐ႈိးပြဲလာၾကည့္တာလား´ လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ေမးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအန္တီႀကီးေတြက မ်က္ႏွာထားမသာမယာနဲ႔ တေယာက္စီ ဒီလိုျပန္ေျဖပါတယ္။
`မဟုတ္ဘူး၊ ကေလးမေလးေတြကို လိုက္ပို႔တာ၊ တို႔ေတြက ျပန္မွာ´
`ၾကည့္စမ္းပါဦးကြာ၊ တခုခုလုပ္ၾကမယ္ေဟ့ဆုိၿပီး လူစုရင္၊ အစည္းအေ၀းတို႔ ဘာတို႔ဆိုရင္ လူေတြက ဒီလို မတက္ႂကြဘူး´
`မင္းလည္း တုိ႔နဲ႔ေတြ႔ရေအာင္၊ တို႔နဲ႔ေတြ႔ခ်င္လုိ႔ ဖို႔၀ိန္းလာတာမွ မဟုတ္တာ၊ တင့္တင့္ထြန္းစတိတ္႐ိႈးပြဲ လာတာ မဟုတ္လား´
`အန္တီတို႔ကေတာ့ ၀မ္းနည္းတယ္၊ ကဲ.. သြားမယ္ေဟ့´
လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္က ျဖစ္ပါတယ္။
ဂ်ပန္မွာ ပညာလာသင္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္နဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက ဒီလိုေျပာပါတယ္။
`က်မတို႔က မိဘေတြက ခ်မ္းသာၾကတာ မဟုတ္ဘူး၊ ရိွတဲ့ေငြေလးကို ျခစ္ျခဳတ္ၿပီး ဒီမွာ ပညာ လာသင္ေနရတာ၊ ႏိုင္ငံေရးေတြဘာေတြ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ အခ်ိန္မရိွဘူး။ အဲဒါေတြလုပ္လုိ႔လည္း တခုခု အထိခိုက္မခံႏိုင္ဘူး´
လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္က ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာျပည္တြင္းက နာမည္ႀကီး ၀က္ဘ္ဆိုက္တခုရဲ႕ တာ၀န္ရိွသူ လူငယ္တေယာက္က ဒီလိုေျပာတာကို ေတြ႔ဖူးပါတယ္။
`ဒီထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးေတြ မေျပာၾကပါနဲ႔ဗ်ာ၊ က်ေနာ္တို႔ အေရးယူခံရပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္က မိဘကို လုပ္ေကၽြးေနရတာ၊ အဲဒါေတြအတြက္နဲ႔ က်ေနာ့္ဘ၀ အနစ္မြန္းမခံႏိုင္ဘူး´
အထက္ပါျဖစ္ရပ္ေတြကိုၾကည့္ရင္ `ႏိုင္ငံေရး´ ဆိုတဲ့ စကားရပ္ေလးတခုကို လူေတြ နားလည္လက္ခံၾက တာဟာ မတူညီဘူးဆိုတာ သိလာေစပါတယ္။ အဲဒီလို မတူညီမႈနဲ႔အတူ လူတန္းစားေတြ တစတစနဲ႔ ကြဲျပားေနေလ မလားလို႔ ေတြးမိေတာ့ ဒီစာကို ေရးမိပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ `ႏိုင္ငံေရး´ လို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တြန္႔ခနဲ ျဖစ္သြားတတ္တာ အစဥ္အလာတခုလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားဆိုတာနဲ႔ လက္ရိွအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဆန္႔က်င္သူမ်ားလို႔ မ်က္လုံးထဲမွာ အရင္ဆုံး ျမင္ေယာင္ပစ္လုိက္ၾကတာ မ်ားေနပါၿပီ။ သူတို႔သည္သာလွ်င္ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ အဲဒီေတာ့ အခ်ိန္မေရြး ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခံရႏိုင္တယ္။ ယုတ္စြ အဆုံး ဘ၀ပ်က္သြားႏိုင္တယ္..၊ အဲဒီလို ေတြးပစ္လိုက္တာမ်ားပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ႏိုင္ငံရဲ႕အေရး၊ ျပည္သူရဲ႕အေရးဆိုတာ ရွင္းေနပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ေတြကလည္း ဒီလိုပဲ အနက္ဖြင့္ဆုိပါတယ္။ ပါတီေထာင္မွ ႏိုင္ငံေရးမဟုတ္သလို ပါတီအဖြဲ႔အစည္း
၀င္ျဖစ္မွ ႏိုင္ငံေရးသမား မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးသမားနဲ႔ ျပည္သူဆိုၿပီး လူတန္းစားႏွစ္ရပ္က ကြဲျပားမွန္းမသိ ကြဲျပားလာေနပါၿပီ။
ၿခိမ္းေျခာက္မႈေအာက္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသားက်လာတဲ့ ျပည္သူေတြမွာလည္း သူတို႔ရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္၊ ရပ္တည္ပုိင္ခြင့္ကိုေတာင္မွ (အုပ္ခ်ဳပ္သူကို ဆန္႔က်င္ရမယ္ဆုိရင္) လြတ္လပ္ပြင့္လင္းစြာ ထုတ္ေဖာ္ မေျပာရဲေတာ့ပါဘူး။ ေျပာတဲ့လူေတြကိုလည္း `သူတို႔က ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ´ လို႔ သတ္မွတ္ ပစ္လိုက္ၾကပါတယ္။ သတ္မွတ္ရေလာက္ေအာင္လည္း အေျခအေနေတြက ဖန္တီးေပးေနပါတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားလုိ႔ သတ္မွတ္ခံရသူေတြကလည္း သူတို႔လုိမလုပ္၊ မေျပာတဲ့ ျပည္သူကို အားမရ၊ ျပည္သူကလည္း သူတုိ႔နဲ႔ အသားမက်၊ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေ၀းသထက္ ေ၀းသြားပါေတာ့တယ္။
တေန႔လုပ္မွ တေန႔စား၊ ၀မ္းေရးေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္႐ုန္းကန္ေနရတဲ့ သာမန္ျပည္သူတေယာက္က
`စစ္အာဏာရွင္ ျပဳတ္က်ေရး´ ဆိုတာကို ထည့္မစဥ္းစားအားသလို အစိုးရစရိတ္နဲ႔ ပညာေတာ္သင္ ထြက္လာရတဲ့ လူငယ္တေယာက္ကလည္း သူ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ရင္ ရမယ့္အခြင့္အေရးကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူကိုဆန္႔က်င္လို႔ ရလာမယ့္ လတ္တေလာရလဒ္နဲ႔ မလဲလွယ္ရဲပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔ အေတြးေတြ၊ သူတုိ႔စဥ္းစားခ်က္ေတြထဲမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ဆန္႔က်င္ေနတဲ့လူေတြဟာ သူတို႔နဲ႔ တသားတည္း မက်ေတာ့ပါဘူး။ တခါတရံမွာဆိုရင္ `ဒီလူေတြနဲ႔ပတ္သက္မိရင္ ငါ့ကိုပါ ထိခိုက္လာ ႏိုင္တယ္´ လုိ႔ေတာင္ ေတြးပစ္လိုက္ပါတယ္။
တကယ္တမ္း ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္ လူတုိင္းဟာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြလုိ႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ပညာသင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္ဟာလည္း ပညာသင္ျခင္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံ့အေရးကို ပါ၀င္ေန သလုိ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေနတဲ့ လုပ္သားေတြကလည္း အလုပ္လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံ့အေရးကို ေဆာင္ရြက္ ေနပါတယ္။
Seminar တခုမွာ ေဆြးေႏြးသူ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က `လူေတြရဲ့ ေန႔စဥ္ရွင္သန္ သြားလာလႈပ္ရွားမႈ တုိင္းဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္´ လို႔ အဆိုျပဳ ေဆြးေႏြးဖူးပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ တျခားေသာ ေဆြးေႏြးသူ အမ်ဳိးသားတေယာက္က `အိမ္သာတက္တာကေရာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆိုင္ပါသလား´ လုိ႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးငယ္ ျပန္ေျဖတာကေတာ့ …
`အိမ္သာတက္ျခင္းဟာလည္း ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္စပ္ပါတယ္။ အိမ္သာတက္သူဟာ အိမ္သာတက္ၿပီးရင္ လက္ေဆးဖုိ႔ အေရးႀကီးသလို အိမ္သာကိုလည္း သန္႔ရွင္းေအာင္၊ ယင္လုံေအာင္ ထားဖုိ႔လုိပါတယ္။ မသန္႔ရွင္းတဲ့ အိမ္သာကိုတက္ၿပီး လက္ကို စင္ၾကယ္စြာမေဆးတဲ့ အိမ္သာတက္သူဟာ ၀မ္းေရာဂါလို ေရာဂါမ်ဳိးေတြရႏိုင္ၿပီး သူကမွတဆင့္ သူ႔မိသားစုကို ေရာဂါကူးေစႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလို မိသားစုေတြ မ်ားလာရင္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႏိုင္ငံကိုပါ ထိခိုက္ေစႏိုင္လုိ႔ အိမ္သာတက္ျခင္းဟာလည္း ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆုိင္ပါတယ္´
တကယ္ေတာ့ လူေတြအားလုံး ေန႔စဥ္ ရွင္သန္သြားလာလႈပ္ရွား ႐ုန္းကန္မႈတိုင္းဟာ ႏိုင္ငံေရးပါ။ ပါတီေထာင္မွ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူကုိဆန္႔က်င္မွ ႏိုင္ငံေရးမဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္းရဲခ်ဳိ႕ငဲ့သူတေယာက္ကို မိမိတတ္ႏိုင္သေလာက္ေလး ေ၀ငွေပးလုိက္တာနဲ႔ အဲဒီေပးလိုက္တဲ့ ခဏမွာတင္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ မိမိသိထားတာကို မသိေသးတဲ့လူေတြကို ေ၀ငွေပးလိုက္တာဟာလည္း ႏိုင္ငံေရး လုပ္နည္းတမ်ဳိးပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ `က်ေနာ္/က်မ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ပါဘူး´ ဆိုတာ မရိွပါဘူး။ လူတုိင္း ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံရဲ႕အေရးကို ေဆာင္ရြက္ေနၾကပါတယ္။ ေကာင္းေသာ ေဆာင္ရြက္ျခင္းနဲ႔ ဆုိးေသာ ေဆာင္ရြက္ျခင္း ကေတာ့ မိမိရဲ႕ ေရြးခ်ယ္ယုံၾကည္မႈပါပဲ။
လက္ရွိအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကို ဆန္႔က်င္ၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ မတရားမႈေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာေနတဲ့ လူေတြကလည္း မိမိေျပာေနသလို တျခားလူေတြက မေျပာရေကာင္းလားလို႔ အားမလို အားမရျဖစ္ေနလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီလို အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေလေလ လူထုနဲ႔ေ၀းသြားေလေလ ျဖစ္ေတာ့မွာပါ။
`ႏိုင္ငံေရး´ ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ႕ ကန္႔သတ္မႈေအာက္မွာ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူခ်င္းအတူတူ အစုမကြဲေစခ်င္ ပါ။ `ႏိုင္ငံေရး´ ဆိုတာဟာ ပါတီေတြေထာင္၊ သာမန္ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံလူေတြ နားမလည္ႏိုင္တဲ့ ဟိုစနစ္၊ ဒီစနစ္ေတြ ေျပာတဲ့အလုပ္၊ လက္ရိွအုပ္ခ်ဳပ္ေနသူေတြကို ဆန္႔က်င္တဲ့အလုပ္လို႔ ျမင္လာေနတာက တစတစနဲ႔ မ်ားလာေနပါၿပီ။
တကယ္ေတာ့လည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူကို ဆန္႔က်င္တဲ့လူနဲ႔ ျပည္သူေတြနဲ႔က တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေ၀းလာသလုိလို ျဖစ္လာေနပါတယ္။ ဒီေခတ္မွာ မိဘက အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကိုဆန္႔က်င္တဲ့ သားသမီးကုိ `နင္ဒါမ်ဳိးေတြ လုပ္တာနဲ႔ ငါတို႔ပါေရာၿပီး ဒုကၡမေရာက္ခ်င္ဘူး၊ ငါတုိ႔ အသက္ႀကီးၿပီ´ လို႔ ဆိုဆုံးမေနတဲ့ေခတ္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒါဟာ ျပည္သူနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကို တသီးတျခားစီလုပ္ခဲ့တဲ့၊ လုပ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ လက္ရိွအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈပါပဲ။ ႏိုင္ငံျခားကုိေရာက္ေနတဲ့ လူေတြရဲ့ တ၀က္၀န္းက်င္ေလာက္မွာကိုက `ငါသူတုိ႔ကို ဆန္႔က်င္ရင္ ငါ့ႏိုင္ငံျပန္ခြင့္ရပါ့မလား´ ဆုိတဲ့ စိုးရိမ္ စိတ္က ႀကီးစုိးေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္လည္း `က်ေနာ္/က်မေတာ့ျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ပါ´ လို႔ ဖြင့္ဟ ေျပာဆိုလာသူေတြ မ်ားလာေနပါတယ္။ ေနရပ္ကို ျပန္ခြင့္မရမွာကို စိုးရိမ္စိတ္တခုတည္းနဲ႔ ခံစားတတ္တဲ့ႏွလုံးသား မဲ့ေနေလေရာ့သလားလုိ႔ ေတြးထင္ရေလာက္ေအာင္ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈႏုိင္စြမ္းေတြ ရိွေနၾကပါၿပီ။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ (အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစား) ေတြသည္လည္း ျပည္သူေတြထဲကျပည္သူ၊ က်ေနာ္တို႔ (သူတို႔ကိုဆန္႔က်င္ေနသူ) ေတြသည္လည္း ျပည္သူေတြထဲက ျပည္သူခ်င္းအတူတူ က်ေနာ္တို႔တေတြ ျပည္သူႏွင့္ မေ၀းလုိပါ။
`ႏိုင္ငံေရး´ ဆိုသည္မွာ ႏိုင္ငံအတြင္းတြင္ ေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ ျပည္သူမ်ား၏အေရး၊ ႏိုင္ငံ့အေရး ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျပည္သူႏွင့္ႏိုင္ငံေရး တသီးတျခားစီ မျဖစ္ေစလိုပါ။ ဒါေၾကာင့္..
ႏိုင္ငံေရး= ျပည္သူ + ႏိုင္ငံ = ႏိုင္ငံ့အေရး = ႏိုင္ငံေရး …….။
Monday, July 09, 2007
တာ၀န္သိေသာ ႏုိင္ငံသားေကာင္းမ်ား ျဖစ္ဖုိ႔ …..
Saturday, July 07, 2007
ေဒါင္းမာန္ခ်ီ
ခြပ္ေဒါင္းေသြး
ရာဇ၀င္မွာ ဘယ္အခါမညႇိဳး
ရာဇ၀င္မွာ စံတင္ထား။
ဒီျပည္က ျဖစ္တဲ့ေသြး
မိစာၦေတြ ေဖာက္ရဲခဲ့ၿပီ
ဓား .. ဓားခ်င္း၊ လွံ .. လွံခ်င္း၊
စိန္ေခၚၿပီးမွ ဘြာမခတ္နဲ႔။
မ်ိဳးဆက္ေတြ လက္ကမ္းလုိ႔
တဆက္ၿပီး တဆက္ေျပာင္း
ေနာင္ေတာ္ေတြ ျပခဲ့တဲ့
ရဲရဲေတာက္ သစၥာတရား
မ်က္ရည္ေတြ စီးက်ပေစ
ဘယ္ေတာ့မွ မသုတ္ဘူး။
ေနာင္ေတာ္ေတြ လက္ဆင့္ကမ္း
တုိက္ပြဲေခၚသံ
ေနာင္လာေနာက္သား
ေကာင္းစားဖုိ႔ငွာ .....
ခြပ္ေဒါင္းဘ၀ တာ၀န္ေက်မွ
စည္ေျဗာသံေ၀ တညံညံနဲ႔
အသင္တုိ႔ကုိ အမွ်ေ၀မယ္။
Wednesday, July 04, 2007
စိတ္ရွည္ရန္လုိအပ္သည္
(ဗမာႏုိင္ငံ၏ ႏုိင္ငံေရးႏွိပ္ကြပ္မႈမ်ားကုိ ေျဖရွင္းရန္အတြက္ သမာဓိစြမ္းအားမ်ား ဆထက္ထမ္းပုိး လုိအပ္သည္ ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အေမရိကန္ႏုိင္ငံထုတ္ ၀ါရွင္တန္ပုိ႔(စ္)သတင္းစာ၌ ေရးသားခဲ့သည္။)
ႏုိင္ငံျခား ဧည့္သည္မ်ားႏွင့္ သတင္းစာဆရာမ်ားက ယေန႔ ဗမာႏုိင္ငံ၌ ၾကံဳေတြ႕ရင္ဆုိင္ေနရသည့္ "ေရွ႕မတုိးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ" ႏုိင္ငံေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ မည္သုိ႔သေဘာထားသနည္းဟု မၾကာခဏ ေမးျမန္းေလ့ ရွိသည္။ ထြက္ေပါက္ပိတ္ေနေသာ အေျခအေန မဟုတ္သျဖင့္ "ေရွ႕မတုိးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ" ဟူ၍ မ႐ႈျမင္ မသုံးသပ္သင့္ေၾကာင္း က်မ ျပန္လည္ ရွင္းျပခဲ့ရသည္။ ဗမာႏုိင္ငံတြင္ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား စဥ္ဆက္မျပတ္ ျပဳလုပ္ေနေသာ္ျငားလည္း ျပင္ပ ဆန္းစစ္ေလ့လာသူမ်ား အေနျဖင့္ လုံး၀ဥႆုံ သိရွိနားလည္ႏုိင္မည္ မဟုတ္ဟုလည္း ျဖည့္စြက္ေျပာၾကား ခဲ့ရသည္။
တနည္း ေျပာရလွ်င္ ႏုိင္ငံေရး စကား၀ုိင္း၏ သမာဓိစြမ္းအားဟူသည္ ဟဒယရႊင္ေဆး တရပ္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ က်မတုိ႔၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္သည္ က်မတုိ႔ ႏုိင္ငံ၏ အဓိက ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား လက္ခံႏုိင္ေလာက္သည့္ ႏုိင္ငံေရးဆန္ေသာ ေျဖရွင္းမႈတရပ္ပင္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထြက္ေပါက္ပိတ္ေအာင္ ျပဳမူ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမည္သည္ ပဲ့ကုိင္တစ္ေယာက္၏ လက္ကုိ ႐ုိက္ခ်ိဳးပစ္ျခင္း သုိ႔တည္းမဟုတ္ အသက္ရွင္ရပ္တည္ခြင့္ မေပးျခင္းဟု ျပန္္ဆုိႏုိင္ေပမည္။ ဤနည္းျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းစကုိ မေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ရာ။ နအဖ (န၀တ) မွ က်မတုိ႔၏ အျမင္႐ႈေထာင့္ကုိ လက္မခံ ႏုိ္င္သည္က အခ်က္တစ္ခ်က္။ စစ္အုပ္စု အဖြဲ႔၀င္မ်ား ထုတ္ျပန္သည့္ ေၾကညာခ်က္မ်ားအရ သူတုိ႔ ေျပာဆုိေနေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟူသည္ ဒီမုိကေရစီ အတုိက္အခံမ်ား ကြယ္ေပ်ာက္သြားေစေရး ျဖစ္ေနသည္။ က်မတုိ႔ကုိ ဤကဲ့သုိ႔ ေခ်ာင္ပိတ္ထားျခင္းအားျဖင့္ ရရွိလာသည္ ကေတာ့ အေျဖနတၳိ။ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ထံ ဦးတည္ ပစ္မွတ္ထားေသာ စစ္အုပ္စု၏ သ႐ုပ္သကန္သည္ ေဘေဆာရပ္(စ္) အဘိဓာန္က အနက္အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆုိထားေသာ အၿပီးသတ္ ေခ်မႈန္းမႈ၊ အမႈန္႔ႀကိတ္ေခ်ျခင္းႏွင့္ ပြဲသိမ္းဖ်ာလိပ္ျခင္းတုိ႔ႏွင့္အတူ ထပ္တူ ထပ္မွ်ပင္။ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ အဖြဲ႕၀င္မ်ားႏွင့္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ေထာက္ခံသူတုိ႔သည္ နအဖ စစ္အုပ္စု၏ အၾကမ္းပတမ္း ေခၚယူစစ္ေဆး ျခင္းကုိ ခံရ၊ မတရား ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ျခင္း၊ ေထာင္ခ် ျခင္းမ်ားကုိ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ခံေနၾကရသည္။ ထုိ႔ျပင္ စစ္အာဏာပုိင္တုိ႔သည္ အစည္းအေ၀မ်ားကုိ က်င္းပၿပီး လူထုကုိ အဓမၼ တက္ေရာက္ခုိင္းျခင္း၊ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ခံထားရေသာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကုိ္ယ္စားလွယ္မ်ား ႏႈတ္ထြက္ေပးရန္ အဓမၼ ေတာင္းဆုိ ခုိင္းျခင္း၊ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အား ဖ်က္သိမ္းေပးရန္ ေတာင္းဆုိခုိင္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေနၾကသည္။
ထုိ႔အျပင္ စစ္အုပ္စု ႀကိဳးကုိင္ထားေသာ သတင္းစာ၊ ေရဒီယုိမ်ားမွလည္း က်မတုိ႔ ပါတီကုိယ္စားလွယ္မ်ား ႏႈတ္ထြက္ေနၾကေၾကာင္း ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေရးသားထုတ္လႊင့္ေနၾကသည္။ ေျမာက္ျမားစြာေသာ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ အဖြဲ႕၀င္မ်ားသည္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ရာသက္ပန္ ႏႈတ္ထြက္ေၾကာင္း လက္မွတ္ေရးထုိးရန္ အဓမၼ အမိန္႔ေပး ေစခုိင္းျခင္းကုိ ခံေနၾကရသည္။ စစ္အုပ္စု၏ ဥပါဒါန္အစြဲ ျဖစ္ေနေသာ က်မတုိ႔ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိ ဖ်က္ဆီးပစ္ရန္ ႀကိဳးစားမႈသည္ က်မတုိ႔၏ ယုံၾကည္မႈ သံႏၷိ႒ာန္ကုိ ပုိမုိ အားေကာင္းလာေစသည္။ အၾကမ္းမဖက္သည့္ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္သာ က်န္းမာသန္စြမ္းေသာ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ အေျခခံအုတ္ျမစ္ ခ်ေပးႏုိင္မည္ဟု က်မတုိ႔ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ယုံၾကည္ၿပီး ထုိကဲ့သုိ႔သာ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မည္ဟု စိတ္ပုိင္းျဖတ္ထားခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေရး ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးျခင္းျဖင့္သာ အမ်ိဳးသားေရး ျပႆနာမ်ားကုိ ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏုိ္င္လိမ့္မည္ဟု အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ယုံၾကည္သည္။ က်ိဳးေၾကာင္းခုိင္လုံေသာ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားကုိ လက္ခံရန္ က်မတုိ႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနသည္။ ႏုိင္ငံေရး ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးမႈဆီ ဦးတည္ေသာ ေဘာင္သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားအတြက္ က်မတို႔ လက္ခံရန္ အသင့္ျဖစ္ေနသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီ။
သုိ႔ရာတြင္ စစ္အုပ္စုဘက္ကမူ တုပ္တုပ္မွ် မလႈပ္ခဲ့ေပ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စစ္အုပ္စုမွ အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပုိ္င္း ဒီမုိကေရစီလႈပ္ရွားမႈ (၁၂) ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ႏုိင္ငံ၏ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးကိစၥ အ၀၀သည္ ဆထက္ထမ္းပုိး ဆုိးရြား၍သာ ေနေတာ့သည္။ စစ္အုပ္စုအေနျဖင့္ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းမ်ား၊ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈမ်ားကုိ ခြင့္ျပဳခဲ့ေသာ္လည္း က်န္းမာသန္စြမ္းသည့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတရပ္ ေပၚထြန္း လာႏုိ္င္ေစမည့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္၊ ႏုိင္ငံေရးစနစ္မ်ားကုိ မေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ေပ။
အမွန္တကယ္၌မူ ေခတ္ႏွင့္ဆီေလ်ာ္ေသာ စီးပြားေရးေပၚလစီမ်ားကုိ မေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့၍ တုိင္းျပည္သည္ စီးပြားေရးႏြံ၊ လူမႈေရးႏြံမ်ားထဲ နစ္မြန္းေနရေတာ့သည္။ ယမန္ႏွစ္ ကမၻာဘဏ္၏ အစီရင္ခံစာအရ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မၾကာေသးမီက ျပဳလုပ္ေသာ အျပည္ျပည္ ဆုိင္ရာ အလုပ္သမားအဖြဲ႕၊ ကမၻာက်န္းမာေရးအဖြဲ႕တုိ႔၏ သုေတသနျပဳခ်က္မ်ားအရ လည္းေကာင္း က်မတုိ႔၏ အဓိက ျပႆနာ အေျခအျမစ္သည္ ေကာင္းမြန္ေသာ အစိုးရစနစ္ ခ်ိဳ႕တဲ့ျခင္းအေပၚ မူတည္သည္ဟု သိရသည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါး ထုတ္လုပ္မႈ ကိစၥအတြက္ စုိးရိမ္ေနၾကသူမ်ား၊ မူးယစ္ေဆး၀ါး ေမွာင္ခုိမႈကိစၥအတြက္ စုိးရိမ္ေနၾကသူမ်ား၊ အိတ္(ခ်္) အုိင္ဗြီ ပ်ံ႕ပြားမႈကိစၥအတြက္၊ ႏုိင္ငံေရး ဒုကၡသည္ ကိစၥအတြက္၊ တရားမ၀င္ အလုပ္သမားမ်ား ကိစၥအတြက္၊ လူသားလုိအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ အျခားျပႆနာမ်ားတြက္ စုိးရိမ္ပူပန္ေနၾကသူမ်ား အားလုံး အထက္ပါ အခ်က္မ်ား မွန္ကန္ေၾကာင္း သိၾကေပမည္။
ႏုိင္ငံေရးေျပာင္းလဲမႈမ်ားကုိ စနစ္တက် တဆင့္ၿပီးတဆင့္ မျပဳလုပ္ပါက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကိစၥမ်ား အထူးသျဖင့္ အစုိးရေကာင္းတစ္ခု၏ အေျခခံလုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ မေဖာ္ဆုိင္ႏုိင္ပါက အနာဂတ္ကာလ၏ လူမႈေရး ကိစၥမ်ား၊ စီးပြားေရး ကိစၥမ်ား ေျပလည္ေျဖရွင္းသြားႏုိင္မည္ မဟုတ္ေပ။
ေျပာစရာတစ္ခုေတာ့ ရွိသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလုပ္ငန္း မကၽြမ္းက်င္မႈ၊ လူမႈေရးမတည္ၿငိမ္မႈတုိ႔ကုိ အေျခခံ၍ ယေန႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ အာဏာပုိင္မ်ား ေျခကုန္လက္ပန္းက်သြားေစရန္၊ ထုိမွတဆင့္ ဖယ္ရွားပစ္ရန္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္သည္။
Tuesday, July 03, 2007
စံနမူနာ
"ဘာမထီ ငါ"
၀င္းတင္ (ဟံသာ၀တီ)
ရွစ္ေလးလုံးက ေပါက္ဖြား
ေျခာက္ဆယ့္ငါးႏွစ္သား ငါ။
ဘာမထီ အံခဲ၊
အာဏာပါးကြက္သားေတြရဲ႕
ေထာင္ေဆြးေဆြး လူေဆြးေဆြး
အေရးေတာ္ပုံ ေသြးမပ်က္
တုိက္ပြဲၿပီး တုိက္ပြဲဆက္မယ္။
ေလွခြက္မက်န္ေတာင္မွ
အလံမလွဲ။
သတင္းစာဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္ကုိ အဖ ဦးပု၊ အမိ ေဒၚအမာ တုိ႔မွ ၁၉၃၀ ျပည့္၊ မတ္လ ၁၂ ရက္ ေန႔တြင္ ပဲခူးတုိင္း ႀကိဳ႕ပင္ေကာက္ၿမိဳ႕တြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္မွ အဂၤလိပ္စာေပ၊ ေခတ္သစ္ ရာဇ၀င္ႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးသိပၸံ ဘာသာတြဲျဖင့္ ၀ိဇၹာဘြဲ႔ရခဲ့သည္။ ေမာင္၀န္ဇင္း၊ ေပၚသစ္၊ ျပည္စုိး၊ ၀င္းထင္၊ ပုည၊ ၀င္းေဆြ၊ သုေတသီ၊ အယ္ဒီတာတစ္ဦး အစရွိေသာ ကေလာင္အမည္ခြဲမ်ားျဖင့္ စာမ်ား ေရးသားခဲ့သည္။
ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ႏွစ္လည္မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ၀င္းတင္ အမည္ျဖင့္ ကဗ်ာႏွင့္ ၀တၳဳတုိမ်ား စတင္ေရးသားခဲ့သည္။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္တြင္ အက်ိဳးေဆာင္ ဂ်ာနယ္တြင္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္ခဲ့၍ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္တြင္ AFP ႏုိင္ငံျခား သတင္းဌာနတြင္ ညအယ္ဒီတာအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္ခဲ့သည္။ စာေပဗိမာန္၌ လက္ေထာက္ အယ္ဒီတာ အျဖစ္ ၁၉၅၀ မွ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္အထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၄ မွ ၁၉၅၇ အထိ နယ္သာလန္ (ေဟာ္လန္) ႏုိင္ငံ၊ အမ္စတာဒမ္ၿမိဳ႕၊ ဂ်မ္ဘာတန္ (Jambarton) စာအုပ္ ထုတ္ေ၀ေရး ကုမၸဏီတြင္ စာအုပ္ထုတ္ေ၀မႈ ပညာႏွင့္ စာနယ္ဇင္းပညာ ဆည္းပူးရင္း တဘက္မွလည္း ဗမာဘာသာျပန္ စာအုပ္စာတမ္းမ်ား ထုတ္ေ၀ေရးတြင္ အၾကံေပး အယ္ဒီတာအျဖစ္ လုပ္ကုိင္ခဲ့သည္။ တဘက္တြင္ စာသင္ေနရင္း ျမန္မာႏုိင္ငံ သတင္းမ်ား စုစည္းေဖာ္ျပသည့္ "ဒုိ႔ျပည္ သတင္း" သတင္းစာ ေစာင္ေရ (၅၀၀) ခန္႔ ထုတ္ေ၀၍ ကမၻာတ၀ွမ္းရွိ ျပည္ပေရာက္ ဗမာမ်ားထံ စာတုိက္မွ အခမဲ့ ေပးပုိ႔ျဖန္႔ေ၀ျခင္းကုိ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ဗမာႏုိင္ငံသုိ႔ ျပန္လာသည့္ အခ်ိန္အထိ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္။
၁၉၅၇ ခုႏွစ္၊ ေၾကးမုံသတင္းစာ စတင္ ထူေထာင္သူမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး ေၾကးမုံသတင္းစာ ဦးစီး အယ္ဒီတာအျဖစ္ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကို္င္ခဲ့ၿပီး ေၾကးမုံသတင္းစာ ခ်ိတ္ပိတ္ခံရသည့္ အခ်ိန္တြင္ ျပည္သူ႔အုိးေ၀သုိ႔ ၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္ ခဲ့ၿပီး၊ ထုိမွ ေၾကးမုံသုိ႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၉ မွ ၁၉၆၄ အထိ စာနယ္ဇင္းေကာင္စီ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ေၾကးမုံသတင္းစာ ျပည္သူပုိင္ အသိမ္းခံရသည့္ ေနာက္ပုိင္း ၁၉၆၈ ခုႏွစ္မွ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္ထိ မႏၲေလးၿမိဳ႕ထုတ္ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာ၌ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။
ထုိကာလအတြင္း အေနာက္ဥေရာပႏွင့္ အေရွ႕အာရွ ႏုိင္ငံေပါင္း ၂၀ ခန္႔သုိ႔ သတင္းစာဆရာ တစ္ေယာက္အျဖစ္ ေလ့လာေရးခရီး သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၇-၇၈ ခုတြင္ဗမာစာေပ လႈပ္ရွားမႈ၌ အေရးပါေသာ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွ ဟံသာ၀တီ စေန စာေပ၀ုိင္းကုိ ဦးေဆာင္က်င္းပခဲ့ၿပီး စာတမ္းဖတ္ပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ေပးခဲ့သည္။ ထုိစာတမ္းမ်ားကုိ စာအုပ္အျဖစ္လည္း ႐ုိက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္မွာ ဦး၀င္းတင္ က်င္းပတဲ့ စေန စာေပ၀ုိင္းမွာ မဆလ တစ္ပါတီ လမ္းစဥ္ကုိ ေ၀ဖန္တဲ့ စာတမ္းတစ္ေစာင္ တင္သြင္း ဖတ္ၾကားခဲ့သည္။
အဲဒီျဖစ္ရပ္ရဲ႕ ရလဒ္အျဖစ္ အာဏာပုိင္မ်ားက ဟံသာ၀တီ သတင္းစာကုိ ပိတ္ပစ္လုိက္ၿပီးေနာက္ ဦး၀င္းတင္ ကုိလည္း ရာထူးမွ ထုတ္ပယ္ခဲ့သည္။ စာေပ၊ ပန္းခ်ီ၊ သဘင္၊ ဂီတ စသည္တုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဆာင္းပါး၊ စာတမ္းႏွင့္ ေ၀ဖန္အကဲျဖတ္ခ်က္မ်ားကို "ေပၚသစ္" အမည္ျဖင့္ ေရးသားခဲ့သည္။ 'ကြိ'၊ 'ဥတၱရအလင္း' စသည့္ ဘာသာျပန္ စာအုပ္မ်ားကုိလည္း ေရးသားခဲ့သည္။ 'ကမၻာနီတြင္ တဒဂၤ' အမည္ရွိ ခရီးသြားမွတ္တမ္း စာေပကုိ ေရးသားခဲ့သည္။
ရွစ္ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံအတြင္း အႏုပညာရွင္ေပါင္းစုံတုိ႔ လက္မွတ္ထုိး ထုတ္ျပန္ခဲ့သည့္ ေၾကညာခ်က္ ထြက္ေပၚလာေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ စာနယ္ဇင္း သမဂၢ ဖြဲ႔စည္းလႈပ္ရွားၾကသည့္အခါ ဒုဥကၠ႒ အျဖစ္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွ ရွစ္ေစာင္တိတိ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည့္ သမဂၢ သတင္းစာတြင္ အင္တုိက္အားတုိက္ ပါ၀င္ေရးသားခဲ့သည္။ ဆႏၵေဖာ္သံ သတင္းစာကုိ ၃၀-၈-၈၈ တြင္ ကုိယ္တုိင္ ဦးစီးထုတ္ေ၀ ခဲ့သည္။ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ စက္တင္ဘာလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ စတင္ ဖြဲ႔စည္းသည့္အခါ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ အဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ အမ်ိဳးသားညီၫြတ္ေရး တပ္ေပါင္းစု၌လည္း ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ႏွင့္အတူ နာယကအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလတြင္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ဦးေအာင္ႀကီး ႏႈတ္ထြက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည့္ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္ ေကာ္မတီတြင္ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား၏ လြတ္လပ္စြာ ေရးသား ထုတ္ေဖာ္ စည္း႐ုံးခြင့္ကုိ ပိတ္ပင္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ရန္ ရည္ရြယ္၍ စစ္အစိုးရ၏ ျပည္ထဲေရးႏွင့္သာသနာေရး ၀န္ႀကီးဌာနမွ ၆-၆-၈၉ ေန႔တြင္ ေၾကညာခ်က္ အမွတ္ ၃၈ ကုိ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ဦးေဆာင္၍ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားမွ ထုိအမိန္႔ကုိ ဆန္႔က်င္ရာ၌ သုံးစြဲခဲ့သည့္ "အမ်ားျပည္သူ သေဘာမတူတဲ့ အမိန္႔အာဏာဟူသမွ် တာ၀န္အရ ဖီဆန္ၾက" ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ကုိ ေရးသားခဲ့သည္။
ဦး၀င္းတင္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က "အေရးေတာ္ပုံ အစပုိင္းကာလမွာကတည္းက ထြက္ေပၚ လာခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာသမဂၢရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ဦး၀င္းတင္ဟာ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ သူ႔ရဲ႔ ယုံမွားဖြယ္ မရွိတဲ့ စြမ္းရည္သတၱိနဲ႔ ခြန္အားျပည့္ ပါ၀င္လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ဒီမုိကေရစီ ဆန္႔က်င္ေရးသမားေတြရဲ႕ မ်က္စိ စပါးေမြးစူးစရာ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး ၁၉၈၉ ခု၊ ဇြန္လထဲမွာ ပထမဆုံး အဖမ္းခံရတဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာခဲ့ရပါတယ္။" သူ႔ကုိ စြဲခ်က္တင္တာကေတာ့ ျပစ္မႈက ေရွာင္တိမ္းေနတဲ့ တရားခံတစ္ဦးရဲ႕ ဖခင္နဲ႔ တယ္လီဖုန္းဆက္တယ္ ဆုိတဲ့ မေရရာတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔ပါပဲ။ တယ္လီဖုန္း စကားေတြဟာ ဘယ္အမႈမွာမဆုိ ဥပေဒအရ သက္ေသအေထာက္ အထားအျဖစ္ လက္ခံ႐ုိး မရွိေပမယ့့္ ဗမာျပည္မွာေတာ့ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကုိ စိန္ေခၚတဲ့သူကုိ ဥပေဒက အကာအကြယ္ ေပး႐ုိး ထုံးစံမရွိပါဘူး။ ဦး၀င္းတင္ကုိ ဖမ္းေခၚသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ အစာမေကၽြးဘဲ ခ်က္ခ်င္း စစ္ေဆးၿပီး ဒီမုိကေရစီေရး လႈပ္ရွားမႈမွာ သူပါ၀င္ လႈပ္ရွားခဲ့ပုံေတြကုိ စစ္ေၾကာ ေမးျမန္းပါတယ္။ သူ႔ကုိ စစ္ေၾကာ ေမးျမန္းသူေတြက သူဟာ က်မရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးဗ်ဴဟာ အၾကံေပးသူအျဖစ္ ၀န္ခံေအာင္ အတင္းအဓမၼ တုိက္တြန္း တာပါပဲ။ တနည္းေျပာရရင္ သူဟာ က်မရဲ႕ ႐ုပ္ေသးႀကိဳးဆြဲဆရာပါ ဆုိတာကုိ ၀န္ခံခုိင္းတာပါပဲ။ ရဲရင့္ ၾကံ႕ခုိင္တဲ့ ဦး၀င္းတင္လုိ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိ လိမ္လည္ ၀န္ခံခုိင္းလုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ရမယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၉၈၉ ခု၊ ေအာက္တုိဘာလမွာ ေထာင္ (၃) ႏွစ္ က်ခံေစလုိ႔ စီရင္ခ်က္ ခ်လုိက္ပါတယ္။ ၁၉၉၂ ခုမွာ သူ႔ရဲ႕ အက်ဥ္းခံ သက္တမ္း မကုန္ဆုံးခင္မွာပဲ တျခား အဓိပၸာယ္ မရွိတဲ့ ပုံႀကီးခ်ဲ႕ စြပ္စြဲမႈေတြနဲ႔ ႐ုံးတင္စစ္ေဆးၿပီး ေနာက္ထပ္ (၁၁) ႏွစ္ ေထာင္ဒဏ္က်ခံေစဖုိ႔ စီရင္ခ်က္ ခ်လုိက္ျပန္ပါတယ္။
ဦး၀င္းတင္အား ၁၉၈၉ ခု၊ ဇူလုိင္လ (၄) ရက္ေန႔ ဖမ္းဆီးခ်ိန္မွ စ၍ အင္းစိန္ေထာင္ အထူးတုိက္၀င္းအတြင္း ထားရွိ၍ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ လုံး၀ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ေတာက္ထားခဲ့သည္။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ကုန္ပုိင္းတြင္ ဦး၀င္းတင္အား အထူးတုိက္မွ အမွတ္ (၃) တုိက္သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ထားခဲ့သည္။ အက်ဥ္းေထာင္အတြင္း အာဏာပုိင္မ်ား၏ မတရားျပဳမႈမ်ားကုိ ဆန္႔က်င္တုိက္ပြဲမ်ားတြင္ အၾကံဥာဏ္မ်ား ေပးခဲ့သည္။ ၁၉၉၀ ၌ အင္းစိန္ ေထာင္တြင္း အစာငတ္ခံတုိက္ပြဲကုိ ဦးေဆာင္ဆင္ႏႊဲခဲ့သည္။ ေထာင္တြင္း လြတ္လပ္မႈကုိ တုိက္ပြဲ၀င္ရင္း အပတ္စဥ္ မွတ္တမ္းလႊာတစ္ခုကုိ တုိက္အတြင္း ထုတ္ေ၀ႏုိင္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္တြင္ Su-Slorc Dialogue Policy ကုိ ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ျပန္လႊတ္ေပးရန္၊ အမ်ိဳးသားညီလာခံကုိ ဖ်က္သိမ္းေပးရန္၊ စစ္မွန္ေသာ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးမႈမ်ား စတင္ရန္ သေဘာထားစာတမ္းကုိ ေရးသားခဲ့သည္။ ထုိေနာက္ သုံးပြင့္ဆုိင္ ေဆြးေႏြးပြဲ စတင္ရန္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ န၀တ၊ လူမ်ိဳးစု ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေတြ႔ဆုံ ေဆြးေႏြးမွသာလွ်င္ ဗမာႏုိင္ငံ၏ အလုံးစုံေသာ ျပႆနာမ်ား ေျဖရွင္းႏုိင္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ႏုိင္ငံေရး ေပၚလစီ တရပ္ ခ်မွတ္ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာခဲ့သည္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ၿပီး စစ္မွန္ေသာ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးပြဲမ်ား အရိပ္အေယာင္ မေတြ႕ရသျဖင့္ Appeal to the World ကမၻာႀကီးသုိ႔ ပန္ၾကားခ်က္တစ္ေစာင္ကုိ ေရးသား ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ထုိစာတြင္ စစ္အစုိးရ၏ လုပ္ရပ္မ်ားသည္ မွန္ကန္မႈမရွိ၍ ကမၻာႀကီးမွ စစ္အာဏာရွင္တုိ႔အား ပိတ္ဆု႔ိအေရးယူ ေပးပါရန္ ေတာင္းဆုိခဲ့သည္။ ရက္ပုိင္းအတြင္း Appeal to the Public ကမၻာ့ျပည္သူမ်ားသို႔ ပန္ၾကားခ်က္ တစ္ေစာင္ကုိ ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ထုိပန္ၾကားခ်က္တြင္ စစ္အာဏာရွင္တုိ႔သည္ ကမၻာ့ျပည္သူမ်ားအား အဆုိး၀ါးဆုံး လိမ္လည္ လွည့္ျဖားေနသည့္အတြက္ နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ မႈမ်ား ျပဳလုပ္ၾကပါရန္ တုိက္တြန္းထားသည္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္လာၿပီးေနာက္ပုိင္း အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အေနျဖင့္ အမ်ိဳးသား ညီလာခံမွ ႏႈတ္ထြက္သင့္ေၾကာင္း အၾကံျပဳခ်က္ကုိ ေထာင္တြင္း ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား၊ အင္အားစုမ်ားက လက္မွတ္ေရးထုိး၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ထံ ေပးပုိ႔ခဲ့သည္။ ေလာေလာဆယ္ အေရးအႀကီးဆုံး အလုပ္ (၂) ခု ကုိ လုပ္ရန္ လုိအပ္ေၾကာင္း တုိက္တြန္းခဲ့သည္။ တစ္ခုမွာ ပါတီျပဳျပင္ေရး (Party Reform) ႏွင့္ ညီလာခံ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး (NC Reform) တုိ႔ျဖစ္သည္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီး ပါ၀င္ေသာ ေထာင္တြင္း လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈမ်ား၊ ေထာင္တြင္း ဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပန္းမႈမ်ား၊ ရဲဘက္စခန္းမ်ား၏ ငရဲခန္းမ်ား၊ လက္ရွိ ဗမာႏုိင္ငံ အေျခအေနတုိ႔ ပါ၀င္ေသာ ၈၃ မ်က္ႏွာပါ "ေထာင္တြင္း လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈမ်ားဆုိင္ရာ အစီရင္ခံစာ" ကုိ ကုလသမဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ထံ လိပ္မူ၍ ကုလသမဂၢ အထူးကုိယ္စားလွယ္ ယုိဇုိတုိကုိတာထံသုိ႔ လွ်ိဳ႕၀ွက္စာ ေရးသား ေပးပုိ႔ခဲ့မႈေၾကာင့္ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ ပုဒ္မ ၅(ည) ျဖင့္ ထပ္တုိး ေထာင္ဒဏ္ (၇) ႏွစ္ ခ်မွတ္ ခံရျပန္သည္။
ဦး၀င္းတင္သည္ ေထာင္တြင္းတြင္ "ထ" ေလးလုံး ေပၚလစီကုိလည္း ခ်မွတ္ လမ္းၫႊန္မႈ ေပးခဲ့ေပသည္။ "ထူေတာင္ရမယ္၊ ထိန္းသိမ္းရမယ္၊ ထုိင္မေနနဲ႔၊ ထိေတြ႕ရမယ္" ဆုိသည့္ ေပၚလစီပင္ ျဖစ္သည္။
ဦး၀င္းတင္ အက်ဥ္းေထာင္တြင္ အက်ဥ္းက်ခံံေနရစဥ္အတြင္း ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ ယူနက္စကုိ အဖြဲ႕ႀကီး၏ ယူနက္စကုိ၊ ဂြီလာရ္မုိကာႏုိ္ ကမၻာ့စာနယ္ဇင္း လြတ္လပ္ခြင့္ဆု (UNESCO/Guillermo Cana World Press Freedom Award) ခ်ီးျမႇင့္ျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ထုိႏွစ္တြင္ပင္ ကမၻာ့သတင္းစာမ်ား အသင္းႀကီး (World Association of Newspapers, WAN) မွ ခ်ီးျမႇင့္သည့္ လြတ္လပ္မႈ ေရႊကေလာင္ဆု (Golden Pen of Freedom Award) အား သာယာ၀တီ စမ္းစမ္းႏြဲ႕ႏွင့္အတူ ရရွိခဲ့သည္။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္တြင္ ဦး၀င္းတင္၏ ဆုေငြမ်ားႏွင့္ မတည္ၿပီး ဗမာ့သတင္းသမဂၢမွ ဥဒါန္းမဂၢဇင္းကုိ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။
၁၉၉၆ ခုႏွစ္၊ အင္းစိန္ေထာင္ စစ္ေခြးတုိက္အတြင္း ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံေနရစဥ္ ဘ၀တူ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားကုိ ဦး၀င္းတင္က သူ႔ခံယူခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး "ဗမာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေရး လုပ္ေတာ့မယ္ ဆုိကတည္းက စစ္အာဏာရွင္ ေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရမယ္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ ႀကိဳတင္တြက္ဆထားရမယ္။ အာဏာရွင္ကုိ ပလႅင္ေပၚက ဆြဲခ်တဲ့အခါ အဆင္မသင့္ရင္ အသက္ေတာင္ ေပးခ်င္ေပးရလိမ့္မယ္ ဆုိတာလည္း က်ေနာ္တုုိ႔ ျမင္ထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေခတ္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ တာ၀န္မေက်ရင္ ေနာက္လာမယ့္ မ်ိဳးဆက္ေတြက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အျပစ္တင္စရာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အနည္းဆုံး ေနာက္တက္လာမယ့္ လူငယ္မ်ိဳးဆက္ကုိ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္ တရားမွ်တမႈအတြက္ ဘယ္လမ္းကုိ ေလွ်ာက္ရမယ္ ဆုိတာေလာက္ေတာ့ စံနမူနာ ျပႏုိင္ရမယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ အလံမလွဲစတမ္း စြန္႔လႊတ္စြန္႔စား ျပႏုိင္မွ ေနာက္ လူငယ္မ်ိဳးဆက္ကလည္း ဒီအလံကုိ ဆက္လက္စြဲကုိင္ ခ်ီတက္ၾကမွာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ စစ္လႊမ္းမုိးေရး ဒႆနကုိ အျမစ္က လွန္ႏုိင္ဖုိ႔ ဒီပြဲမွာ အလံမလွဲစတမ္း ယုံၾကည္ခ်က္္ကုိ ျမဲျမဲဆုပ္ကုိင္ထားၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။" ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ဦး၀င္းတင္ႏွင့္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာလအတြင္းက အက်ဥ္းေထာင္အတြင္း ေတြ႕ဆုံခြင့္ရခဲ့သူ ဗမာႏုိင္ငံဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး အထူးေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သူ ကုလသမဂၢ ကုိယ္စားလွယ္ မစၥတာ ေပၚလုိဆာဂ်ီယုိ ပီညဲ႐ုိးက "ဦး၀င္းတင္ကဲ့သုိ႔ တုိင္းျပည္၏ နား၊ မ်က္စိ ျဖစ္ေသာ သတင္းစာဆရာႀကီး တစ္ဦးကုိ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုခြဲ ၾကာသည္္အထိ စစ္အာဏာပုိင္တုိ႔က အၿငိဳးတႀကီး ေထာင္သြင္း ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည္ကုိ သူ႔အေနျဖင့္ နားမလည္ ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရေၾကာင္း၊ ဦး၀င္းတင္ တစ္ဦးတည္း တုိက္ပိတ္ခံထားရသျဖင့္ သူ႔မွတ္ဥာဏ္မ်ား ခၽြတ္ယြင္းမသြားေစရန္ သမံတလင္းႏွင့္ နံရံမ်ားေပၚတြင္ စာမ်ား ေရးလုိက္၊ ဖတ္လုိက္ လုပ္ေနရပုံကုိ ေတြ႕ရွိခဲ့ရ၍ သူ လြန္စြာ စိတ္ထိခုိက္ခဲ့ရသည္" ဟု ဘန္ေကာက္ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲတြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
၂၀၀၄ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလက နအဖ ေထာက္လွမ္းေရးမွ မွားယြင္းဖမ္းဆီးထားေသာ အက်ဥ္းသားမ်ားကုိ ျပန္လည္ လႊတ္္ေပးစဥ္က ဦး၀င္းတင္လည္း ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာႏုိးျဖင့္ သူ႔ကုိ ေလးစားခ်စ္ခင္သူမ်ားက ေမွ်ာ္လင့္ ခဲ့သည္။ ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စာေပအသုိင္းအ၀ုိင္းႏွင့္ လူထူက ေလးစားခ်စ္ခင္သည့္ သတင္းစာ ဆရာမႀကီးလည္းျဖစ္၊ စာေရးဆရာမႀကီးလည္းျဖစ္တဲ့ လူထု ေဒၚအမာ ေျပာျပခဲ့သည္မွာ
"အေမကေလ ကုိ၀င္းတင္ လြတ္လာတယ္ ၾကားေတာ့ ၀မ္းသာၿပီး ေမွ်ာ္ေနတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ မပါဘူး ဆုိေတာ့လဲ အရင္ကတည္းက တြက္ထားၿပီးသားပဲလုိ႔ ေအာက္ေမ့ၿပီး ေနလုိက္တာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ဒု၀န္ႀကီး ကုိယ္တုိင္က လႊြတ္ေပးမယ့္ လူေတြရဲ႕စာရင္းထဲမွာ ဦး၀င္းတင္ ပါတယ္လုိ႔ ေျပာေတာ့လဲ ျပန္ၿပီး ေမွ်ာ္ေနမိတာ ေပါ့ကြယ္။ ဟုတ္တယ္မုိ႔လား။ ဒု၀န္ႀကီး ကုိယ္တုိင္က ေျပာေနတာကုိး။ ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့လည္း လြတ္မလာဘူး။ အေမ့စိတ္ထဲ ၂ ရက္ေလာက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ စားလုိ႔လဲမေကာင္း၊ အိပ္လုိ႔လည္း မေကာင္းနဲ႔ အေတာ္ေနမေကာင္း ျဖစ္သြားရတယ္။"
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ မတ္လ (၁၂) ရက္က အသက္ (၇၇) ႏွစ္ ျပည့္ေျမာက္သည့္ ဦး၀င္းတင္က သူ႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးခံယူခ်က္ မ်ား မေျပာင္းလဲေသးေၾကာင္း၊ သူ႔အား ေထာင္၀င္စာ သြားေတြ႕သူ ဦးေမာင္ေမာင္ခင္က တဆင့္ "သူဟာ ၁၂ ရက္ေန႔ဆုိရင္ (၇၇) ႏွစ္ ျပည့္ၿပီတဲ့၊ အဲဒီ (၇၇) ႏွစ္ ျပည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့သေဘာထားကုိ ေျပာျပခ်င္တယ္ကြာတဲ့။ လူေတြကလည္း သိခ်င္မွာေပါ့တဲ့။ အဲဒါ ဘာလဲဆုိေတာ့ သူဟာ တေလွ်ာက္လုံး သူရပ္တည္ခဲ့တဲ့ သေဘာထား ကေနၿပီး ေရြ႕မသြားပါဘူး။ ဒီအတုိင္းပါပဲတဲ့။ အဲဒါကေတာ့ သုံးခုေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ခုကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ နဲ႔တကြ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အားလုံးကုိ လႊတ္ေပးေရး၊ ႏွစ္က လႊတ္ေတာ္ေခၚေပးေရး၊ သုံးက ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြး ေရး၊ ဒီဟာကလြဲလုိ႔ ငါ ဘာမွ ကုိင္စြဲထားတာ မရွိပါဘူးတဲ့။ ဒီဟာေတြ ကုိင္စြဲထားတဲ့အတြက္ ငါ့ကုိ မလႊတ္လည္း အေရးမႀကီးပါဘူးတဲ့။" ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ဦး၀င္းတင္၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနမွာ အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္မႈ၊ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခံကာလ ၾကာျမင့္လာမႈ တုိ႔ေၾကာင့္ က်န္းမာေရးမွာ အဖက္ဖက္မွ ခၽြတ္ယြင္းလ်က္ ရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ လည္ပင္းက်ီးေပါင္းတက္ေရာဂါ၊ အူက်ေရာဂါ၊ ေသြးတုိးေရာဂါ၊ ဆီးက်ိတ္ေရာင္ေရာဂါ၊ သြားကုိက္ေရာဂါတုိ႔ကုိ ခံစားေနရသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း စိတ္ဓာတ္ေရးအရ ၾကံ႕ခုိင္ေနဆဲျဖစ္သည္။
ရင္ထဲဆုိ႔နင့္ေလာက္ေအာင္ သမုိင္းကုိေရးတတ္ၾကတယ္
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လ (၄) ရက္ေန႔တြင္ သတင္းစာဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္၏ အက်ဥ္းက်ခံေနရေသာ ေထာင္သက္ ၁၈ ႏွစ္ ျပည့္ပါၿပီ။ ၁၈ ႏွစ္ၾကာ အက်ဥ္းက်ခံ ဘဘ ဦး၀င္းတင္၏ စိတ္ဓာတ္၊ ကုိယ္က်င့္တရားႏွင့္ ခုိင္မာျပတ္သားေသာ ရပ္တည္ခ်က္မ်ားကုိ ေလးစားစြာျဖင့္ ဦးၫြတ္ဂုဏ္ျပဳအပ္ပါသည္။
ေရဆန္ဆိုတာ စုန္ရတာထက္ေတာ့ ခက္တယ္
ဇြန္မိႈင္း
`ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္တကြ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလံုး ခၽြင္းခ်က္မရွိ လႊတ္ေပးရမယ္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ေခၚေပးရမယ္။ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး လုပ္ရမယ္။´
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ မတ္လ (၁၁) ရက္ေန႔က ေထာင္၀င္စာမွာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားလိုက္တဲ့ ဆရာ ဦး၀င္းတင္ရဲ႕ သေဘာထား ရပ္တည္ခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ မတ္လ (၁၂) ရက္ေန႔မွာ ဆရာ့အသက္ (၇၇) ႏွစ္တင္းတင္းျပည့္သြားၿပီ။ အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ နအဖစစ္အုပ္စုက ပုဒ္မေတြတခုၿပီးတခု ထပ္ထပ္တိုးလိုက္ၿပီး ဆရာ့ကို ေထာင္ထဲမွာ ေထာင္ေတြထပ္ထပ္ခ်လိုက္တာ ဆရာ့ရဲ႕ေထာင္ထဲေနသားသည္ ပင္လွ်င္ (၁၈) ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္လုနီးပါးျဖစ္သြားၿပီၤ။
အသက္အရြယ္အရေရာ၊ ေထာင္တြင္းဖိႏွိပ္မႈသဏၭာန္မ်ဳိးစံုအရေရာ … ဆရာ့က်န္းမာေရးအေျခအေန ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနပါၿပီ။ စစ္အုပ္စုကေတာ့ ဆရာ့ကို ေထာင္ထဲမွာ အေသသတ္ပစ္ခ်င္ပံု ရပါတယ္။ စစ္အုပ္စုဟာ ဆရာ့ကို လူပုဂၢိဳလ္အေနနဲ႔လည္း သတ္ပစ္ခ်င္ေနၿပီး ဆရာ့ရဲ႕ႏိုင္ငံေရး ကိုလည္း သတ္ပစ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတာ အမွန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ စစ္အုပ္စုဟာ …ဆရာ့ကိုေရာ၊ ဆရာ့ရဲ႕ႏိုင္ငံေရးကိုပါ ကန္႔သတ္ပိတ္ဆို႔တားဆီးဖို႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ အ႐ူးအမူး အားထုတ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ စစ္အုပ္စုရဲ႕ဆႏၵနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ပဲ … ဆရာဟာ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ကိုက္ညီတဲ့၊ အံ၀င္ကြက္တိျဖစ္တဲ့ အလုပ္ေႂကြးေၾကာ္သံႏွင့္ အလုပ္လမ္းၫႊန္ေတြကို သူ႕ရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြၾကားမွာ အၿမဲထုတ္ျပန္ လမ္းၫႊန္ေထာက္ျပႏိုင္ခဲ႔တယ္လို႔ က်ေနာ္ဆိုခ်င္ပါတယ္။
၁၉၉၀ ေမလ (၂၇) ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္တို႔ ေရြးေကာက္ပြဲကို အျပတ္အသတ္ႏိုင္လိုက္တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးလို႔ (၂) လတိတိ ၾကာတဲ့အခါမွာ … ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ဂႏၵီေဟာမွာ စုစည္းလိုက္ၾကတယ္။ စစ္အုပ္စု မ်က္လံုးမ်က္ဆံျပဴးသြားေစတဲ့ အကြက္ပါ။ ဂႏၵီေဟာထဲမွာက … ျမန္မာႏိုင္ငံတနံတလ်ား မဲဆႏၵနယ္ေပါင္းစံုက ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ။ ဂႏၵီေဟာရဲ႕ ေဘး၀ဲယာမွာက … အဲဒီကိုယ္စားလွယ္ေတြကို ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ၿပီး ယံုၾကည္စြာ mandate ေပးလိုက္ၾကတဲ့ ျပည္သူေတြ။
ျမင္ကြင္းဟာ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထေလာက္တဲ့ ျမင္ကြင္းပါ။ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္က ဖိလစ္ပိုင္သမၼတ ေရြးေကာက္ပဲြအၿပီး သမၼတေဟာင္း အာဏာရွင္မာကိုးစ္ဆီက ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို ကိုရာဇန္ အကြီႏိုက လူထုအားႏွင့္ အရယူလိုက္ႏိုင္တဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ဳိးပါ။
ဂႏၵီေဟာကို ၀န္းရံထားတဲ့ လူပင္လယ္ႀကီးမွာ … ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ၊ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ၊ အံႀကိတ္တက္ေခါက္သံေတြ။ ဒါေပမယ့္ ဒီမွာ က်ေနာ္တို႔ အဆင္သင့္မျဖစ္လိုက္ဘူး။ အခြင့္အခါေကာင္းကို အမိအရ မဆုပ္ကိုင္လိုက္ႏိုင္ဘူး။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ၊ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ ႏိုင္ငံေရး ျဖတ္ေတာက္ခံထားရတာရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ပဲလို႔ က်ေနာ္ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။
အစိုးရဖြဲ႕ဖို႔ အဆင္သင့္မျဖစ္လိုက္ႏိုင္ေပမယ့္ … `ေနာက္ရက္ေပါင္း (၆၀) အတြင္း စက္တင္ဘာလ ကုန္ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ေခၚေပးရန္´ ဆိုတဲ့ ဂႏၵီေဟာေၾကညာခ်က္ကိုေတာ့ အခိုင္အမာ ထုတ္ျပန္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါဟာ အဲဒီကာလမွာ ပကတိတည္ရွိေနတဲ့၊ အမွန္တကယ္တည္ရွိေနတဲ့ မိမိအေနအထားရဲ႕ စုစည္းေဖာ္ျပခ်က္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီထက္ မရႏိုင္ေသးဘူး။ ဒီထက္ မရႏိုင္ခဲ့ဘူး။
စစ္အုပ္စုအတြက္ေတာ့ ‘ခုမွပဲ အလံုးႀကီးက်သြားေတာ့တယ္´ ဆိုတဲ့ အခြင့္အလမ္း အေသအခ်ာ ျဖစ္သြားပါတယ္။ သူ႔ရင္ထဲက အလံုးႀကီးက `ဂႏၵီေဟာမွာ လႊတ္ေတာ္ေခၚလိုက္မွာေလလား´၊ `ဂႏၵီေဟာမွာ အစိုးရဖြဲ႔လိုက္မွာေလလား´ ဆိုတဲ့ အလံုးႀကီးပါ။ န၀တဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ေစာေမာင္ကိုယ္တိုင္က `ေရြးေကာက္ပြဲက Free and Fair ျဖစ္ပါတယ္´ လို႔ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲထည့္ရင္း ေျပာထားခဲ့တာပါ။
ဒီစကားက … ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ ျပည္တြင္းသတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ေရွ႕မွာ … လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ေျပာထားတဲ့ စကားပါ။ သူ႔စကားႏွင့္သူ ခ်ည္မိတုပ္မိျဖစ္ေနတုန္း … အန္အယ္လ္ဒီက ျဗဳန္းဆို ဂႏၵီေဟာ ေကာက္ေခၚလိုက္ေတာ့ အသက္ေတာင္ ဘယ္က႐ႉရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားရတဲ့ ကာလပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ လည္း စစ္အုပ္စုဟာ ၁/၉၀ ဆိုတဲ့ အမိန္႔ေၾကညာခ်က္ကို ကမန္းကတန္းထုတ္ၿပီး ႀကိဳးစားကာပစ္ ပစ္ၾကည့္ခဲ့တဲ့ ကာလပါ။ ၁/၉၀ ရဲ႕ အႏွစ္သေဘာက `လႊတ္ေတာ္ကို ကိုယ့္အစီအစဥ္ႏွင့္ကိုယ္ မေခၚပါႏွင့္၊ န၀တက ကမကထျပဳၿပီး ေခၚေပးပါမယ္´ ဆိုတာပါ။ အဓိကရည္ရြယ္ရင္းကေတာ့ ဂႏၵီေဟာမွာ အစိုးရမဖြဲ႕လိုက္ျဖစ္ဖို႔ပါ။ ဂႏၵီေဟာမစခင္ တရက္ႀကိဳၿပီး ၁/၉၀ ကိုထုတ္လုိက္ၿပီး … အဆံုးအျဖတ္အခန္းမွာရွိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ (policy maker) တခ်ဳိ႕ရဲ႕ တိက်မႈကို ေ၀၀ါးသြားေစဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ။ အန္အယ္လ္ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြၾကားမွာ … ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ေတြၾကားမွာ… ဘယ္သူ႔ကိုဖမ္းရမယ္၊ ဘယ္သူ႔ကို ေျခာက္ထုတ္ပစ္ရမယ္။ ဘယ္သူ႔ကို ေမြးရမယ္၊ ဘယ္သူ႔ကို ေရာဂါ၀င္ေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုတာေတြကို စနစ္တက် ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၿပီး … ၁၉၉၀ လူဖမ္းပြဲႏွင့္ သူ႔ရဲ႕ ဗ်ဴဟာေျမာက္ ေအာ္ပေရးရွင္းကို တရၾကမ္း စတင္လိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဘက္မွာ ယာယီအေရးနိမ့္မႈတခု ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေျခလွမ္းတခ်ဳိ႕ေနာက္ဆုတ္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ (၂) လ၊ (၃) လ အတြင္းမွာကိုပဲ … စစ္အုပ္စုရဲ႕ ဥပေဒမဲ့လုပ္ရပ္ေတြႏွင့္ မူယာမာယာေတြ ေအာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ဘက္မွာ တကယ့္ကို အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲ။
တခ်ဳိ႕ ေထာင္ထဲေရာက္။
တခ်ဳိ႕ ေတာထဲေရာက္။
တခ်ဳိ႕ ေရွာင္ၾက၊ ရွားၾက။ တခ်ဳိ႕ ျဖဴၾက၊ ေဖ်ာ့ၾက။
လြန္ခဲ့တဲ့ (၂) လ၊ (၃) လက တိက်ျပတ္ထင္ေနတဲ့ မ်ဥ္းေၾကာင္းတခ်ဳိ႕ဆိုလည္း ေ၀၀ါးေဖ်ာ့ေတာ့ အေရာင္ပ်ယ္သြားၾက။
စစ္အုပ္စုဟာ (၂) ႏွစ္ေလာက္နားလိုက္ရေတာ့ အေတာ္ေလး အေမာေစ့သြားပံုရတယ္။ စစ္အုပ္စုဟာ အဲဒီလို အရွိန္ေလး ရလာတယ္ဆိုရင္ပဲ … ဗိုလ္ေစာေမာင္ေနရာမွာ ဗိုလ္သန္းေရႊကို အစားထိုးၿပီး ၁၁/၉၂ ကို ထုတ္ျပန္လိုက္ပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ (၂) ႏွစ္က သူကိုယ္တိုင္ ေၾကာက္အားလန္႔အား ကမန္းကတမ္းထုတ္ထားတဲ့ ၁/၉၀ ကို သူကိုယ္တိုင္ ဆုတ္ၿဖဲပစ္လိုက္တယ္။ ၁၁/၉၂ ရဲ႕ အႏွစ္ဟာ … `ဘာလႊတ္ေတာ္မွ ေခၚေပးစရာ မလိုဘူး၊ ေခၚလည္းမေပးဘူး၊ အခု ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြက သူလုပ္ေပးမယ့္ အမ်ဳိးသား ညီလာခံဆိုတာကို တက္ၿပီး ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒရဲ႕ အေျခခံမူေတြကို ဆြဲၾက၊ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ပိုင္ခြင့္က ဒါပဲ၊ လႊတ္ေတာ္ေတြ၊ ဘာေတြ ဘာမွ လာေျပာမေနႏွင့္ေတာ့´ ဆိုတာပဲ။ အဲဒီလို သူက တဆင့္တိုးၿပီး ထိုးစစ္ဆင္လာတဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔ ဘာလုပ္ခဲ့ၾကသလဲ။
အဲဒီကာလဟာ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အမ်ားဆံုးကာလျဖစ္တယ္လို႔ က်ေနာ္မွတ္မိေနတယ္။ ဒီမွာ အင္အားစုေတြ စဥ္းစားၾကရၿပီ၊ ေတာင့္ခံမလား၊ ေမွ်ာလိုက္မလား။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒါေတြကို ဆံုးျဖတ္ဖို႔၊ ၁၁/၉၂ ကို လက္ခံမလား၊ လက္မခံဘူးလားဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ဆိုရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလံုးကို ခၽြင္းခ်က္မရွိ ျပန္လႊတ္ေရးဟာ ပထမဆံုးလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါဟာ ေသခ်ာေပါက္ပဲ၊ က်ေနာ္ေတာ့ ဒီလိုပဲ ျမင္တယ္။ တုိင္းျပည္ကို ႐ိုး႐ိုးသားသား ခ်စ္ၾကတယ္ဆိုရင္ ဒါကို ပထမဆံုးကိုပဲ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ရွိရွိ လုပ္ရပါလိမ့္မယ္။
ဒါေၾကာင့္ပဲ … ဆရာဦး၀င္းတင္ဟာ အက်ဥ္းေထာင္ထဲက ရဲေဘာ္မ်ားၾကား၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ားၾကား … အျပင္က ရဲေဘာ္မ်ားၾကား၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ားၾကားကို အလုပ္ေႂကြးေၾကာ္သံ (သို႔မဟုတ္) လုပ္ငန္းလမ္းၫႊန္ကို အခုလို ျပတ္ျပတ္သားသားပဲ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ `အခု က်ေနာ္တို႔ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ဟာ … စစ္အုပ္စုေျပာတဲ့ ၁၁/၉၂ လမ္းေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ တကယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ဟာ… `စု၊ လႊတ္၊ ျပန္၊ ေတြ႔´ ဒါမွမဟုတ္ `စု၊ ေတြ႔၊ ျပန္၊ လႊတ္´ ျဖစ္တယ္။´
အက်ယ္က ဒီလိုပါ။
က်ေနာ္တို႔ဟာ `ဆန္စင္ရာ၊ က်ည္ေပြ႔လိုက္´ ဆိုတာလို စစ္အုပ္စုေရႊ႕တဲ့အကြက္ေတြကို ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္ၿပီး ဘာမွ သူ႔အလိုက် ေရႊ႕ေပးေနစရာ မလိုဘူး။ ကိုယ္ဟာ လူထုရဲ႕ ယံုၾကည္စြာ အပ္ႏွံ ထားတဲ့ mandate ရပါတီျဖစ္တယ္။ လူထုကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္တယ္။ လူထုႏွင့္အတူ၊ လူထ ု၀န္းရံေထာက္ခံမႈႏွင့္အတူ ရပ္တည္ေနတဲ့ ပါတီျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က လမ္းေၾကာင္း ခ်မွတ္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒီအခြင့္အလမ္းကိုလည္း လူထုကို အတိအက်ခ်ျပၿပီး လူထုႏွင့္အတူ ေဆာင္ရြက္ရလိမ့္မယ္။
ပထမဆံုးလုပ္ရမွာက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္တကြ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလံုးကို ခၽြင္းခ်က္ မရွိ အျမန္ဆံုး ျပန္လႊတ္ပါ။ ဒုတိယ … ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္အျမန္ေခၚပါ။ တတိယ … အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးလုပ္ငန္းေတြကို ေဆာင္ရြက္ရင္း စတုတၳ … ႏိုင္ငံေရးအရ တန္းတူရည္တူ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး အေျဖရွာပါ။
ဒါကတနည္း။
ေနာက္တနည္းက …
ပထမစၿပီးလုပ္ရမွာက … ေဒၚစုႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလံုး လႊတ္ေရးပဲ၊
ဒုတိယက … ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး၊
တတိယ … အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးေတြ ေဆာင္ရြက္၊
ေနာက္ဆံုးမွာမွ … ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ေခၚယူ။
လုပ္ငန္းစဥ္တိုင္းဟာ ရွင္းလင္းတယ္၊ ထင္သာျမင္သာရွိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ တိက်ခိုင္မာတယ္။
ဘယ္လမ္းေၾကာင္းကိုပဲေရြးေရြး `ေဒၚစုႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ခၽြင္းခ်က္မရွိလႊတ္ေရး´ ႏွင့္ စတင္ၾကရမွာခ်ည္းပဲ။ ဒါကို ဆရာဦး၀င္းတင္ဟာ ေထာင္ထဲမွာ ၁၉၉၁- ၁၉၉၂ ကတည္းက စိုက္လုိက္မတ္တပ္ ေတာက္ေလွ်ာက္တင္ျပခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုထိလည္း သူ ဒါကိုပဲ ဆက္ လက္ရပ္ခံတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္က ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ၾကား ခါးသည္းတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို နိဂံုးခ်ဳပ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာလည္း ဒီလမ္းၫႊန္ဟာ လံုး၀ကြက္တိ မွန္ေနဆဲပဲ။
က်ေနာ္တို႔ႏွင့္အတူတူ လူထုရွိေနတယ္လို႔ ယံုရင္ … က်ေနာ္တို႔ဟာ စစ္အုပ္စုေျပာသမွ်၊ သူလမ္း ေၾကာင္းေပးသမွ် လိုက္လုပ္ေနရမယ္ ဆိုတာ လံုးလံုးမသင့္ေလ်ာ္ဘူး။ လူထုႏွင့္ ကင္းကြာ၊ လူထု တန္ဖိုးလည္း နားမလည္၊ လူထုကိုလည္း မယံုၾကည္၊ လူထုကိုယ္တိုင္ ကလည္း ဘာတန္ဖိုးမွ အေပးမခံရသူေတြသာ စစ္အုပ္စုႏွင့္ အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ ဟိုဟာလိုက္လုပ္ရမွာလိုလို ဒီဟာလိုက္လုပ္ရမွာလိုလို ပ်ာယာခတ္ေနၾကတာပါ။
လူထုကို ယုံၾကည္တယ္ဆိုရင္ … ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ထြင္ၿပီး ရဲရဲေလွ်ာက္ႏိုင္ရလိမ့္မယ္။ `လူထုကိုခ်ျပ၊ လူထုေထာက္ခံမႈကို အရယူၿပီး၊ လူထုႏွင့္အတူ ခ်ီတက္ေဆာင္ရြက္ေရး´ ဆိုတဲ့ အေျခခံတရားကို လက္မလႊတ္ဘူးဆိုရင္ … က်ေနာ္တို႔ကို ဘယ္သူမွ တားႏိုင္ ဆီးႏိုင္ ပိတ္ဆို႔ႏိုင္မယ္မဟုတ္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ရဲရဲယံုၾကည္တယ္။
ကုိယ့္သမုိင္းကုိယ္ ဖ်က္ဆီးသူမ်ား
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ၊ ျဖတ္သန္းရာ၊ က်င္လည္ရာ ဘ၀တေလွ်ာက္လုံးတြင္ ကုိယ္က်င့္တရားႏွင့္ ဂုဏ္သိကၡာသည္ မည္မွ် အေရးပါအရာေရာက္သနည္း ဆုိသည္ကုိ ပဲ့ျပင္ဆုံးမသြန္သင္မႈ မရရွိခဲ့ၾကေသာ သူတုိ႔သည္ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ ဆုိသည့္ လမ္းကုိ ေလွ်ာက္ၾကကုန္၏။ ထုိသူတုိ႔ အတြက္ အနာဂတ္သည္ မည္သုိ႔မွ် အဖတ္ဆည္၍ ရမည္မဟုတ္ပါ။
လူတုိင္း လူတုိင္းသည္ ကုိယ့္သမုိင္း ကုိယ္ေရးၾကရသည္။
မ်ဳိးမစစ္တဲ့ စုိးလင္းတုိ႔အဖြဲ႕
လြင္ေမာင္သန္း
မေန႔တေန႔က ေရဒီယုိမွာ “၀ံသာႏု အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕” အေၾကာင္း ၾကားလုိက္ရတယ္။ ကုလသမဂၢ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီမွာ အေမရိကန္တင္သြင္းတဲ့ ျမန္မာျပည္အေရး ဆံုးျဖတ္ခ်က္မူၾကမ္းကုိ ႐ုရွနဲ႔တ႐ုတ္ ဗီတုိအာဏာနဲ႔ ပယ္လုိက္တာကုိ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ တ႐ုတ္နဲ႔ ႐ုရွကုိ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴးေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ထြက္ၾကတယ္။ သတင္းစာေတြထဲမွာလည္း ေဖာ္ျပၾကတယ္။ ဒါ့အျပင္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိလည္း ပုတ္ခတ္ေစာ္ကားထားေသးတယ္။ ကုိယ့္အေမကုိ ကိုယ္ျပန္ဆဲေနတဲ့ သားကုိ အရပ္ထဲကပါ ၀ုိင္း၀န္းဆံုးမၾကဖုိ႔ လုိအပ္ေနပါၿပီ။ “၀ံသာႏု အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕” ကုိ ဦးေဆာင္ေနတဲ့သူကုိလည္း ၾကည့္ပါဦး၊ ေဒါက္တာစုိးလင္းတဲ့။
၁၉၉၁ ဧၿပီလရဲ႕ ေန႔တေန႔မွာ “ပုံစံ…” ငွက္ဆုိးထိုးသံ အသံႀကီးၾကားရတယ္။ “အားလံုးေနာက္လွည့္ ထုိင္ထား မယ္” တန္းစီး စုိးေလးရဲ႕အသံၿပဲႀကီးကိုပါ တဆက္တည္းၾကားေနရတယ္။ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ စက္တင္ ဘာလ ေထာင္တြင္းတုိက္ပြဲမ်ားေနာက္ပုိင္း က်ေနာ္တုိ႔တုိက္၀င္းထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ အလြန္ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္ထားတယ္။ တေန႔လံုးကုိ (၁၀) မိနစ္ေလာက္ပဲ ေရခ်ဳိးဖုိ႔ အခန္းျပင္ထြက္ရ တယ္။ ေရကန္ရွိတဲ့ေနရာအထိ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာပဲ ေျမႀကီးနဲ႔ထိေတြ႕ခြင့္ရတယ္။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ ေတြမွာ (၁၀) ေပပတ္လည္ တုိက္ခန္းေတြထဲမွာ တေနကုန္ပိတ္ေလွာင္ထားတယ္။
“ေအးေဇ …” အသံေတြၿငိမ္သြားၿပီ။ ၀န္ထမ္းေတြလည္း ျပန္ထြက္သြားၾကၿပီလုိ႔ယူဆရတယ္။ ေဘးခန္း ေတြကုိ ဘယ္သူေတြ၀င္လာသလဲဆုိတာ သိပ္သိခ်င္ေနတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အခန္းနံရံကုိ တေဒါက္ ေဒါက္နဲ႔ေခါက္ၿပီး အဆက္အသြယ္လုပ္တယ္။ ရာဇ၀တ္သားေတြလား၊ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြလား ကြဲကြဲျပားျပားသိခ်င္လွၿပီ။
ေဘးခန္းကလူေတြအားလံုး NLD အမတ္ေတြခ်ည့္ပဲ။ စင္ၿပိဳင္အစုိးရဖြဲ႕ဖုိ႔အတြက္ Hard လိုင္း၊ Soft လိုင္း အထက္ျမန္မာျပည္ကအမတ္ေတြ မႏၱေလးမွာစုၿပီး အစည္းအေ၀းလုပ္ၾကတာ။ ေတာခုိဖုိ႔ လူေရြးေနၾက တာ။ ခုေတာ့ တစုတစည္းထဲ အမတ္ေတြအမ်ားႀကီး တၿပိဳင္နက္တည္း အဖမ္းခံၾကရတယ္။ ႏွေမ်ာစရာ ေကာင္းလုိက္တာ။ က်ေနာ္တုိ႔ (၅) တုိက္ကလည္း သူပုန္တုိက္။ ေတာတြင္းဆက္သြယ္နဲ႔ ေတာထဲက အျပန္မိတာနဲ႔ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ဆက္သြယ္ေနတဲ့ UG, OG ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ မ်ားတယ္။
ယခုအခါ အထက္ျမန္မာျပည္က စင္ၿပိဳင္အစုိးရဖြ႕ဲမယ့္အမတ္ေတြ က်ေနာ္တုိ႔တုိက္ထဲကုိ ထပ္ေရာက္လာ ၾကျပန္ၿပီ။ (၅) တိုက္ အခန္း (၁၃) မွာ ဦးဘပြား (အမရပူရၿမိဳ႔နယ္အမတ္)၊ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္ (အမရပူရၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးေက်ာ္သြင္ (ခရမ္းၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးသိန္းေဖ (ကန္႔ဘလူၿမိဳ႕နယ္အမတ္) ေလးေယာက္ေနတယ္။ အခန္း (၁၁) မွာ ဦးျမ၀င္း (အဂၤပူၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးျမင့္ၾကည္ (ကသာၿမိဳ႕နယ္ အမတ္)၊ ဦးေစာလိႈင္ (အင္းေတာ္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးေသာင္းျမင့္ (ေခၚ) ကုိသံေခ်ာင္း (ခင္ဦးၿမိဳ႕နယ္ အမတ္)၊ သာဂရ ကိုထြန္းေအာင္ (ေရတာရွည္ၿမိဳ႕နယ္အမတ္) တုိ႔ျဖစ္ၾကသည္။ အခန္း (၈) မွာေတာ့ မေကြးတုိင္းစည္း ဦးခ်စ္တင္ (အထက္မင္းလွအမတ္)၊ ဦးခင္ေမာင္သိန္း (ခင္ဦးၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးတင္ေအာင္္ (မႏၱေလးအေနာက္ေျမာက္ၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ေဒါက္တာစုိးလင္း (မႏၱေလးအေနာက္ေျမာက္ ၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးပိုက္ကုိ (ပခုကၠဴ NLD စည္း႐ံုးေရးမႉး)၊ ၿပီးေတာ့ အခန္း (၅) မွာ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၀င္ ဗိုလ္ရန္ေအာင္၏သား ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္လတ္ (ေခၚ) ေဒါက္တာလိႈင္ညီ (သာေကတၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ေဒါက္တာျမင့္ႏုိင္ (ကန္႔ဘလူၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးလွသန္း (ကုိကိုးကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးလွထြန္း (ၾကည့္ျမင္တုိင္ၿမိဳ႕နယ္ အမတ္)၊ ဦးသာဆုိင္ (တြံေတးၿမိဳ႕နယ္အမတ္) တုိ႔ျဖစ္ၾကတယ္။ (၄) တုိက္ဘက္ မွာေတာ့ ဦးေစာႏုိင္းႏုိင္း (ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ NLD- CEC ဦးခင္ေမာင္ေဆြ (စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ အမတ္)၊ ဦးေအာင္ဆန္းျမင့္ (ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးသိန္းထြန္း (ဇီးကုန္းၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ေဒါက္တာ ေဇာ္ျမင့္ (ဟသၤာတၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးရဲထြဋ္ (ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ဦးစိန္လွဦး (အင္းစိန္ၿမိဳ႕နယ္ အမတ္) နဲ႔ ဦးေဖေအာင္လင္း၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဒါက္တာစိန္၀င္း၏ ေအာင္ႏုိင္ေရး စည္း႐ံုးေရးမႉး ေပါက္ေခါင္းက ဦးေစာေနဒြန္း၊ မိန္းမေထာင္ တုိက္ထဲမွာလည္း ေဒၚခင္စန္းလိႈင္(၀က္လက္ၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ေဒၚစန္းစန္း (ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ေဒၚစန္းစန္း၀င္း (အလံုၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ ေဒၚအုန္းၾကည္ (ျမစ္သားၿမိဳ႕နယ္အမတ္)၊ စစ္ကုိင္းတုိင္းစည္း ေဒၚ၀င္းေမ၊ ေဒၚေရႊ၀ါစုိး စသည္ျဖင့္ အမႈတြဲ စုစုေပါင္း (၃၅) ေယာက္ရွိတယ္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြခ်ည္းပဲ (၂၉) ေယာက္ပါတယ္။ သည္လူေတြအားလံုးသာ ျမန္မာျပည္အျပင္ဘက္ကုိ ေရာက္ေအာင္သြားႏုိင္ရင္ ကုလသမဂၢမွာ ယခင္မင္းသားႀကီး သီဟာႏုေနရာရသလုိ ကမၻာ့အသိအမွတ္ျပဳ တရား၀င္အစုိးရျဖစ္မွာ။
သူတုိ႔အမတ္အုပ္စုေတြထဲမွာ အသက္အႀကီးဆံုးက အမရပူရအမတ္ဦးပြား (ေခၚ) အဘပြားျဖစ္တယ္။ NLD ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္ ဦးခ်မ္းေအး (ေခၚ) စာေရးဆရာေမာင္စူးစမ္းနဲ႔ မဆလ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေက်ာ္ထင္တုိ႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္း အသက္ (၇၀) ေက်ာ္ အသားမဲမဲ ေဒါင္ေကာင္းေကာင္း အညာသား၊ ဥပဓိ႐ုပ္နဲ႔။ ဒါေပမယ့္ ယကၠန္းစက္႐ံုေတြ အမ်ားႀကီး ပုိင္တဲ့ သူေဌးႀကီး။ စကားေျပာရင္ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း ဘြင္းဘြင္းေျပာတတ္တယ္။ သြယ္၀ုိက္လွည့္ပတ္ မေျပာတတ္ဘူး။ ဒဲ့ဒုိးႀကီးေျပာခ်တတ္တယ္။ ရင္ထဲမွာလည္း ေတးမွတ္မထားတတ္ဘူး။ အမွတ္တကယ္ ကုိ အလြန္႐ိုးသားၾကတဲ့ အညာသား၊ မႏၱေလးသားစစ္ႀကီးေတြ။ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနတယ္ ဆုိတဲ့သူေတြ၊ အလြန္ကုိ အရွက္အေၾကာက္ႀကီးၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတုိ႔မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ကုိ အထိခုိက္မခံႏိုင္ၾကဘူး။ အခုလည္း စင္ၿပိဳင္အစုိးရဖြဲ႕ဖုိ႔ ေတာခုိဖုိ႔အတြက္ အထက္ျမန္မာျပည္ အစည္းအေ၀းကုိ သူ႔အိမ္မွာလုပ္တယ္။ လာတဲ့ဧည့္သည္ေတြကုိ လိုေလေသးမရွိ ဧည့္၀တ္ ေက်ပြန္စြာ ဧည့္ခံေကၽြးေမြးတယ္။ ဒါမွ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ မညႇိဳးႏြမ္းရမွာျဖစ္တယ္။
သူတုိ႔ အထက္ျမန္မာျပည္အစည္းအေ၀းတက္တဲ့သူေတြအားလံုးကုိ ေထာက္လွမ္းေရးက တေယာက္ မက်န္ အကုန္ဖမ္းတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးစစ္ေၾကာေရးမွာ ဦးဘပြားကုိ အေသးစိတ္ေမးတယ္။ သူ႔အိမ္မွာ အစည္းအေ၀းလုပ္တယ္ဆုိေတာ့ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲ၊ ဘယ္သူေတြပါလဲ စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေပါင္း မ်ားစြာမွာ မႏၱေလးသားေတြကလြဲရင္ လူေတြနာမည္မသိဘူး၊ မမွတ္မိဘူး။ ေဆြးေႏြးတဲ့ အေၾကာင္းအရာ ေတြဆုိရင္ သူ႔ရဲ႕အသက္အရြယ္အရ ပိုၿပီးျငင္းလို႔ေကာင္းတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ေထာက္လွမ္းေရးမွာ ကတည္းက အစည္းအေ၀းက ေဆြးေႏြးခ်က္၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ၊ ဘယ္သူေတြက ဘာလုပ္မယ္၊ ဘာတာ၀န္ယူမယ္ စသည္ျဖင့္ ျပည့္ျပည့္စံုစံုေရးထားတဲ့ လက္ငါးလံုး လက္တ၀ါးစာေလာက္ စာရြက္ အထပ္လိုက္ႀကီးရွိတဲ့ ေဖာ္ေကာင္ေဒါက္တာစုိးလင္းရဲ႕ ထြက္ဆုိခ်က္မွတ္တမ္းကုိ သူ႔ကုိလာျပတယ္။ ဘာျငင္းဦးမလဲေမးေတာ့ “ငါ -ိုးမသား၊ မေအ -ုိး စုိးလင္း၊ မ်ဳိးမစစ္ေကာင္ သစၥာေဖာက္” မေအႏွမစံုေနေအာင္လုိ႔ ေထာက္လွမ္းေရးေတြေရွ႕မွာတင္ ဆဲပစ္လုိက္တယ္။ မႏၱေလးသားရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကုိထုိခိုက္လုိ႔ အလြန္ရွက္ေနမိတယ္။ ေဒါသကလည္း အရမ္းထြက္ေနတာပဲ။ အျပင္မွာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြ႕လုိ႔ကေတာ့ အေသကုိ သတ္ျပစ္မိမွာ။
အခုလည္း ေထာင္ထဲမွာ ဦးဘပြားတုိ႔ (၁၃) ခန္း ေရခ်ဳိးၿပီးရင္ ေဒါက္တာစုိးလင္းေနတဲ့ (၈) ခန္းကုိ ပိတ္ထားရတယ္။ စုိးလင္းကလည္း အခန္းေထာင့္မွာပဲ အၿမဲပုန္းေနရတယ္။ အခန္းအေပါက္၀ကေန ဦးခ်စ္တင္၊ ဦးတင္ေအာင္၊ ဦးခင္ေမာင္သိန္းတုိ႔က တေယာက္မဟုတ္ တေယာက္ပိတ္ၿပီး ထုိင္ေပး ထားရတယ္။ ဒါေတာင္မွာ အဖုိးႀကီးက ေန႔တုိင္းအခန္းေရွ႕လာၿပီးဆဲတယ္။
“ေဖာ္ေကာင္ မေအ -ိုး စုိးလင္း၊ ငါ -ိုးမသား မ်ဳိးမစစ္ေကာင္”။ ေဒါက္တာစုိးလင္းရဲ႕မိန္းမကလည္း ေရွးျမန္မာဘုရင္ေတြလက္ထက္ ကတည္းက ကိုယ္ရံေတာ္ အထိန္းေတာ္မ်ဳိး႐ိုးေတြက ဆင္းသက္လာတာ။ ဒါေၾကာင့္ အိပ္ရာမ၀င္ခင္ မိန္းမရွစ္ခုိးၿပီးမွ အိပ္ရတဲ့ေကာင္ စံဆယ္ျဖာစိုးလင္းလုိ႔ ေနာက္ေျပာင္ေခၚၾကတယ္။ စုိးလင္းေထာင္က် ေနတုန္း သူ႔မိန္းမက မႏၱေလးမွာနာမည္ႀကီးတည္းခုိခန္းမွာ မန္ေနဂ်ာလုပ္ေနတယ္။ မႏၱေလးမွာ “ေနျပည္ေတာ္” ရန္ကုန္မွာ “ေလေအးသာ” ဆုိတာ ၀ါသနာပါသူေတြအတြက္ေတာ့ လူတုိင္းသိတဲ့ နာမည္ႀကီးတည္းခုိခန္းေတြပဲ။ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊ စစ္သားေတြ၊ ကန္ထ႐ိုက္၊ အရာရွိႀကီးေတြ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူ ေၾကးႀကီးႀကီးေပးၿပီး ၀င္ထြက္ေနတဲ့ဇိမ္ခန္းေတြပဲျဖစ္တယ္။
၁၉၉၂ ခုႏွစ္မွာ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ ၁၁/၉၂ အမိန္႔ေၾကညာခ်က္နဲ႔ အမတ္ေတြအေတာ္မ်ားမ်ား လြတ္သြားၾက တယ္။ ဦးဘပြားလည္း ေထာင္ကလြတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔အမႈတြဲမွာပါတဲ့ အမတ္ဆရာ၀န္ေတြ အားလံုးကုိေတာ့ လႊတ္မေပးေသးဘူး။ သည့္အျပင္ သူတုိ႔အမႈတြဲေတြထဲက ဦးေစာေနဒြန္း၊ ဦးလွထြန္း၊ ဦးျမ၀င္းနဲ႔ ကုိကုိးကၽြန္း ဦးလွသန္းတုိ႔ မလြတ္ေသးဘဲက်န္ေတာ့တယ္။ သူတုိ႔အမႈတြဲက ေထာင္ထဲမွာ က်န္ေသးတဲ့လူေတြကလည္း အလြန္ကုိနည္းသြားၿပီး နဂိုကတည္းက ရပ္တည္ခ်က္မခုိင္မာတဲ့ ေဖာ္ေကာင္စိုးလင္းေယာက္ အေတာ္ကုိ လြတ္ေၾကာင္ေၾကာင္ေနၿပီ။ ေထာက္လွမ္းေရးကလည္း အဲသည္ ကာလအတြင္းမွာ စစ္ေၾကာေရးကလည္း ခဏခဏလုပ္ေနတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ေတြ႔တုိင္းလည္း စုိးလင္းတေယာက္က လက္နက္ခ် အညံ့ခံတာခ်ည္းပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရးကိုလည္း ဆက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး၊ ေထာက္လွမ္းေရးခုိင္းခ်င္ရာခိုင္းပါ၊ သူလုပ္ေပးမယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း အထက္ကိုလည္းဆက္လက္တင္ျပ ေပးပါဆုိၿပီး လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ ထြက္ဆုိခ်က္ေတြကုိ ျပေလ့ရွိတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း ေနာက္လူေတြကို စစ္ေဆးေမးျမန္း စစ္ေၾကာလုပ္တဲ့အခါေတြမွာလည္း စုိးလင္းလက္မွတ္ထုိးထားတဲ့ ထြက္ဆုိခ်က္ေတြကုိ ျပေလ့ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႔သတင္းက တုိက္ထဲမွာျပန္႔ေနၿပီ။ ဒီေတာ့ လူငယ္အေတာ္ မ်ားမ်ားကလည္း သူ႔ကုိမေလးစားေတာ့ဘူး။ အေခၚအေျပာသိပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ စုိးလင္းကလည္း သူကိုယ္တုိင္ လက္နက္ခ်အညံံ့ခံ႐ံုတင္မကဘူး၊ သူမ်ားေတြကုိလည္း လုိက္စည္း႐ံုးတယ္။ အျပင္ကုိ အျမန္ျပန္ေရာက္ဖုိ႔က အေရးႀကီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေထာက္လွမ္းေရးစစ္ေၾကာေရးေခၚထုတ္ရင္ သူတုိ႔ခိုင္းတဲ့အတုိင္း လက္မွတ္ေရးထုိးလုိက္ဖို႔ကုိ တုိက္ထဲမွာလုိက္ၿပီး စည္း႐ံုးေနတယ္။ သူ႔လုိပဲ စိတ္ဓာတ္မခုိင္မာသူတခ်ဳိ႕ကေတာ့ နားေယာင္ၾကတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လက္မခံၾကပါဘူး။ ေထာင္ထဲမ၀င္ခင္ကတည္းက သူေဖာ္ေကာင္လုပ္ၿပီး ဒီမုိကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြကုိ ဒုကၡေပးၿပီးၿပီ။ ခုလည္း ေထာင္ထဲမွာ သူမ်ားေတြကုိပါ သူ႔လုိ အညံ့ခံခုိင္းေနျပန္ပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အဘ၀တီ (NLD-CEC ဦး၀င္းတင္) ကေတာ့ Pholosophize မလုပ္ၾကဖုိ႔ လူႀကီးတေယာက္အေနနဲ႔ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာပါတယ္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္မွာ စစ္အစုိးရက တပ္မေတာ္ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္ဆုိၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးတင္ဦး၊ ဗိုလ္မႉးႀကီးေဟာင္း ဦးၾကည္ေမာင္တုိ႔ကုိ လႊတ္ေပးရာမွာ က်ေနာ္တုိ႔တုိက္၀င္းထဲက ေထာက္လွမ္းေရး ဗုိလ္မႉးႀကီးေဟာင္း ဦးစိုးၫြန႔္ (ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္အမတ္) တုိ႔နဲ႔အတူ ေဒါက္တာ စုိးလင္းလည္း ျပန္လြတ္သြားပါတယ္။ စစ္အစုိးရက ေထာင္ကလြတ္လာတဲ့ေရွ႕ေနေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြ လိုင္စင္အကုန္ အသိမ္းခံရတယ္။ ဆရာ၀န္ပညာ ေရွ႕ေနပညာနဲ႔ လုပ္ကိုင္စားေသာက္လို႔မရေအာင္ ပိတ္ပင္ထားတယ္။ စုိးလင္းလည္း ဘာမွမလုပ္ကုိင္ မစားေသာက္ေတာ့ဘူး။ နဂိုကတည္းက မ်ဳိးေစ့မမွန္ ေတာ့ သူမိန္းမခုိင္းတာ အကုန္လုပ္တယ္။ နအဖစစ္တပ္နဲ႔ေပါင္းၿပီး ဖဲ၀ုိင္း၊ ဂ်င္၀ုိင္း၊ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး ေလာင္းကစား၀ိုင္းေထာင္တယ္။ အမည္ခံတည္းခုိခန္းဖြင့္ထားတယ္။ မေကာင္းတာေတြလုပ္ေနေပမယ့္ အဖမ္းမခံရဘူး။ ေဖာက္သည္စစ္ဗိုလ္ ေတြက အကာအကြယ္ေပးထားတယ္။ က်ားကန္ေပးထားတယ္။ ေထာင္ထဲက မေကာင္းတဲ့အက်င့္အႀကံ စ႐ိုက္ေတြနဲ႔ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ပုလင္းတူဘူးဆုိ႔ ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္ႏွင့္ ဇရက္ေတာင္ပံ က်ဳိးေတြ အ႐ိုးအရင္းကိုက္ေနတာကုိ ျမင္ၾကရတဲ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕မိၿမိဳ႕ဖအေပါင္းက သူတုိ႕ရဲ႕ယံုၾကည္မႈနဲ႔ အသည္းၾကားကမဲျပားကုိ အလြဲသံုးစားလုပ္တဲ့ မ်ဳိးမစစ္ စိုးလင္းကုိ ေအာ့ႏွလံုးနာလို႔ မ်က္ႏွာလႊဲလုိ႔ထားၾကပါတယ္။
ဦးဘပြားကလည္း ေထာင္ကလြတ္ၿပီး သိပ္မၾကာဘူး အျပင္မွာပဲဆံုးတယ္။ အသက္ကလည္း အေတာ္ႀကီး ေနၿပီး ေထာင္ထဲမွာေနတုန္းကလည္း ၾကမ္းျပင္သမံတလင္းေပၚမွာ သည္အတုိင္းအိပ္ရတယ္။ ဦးဘပြားဆံုးေတာ့ သူ႔ေခါင္းအုန္းေအာက္က စာအိတ္တလံုးေတြ႕ရတယ္။ စာအိတ္ထဲမွာ စာရြက္တရြက္ ထည့္ထားတယ္။ အားလံုးကေတာ့ ေသတန္းစာေရးခဲ့တယ္လုိ႔ထင္ၾကတယ္။ လူေတြအားလံုး လူစံုရာ ေရွ႕မွာ ဖြင့္ေဖာက္လုိက္ေတာ့ “မေအ -ိုး ငါ -ိုးမသား၊ မ်ဳိးမစစ္ စုိးလင္း” လုိ႔ေရးထားတယ္။ အညာသား မႏၱေလးသားစစ္စစ္ႀကီးဆုိေတာ့ သူတိ႔ုၿမိဳ႕သားက ေဖာ္ေကာင္ဘၫြန္႔လုပ္သြားတာကုိ အေတာ္လည္း ခံျပင္းနာက်ည္းၿပီး ေသတဲ့အထိ အေတာ္ရွက္သြားပံုရတယ္။
မ်ဳိးမစစ္စိုးလင္းကေတာ့ သူ႔ကုိေမြးထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ မိခင္ပါတီ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိေတာင္မွ ျပန္ဆဲေနပါၿပီ။ မ်ဳိးမစစ္တဲ့ေကာင္က ၀ံသာႏုအမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ကုိ သူ႔တပည့္ကေလကေခ် လူ (၅) ေယာက္ (၆) ေယာက္ေလာက္နဲ႔ ဖြဲ႕ထားလုိက္ေသးတယ္။ မဲထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕မ်က္ႏွာကုိမွ မေထာက္ထားေတာ့တဲ့အျပင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ အေသြးအသားတြကိုေတာင္ ဖဲ့ယူစားေသာက္ေနပါၿပီ။ တတုိင္း တျပည္လံုးကျပည္သူေတြ ထမင္းငတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စိုးလင္းတုိ႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္က ေဖာက္သည္ နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဆီကုိ သာကူးလုပ္ၿပီး ေထာင္ထဲကတန္းစီး၊ အခန္းလူႀကီး ရာဇ၀တ္ သားေတြရဲ႕ ေထာင္က်င့္ေထာင္ႀကံပံုစံနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြး ေပါင္းသင္းေနလုိ႔ တုိက္ေဆာက္၊ ကားစီးေနရတာကို မစင္ပံုထဲက ေလာက္ေကာင္ေတြလို ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ေထာင္ထဲမ၀င္ခင္က ေဖာ္ေကာင္လုပ္ တယ္။ ေထာင္ထဲမွာ လက္နက္ခ်အညံ့ခံတယ္။ ေထာင္ကျပန္ထြက္လာေတာ့လည္း နအဖနဲ႔ပူးေပါင္းၿပီး မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ိုက္ေတြလုပ္တယ္။ သည္လိုလူတေယာက္က ၀ံသာႏုနာမည္ခံထားေသးသတဲ့လား။ မ်ဳိးခ်စ္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ မ်ဳိးမစစ္တဲ့ မ်ဳိးဖ်က္ပဲျဖစ္မယ္။ သူလိုေကာင္က မိခင္ NLD ပါတီကုိ ျပန္ေ၀ဖန္ ဆဲဆုိေနေသးတယ္ ဆုိေတာ့ သူခုိးကလူဟစ္ေနတာေပါ့။ အခုေတာ့ အဘပြားလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ေကာင္းရာ သုဂတိနိဗၺာန္ဘံုသို႔လားပါေစ။ စုိးလင္းတေယာက္ကေတ့ အရွင္လတ္လတ္ေျမပဲမ်ဳိမလား၊ မိုႀကိဳးပဲ အပစ္ခံရေလမလား။ အ၀ီစိခ်ဳိးကပ္မယ့္ အဇာတသတ္အျဖစ္ကုိေတာ့ အဘပြားေရ တမလြန္ကေန ေစာင့္သာၾ ကည့္ေနေပေတာ့။ ။
က်ေနာ္လည္း ဆႏၵျပဳလုိက္ပါတယ္
“ဦးဝင္းတင္နဲ႔ ခြင့္/ကာအဖြဲ႔ရဲ႕ ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲ”
လြင္ေမာင္သန္း
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ မတ္လ (၁၂) ရက္ေန႔က လူသိမ်ား ထင္ရွားတ့ဲ သတင္းစာဆရာႀကီး ဦးဝင္းတင္ရဲ႕
(၇၇) ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ျဖစ္တယ္။ သူက တကိုယ္တည္း လူပ်ဳိႀကီးဆိုေတာ့ အဲသည္ေန႔မွာပဲ ေထာင္ဝင္စာ သြားေတြ႔တဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကတဆင့္ ေျပာလိုက္တယ္။ မတ္လ (၈) ရက္ေန႔က အက်ဥ္းဦးစီးၫႊန္ခ်ဳပ္ တန္းစီမွာ “က်ေနာ့္ကိုလႊတ္ေပးဖို႔ အသနားခံ ေတာင္းဆိုေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ့္ကို ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ (၂၀) ခ်ထားတာ၊ အခု ေထာင္တြင္းေနသား (၁၈) ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္လို႔ အက်ဥ္းသားတေယာက္ရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရးအရ က်ေနာ့္ကိုလႊတ္ေပးသင့္တဲ့ရက္ထက္ အမ်ားႀကီးေက်ာ္လြန္ေနပါၿပီ”။ သူတို႔ပဲ လက္ကိုင္ထားတ့ဲ အက်ဥ္းေထာင္လက္စြဲဥပေဒ (Jail Manual) အရ မည္သည့္အက်ဥ္းသားမဆို ဆုမွတ္ရက္မ်ားကို အဆင့္ (၃) ဆင့္ခြဲ၍ ခံစားခြင့္ရွိသည္လို႔ ဥပေဒတြင္ ျပ႒ာန္းထားပါတယ္။
အက်ဥ္းသားတိုင္း ‘ကႀကီး’ ကြာ (‘A’ grade Quart) အတြက္ ဆုမွတ္ရက္ (၄၅) ရက္၊ ‘ခေခြး’ ကြာ အတြက္ ဆုမွတ္ရက္ (၃၂) ရက္နဲ႔ ‘ဂငယ္’ ကြာအတြက္ ဆုမွတ္ရက္ (၂၃) ရက္ ခံစားခြင့္ရွိရမယ္။ ကြာဆိုတာ (၃) လတႀကိမ္စီနဲ႔ တႏွစ္ကို (၄) ကြာရွိတယ္။ အနိမ့္ဆံုးဆုမွတ္ရက္ ‘ဂငယ္’ ကြာရတ့ဲ အက်ဥ္းသားတဦးဟာ ေနသား (၃) လျပည့္ၿပီးတိုင္း ဆုမွတ္ရက္ (၂၃) ရက္ရတာျဖစ္လို႔ ေနသား တႏွစ္ရွိရင္ အပိုေဆာင္းဆုမွတ္ရက္ (၃) လ ေက်ာ္ရသြားၿပီျဖစ္ပါတယ္။ အဘဝတီလို ေထာင္ဒဏ္အႏွစ္္ (၂၀) က်ခံေနရသူတဦးဟာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၆) ႏွစ္ရွိၿပီဆိုတာနဲ႔ ဥပေဒအရ လႊတ္ေပးရပါတယ္။ ခုေတာ့ အက်ဥ္းသားတေယာက္ရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရးကို ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရပါၿပီ။
ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲဆိုတာ အေျပာလြယ္သေလာက္ အေတာ္ကို အလုပ္ရခက္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ရၿပီးသား၊ ရွိၿပီးသား အခြင့္အေရးေလးေတြ ေပ်ာက္သြားမွာကို အရမ္းစိုးရိမ္ၾကပါတယ္။ တိုက္ဝင္း အတြင္းထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာေနရတာတို႔၊ ေရအဝခ်ဳိးရတာတို႔ အပါအဝင္ေပါ့။ အတူေန အက်ဥ္းသား ကိုယ့္ရဲေဘာ္အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈေတြ မလြဲရေလေအာင္ ႀကိဳတင္ညိႇႏိႈင္းထားသင့္တ့ဲ ကိစၥကို ႀကိဳညိႇထားၾကၿပီး တိုက္ပြဲရဲ႕ အဆင့္အလိုက္ေပၚမွာမူတည္လို႔ မဟာဗ်ဴဟာ၊ နည္းဗ်ဴဟာေတြကို ပံုသဏၭာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးေဖာ္ေနသလို ရန္သူအာဏာပိုင္ဘက္ကလည္း ကိုုယ့္ဘက္က အားနည္းခ်က္မ်ားကို အမိအရနင္းၿပီး ေခ်မႈန္းတတ္ပါတယ္။
(၅) ညတို႔တိုက္ပြဲမွာေတာ့ ႏြားကြဲရင္ က်ားဆြဲတတ္တ့ဲ သင္ခန္းစာေတြကို ထပ္တလဲလဲရေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာမွာေတာ့ မတရားညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ေနတ့ဲ အာဏာရွင္ကေတာ့ လူၾကမ္း ဗီလိန္ပဲျဖစ္မွာပါ။ ျပည္သူ႔သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူရဲ႕ေရွ႕က ရင္ေကာ့ၿပီး ရဲရဲဝ့ံဝံ့ ျပတ္ျပတ္သားသား ရပ္တည္ပါ။ ေယာင္ဝါးဝါးနဲ႔ ၿခံစည္း႐ိုးေပၚမွာ ခြထိုင္ထားလို႔ မရပါဘူး။ အဂၤလိပ္ ပရီးမီးယားလို သေရပြဲမရွိဘူး။ မႏိုင္ရင္ ႐ံႈးမယ္၊ မ႐ံႈးရင္ ႏိုင္မယ္။ က်ေနာ္တို႔အတြက္ေတာ့ အသက္ခ်င္း ထပ္ထားရတ့ဲ ေလာင္းကစားပြဲ။
အေစာႀကီးကတည္းက ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြကို စနစ္တက်လုပ္ထားရပါတယ္။ ဘယ္အဆင့္မွာ ဘယ္သူက ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာက အစေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ရပိုင္ခြင့္ အက်ဥ္းသား အခြင့္ အေရးကို ကာကြယ္ဖို႔ မနည္းက်ားကန္ထားရတာပါ။ ၁၉၉၄-၉၅-၉၆ ကာလတုန္းက က်ေနာ္တို႔ (၃) တိုက္မွာ အဘဝတီရွိေနတ့ဲအတြက္ အျခားတိုက္မ်ား၊ အေဆာင္မ်ားနဲ႔မတူဘဲ ထူးထူးျခားျခား စနစ္တက် ညီၫြတ္ေနၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ သာေရး နာေရးကိစၥ၊ အက်ဥ္းသားအခြင့္ အေရးမ်ား စသည္ျဖင့္ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံဝင္ခြင္က် လႈပ္ရွားေနၾကပါတယ္။
(၃) တိုက္မွာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ဖြဲ႔စည္းထားတ့ဲ အက်ဥ္းသားအခြင့္အေရးကာကြယ္ေရးေကာ္မတီ (ခြင့္/ကာ အဖြဲ႔) ရဲ႕ တာဝန္ေပးခ်က္အရ က်ေနာ္၊ ခင္ဦးအမတ္ ေဒါက္တာျမင့္ႏိုင္၊ ရန္ကုန္တိုင္း NLD ကိုေဌးေအာင္ (ဆရာဇင္လင္း) နဲ႔ အဘဝတီတို႔ဟာ အသက္အရြယ္အရ လူလတ္ပိုင္းေရာ၊ လူႀကီးပိုင္းပါျဖစ္ေနၾကလို႔ အာဏာပိုင္နဲ႔ေတြ႔ရင္လည္း ေျပာတတ္၊ ဆိုတတ္ၾကတယ္ဆိုၿပီး ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအျဖစ္ ေထာင္မႉး၊ ေထာင္ပိုင္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ကိစၥရွိတယ္ဆိုရင္ ေစလႊတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။
ေထာင္ဝင္စာအလာနည္း၊ အလာႀကဲၾကလို႔လည္း ဒီတာဝန္ကိုေပးၾကရတာလည္း ပါမွာပါ။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကလည္း ေထာင္ထဲမွာေနတ့ဲ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္လို႔မႏိုင္ရင္ အျပင္ကေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔တ့ဲ မိသားစုကို မဲၿပီး Pressure ေပး ညစ္ပတ္တတ္ၾကပါတယ္။ ေထာင္ဝင္စာပိတ္တာေတြကိုလည္း လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ (၃) တိုက္မွာ ေထာင္ဝင္စာ အလာမ်ားတ့ဲ သူေဌးေတြမ်ားလို႔ မနက္ပိုင္းကို လက္ဘက္ရည္၊ ေကာ္ဖီနဲ႔ ေန႔စဥ္ အသားဟင္း မျပတ္ ထမင္းစားေနၾကရတာကေတာ့ ေသေဖာ္ရွင္ဖက္ ရဲေဘာ္မ်ားရဲ႕ မွ်တစားေသာက္ၾကတ့ဲ ေမတၱာတရား မ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။
အင္းစိန္ေထာင္တြင္းက အက်ဥ္းသားမ်ားရဲ႕အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရမႈမ်ားကို ပံုစံအကႌ်မွာ စာေရးၿပီး ကုလသမဂၢညီလာခံသို႔ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ႏိုင္ၾကတာဟာ ေထာင္တြင္းႏိုင္ငံေရးမွာ ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္နဲ႔ ေငြအား၊ လူအားစိုက္ထုတ္ၿပီး တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မခိုမကပ္ က်ရာ အခန္းက႑မ်ားအလိုက္ လုပ္ၾကလုိ႔ပါ။ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္၊ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းတို႔ရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္လႊမ္းမိုးမႈမွလည္း မရွိၾကပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းပံုျဖတ္တတ္တ့ဲ ေရသာခိုအေခ်ာင္သမား၊ အခြင့္အေရးသမားမ်ားလည္း မရွိပါဘူး။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ ေထာင္တြင္းျပစ္ဒဏ္ ႏွစ္တိုးေထာင္က်ခံရတ့ဲ သူရဲေကာင္းမ်ားကိုေတာ့ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ယူလို႔ မဆံုးပါဘူး။ ခြင့္/ကာ အဖြဲ႔မွာ အမရပူရအမတ္ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္ (NLD)၊ ကိုဘမ်ဳိးသိန္း (ဒညတ)၊ ကိုဂ်င္မီ (လူ႔ေဘာင္သစ္)၊ ကိုသက္မင္းေအာင္ (ABSDF) နဲ႔ ကိုစိုးျမင့္ (ဗကပ) တို႔ (၅) ဦး ပါ၀င္ၾကပါတယ္။
(၁) ခန္းက ကိုမ်ဳိးမင္း (ဒညတ) ဆီက ပိုက္ဆံအေတာ္မ်ားမ်ား အကုန္အက်ခံၿပီး ေထာင္တြင္းကို ရေအာင္သြင္းထားတ့ဲ ေရဒီယိုတလံုး ရွာေဖြေရးတလာစီတုန္း မိသြားတယ္။ ေထာင္တြင္းမွာ အမ်ားစု သတင္းငတ္ေနေတာ့လည္း ျဖစ္ကာမွျဖစ္ေရာ ရသေလာက္ လုပ္ေနၾကတာပဲ။ အာဏာပိုင္မ်ားက ျပစ္ဒဏ္တိုက္၊ စစ္ေခြးတိုက္ကိုပို႔တာ လက္မခံႏိုင္ဘူး။
အက်ဥ္းေထာင္လက္စြဲဥပေဒအရ ျပစ္ဒဏ္က် အက်ဥ္းသားကို အမ်ားျမင္သာတ့ဲေနရာမွာ သီးျခားခြဲထားရမယ္။ အမ်ားနဲ႔ေရာၿပီး အတူေရခ်ဳိးမခ်ဘူး။ လူသားတဦးရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ထိခိုက္ညိႇဳးႏြမ္းေစေသာ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္း၊ ေဒါက္ေျခခ်င္းမ်ားခတ္ျခင္းတို႔ကို လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း အာဏာပိုင္မ်ားထံကို တင္ျပႏိုင္ခ့ဲလို႔ ေထာင္ဝင္စာေတာ့ (၁) လအပိတ္ခံရတယ္။ သို႔ေသာ္ စားစရာေတြကို ဝန္ထမ္းကတဆင့္ ေပးခိုင္းလို႔ရတယ္။ ဒါကလည္း ခြင့္/ကာ အဖြဲ႔ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္နဲ႔ ၅ (ည) ေတြ တညီတၫြတ္တည္း ရပ္တည္ေနၾကတာကိုေတြ႔လို႔ အာဏာပိုင္ေတြက လိုက္ေလ်ာ ေနရတာ။ မျမင္ကြယ္ရာမွာ ဆုမွတ္ရက္ ကြာျဖတ္တာေတြ ရွိတတ္တယ္။ မျမင္ရလို႔ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ေအာင္ျမင္မႈရခ့ဲတ့ဲ ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲပါပဲ။
(၄) တိုက္မွာ အခန္းစုစုေပါင္း (၃၀) ရွိၿပီး (၁၈) ခန္းရွိတ့ဲအျခမ္းကို (၄) ရွည္နဲ႔ (၁၂) ခန္းရွိတ့ဲအျခမ္းကို (၄) တို ဆိုၿပီး အကန္႔ခြဲထားတယ္။ (၄) တိုက ဗကပကိုသက္ခိုင္အမႈတြဲ ကိုဗလႀကီး (ေခၚ) ကိုသန္းထြဋ္ အခန္းထဲက ပံုမွန္ရွာေဖြေရး တလာစီတ့ဲအခ်ိန္မွာ စာရြက္နဲ႔ခဲတံ သိမ္းဆည္းရမိသြားျပန္ပါတယ္။ ယုဝတီေဆာင္လို႔ေခၚတဲ့ (၅) တိုက္ကို ေဒါက္-ေျခခ်င္းခတ္ၿပီး ပို႔လိုက္တယ္ဆိုၿပီး သတင္းရတယ္။
ယုဝတီေဆာင္လို႔ေခၚရတာကလည္း ေဒါက္-ေျခခ်င္း ခတ္ထားျခင္းခံရၿပီး ေရာက္လာတဲ့ ျပစ္ဒဏ္က် ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသားေတြကို ဝန္ထမ္းေတြ၊ တန္းစီး၊ အခန္းလူႀကီး စတ့ဲ ႏွစ္ႀကီးရာဇဝတ္အက်ဥ္းသား ေတြက (၅) တိုက္ၿခံဝင္းထဲကို စဝင္ကတည္းကေန အခန္းေပၚ ေရာက္တ့ဲအထိ တဝုန္းဝုန္း၊ တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ လူမဆန္စြာ႐ိုက္ႏွက္ၾကၿပီး ေယာက္်ားေတြကို မိန္းမေတြလို ဟုတ္က့ဲရွင့္-ေၾကာက္ပါၿပီရွင့္ဆိုၿပီး ေအာ္ခိုင္းတယ္။ ေယာက္်ားတေယာက္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ႐ိုက္ခ်ဳိးၿပီး ထိခိုက္ေစာ္ကား အႏွိမ္ခံရတာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးျဖစ္တ့ဲ ကိုဗလႀကီးကို သည္လိုလုပ္တာကို လက္မခံႏိုင္ဘူး ဆိုၿပီး တိုက္ပြဲဝင္ၾကတယ္။ တိုက္ပြဲဝင္တယ္လို႔သာ ေျပာရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ အက်ဥ္းသားအခြင့္အေရးကို ကာကြယ္ေနၾကရတာပါ။
အင္းစိန္ေထာင္အတြက္ ျမင္းၿခံေထာင္ကေျပာင္းလာတ့ဲ အထူးအရာရွိ ဒု-ေထာင္ပိုင္ လူလွေရာက္လာ တယ္။ ေအာက္ေျခက အဆင့္ဆင့္ရာထူးတက္လာတ့ဲ ေထာင္သဘာ၊ ငယ္ေမြးၿခံေပါက္ဆိုေတာ့ ေထာင္က်င့္၊ ေထာင္ႀကံ ရက္စက္ယုတ္မာ၊ ေကာက္က်စ္တာေတြ ညစ္ပတ္တ့ဲနည္းမွန္သမွ် အကုန္ ကၽြမ္းတယ္။ အဘဝတီနဲ႔ က်ေနာ္ရယ္ ကိုဗလႀကီးကိစၥမွာ သူနဲ႔ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၾကတယ္။ ပံုစံထုိင္ခိုင္း တယ္၊ မရဘူး။ အဘဝတီက အူက်တ့ဲေရာဂါရွိလို႔ ခါးေထာက္ၿပီးေတာ့ေတာင္မွ စကားေျပာလိုက္ ေသးတယ္။ က်ားနဲ႔ဆင္ လယ္ျပင္မွာေတြ႔ၾကတဲ့ပြဲပဲ။ အႏိုင္အ႐ံႈး အားစမ္းတ့ဲအေနနဲ႔ ႏွစ္ဖက္စလံုး မာန္တင္းထားတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအမ်ားစုဟာ ထင္းအစီး မေျပသလို အုပ္စုလိုက္ညီေနၾကလို႔ သူခ်ဳိးလို႔ မရႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သိသြားတယ္။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း သူ႔ပခံုးက အပြင့္ေႂကြမွာကိုေၾကာက္သြားေတာ့ ႐ူးသလို ေပါသလို မ်က္ႏွာေျပာင္နဲ႔ အခုေတာင္းဆိုေနၾကတ့ဲ ကိုဗလႀကီးကို ေဒါက္-ေျခခ်င္းျဖဳတ္ေပးဖို႔၊ (၄) တိုက္ကို ျပန္ပို႔ေပးဖို႔ဆိုတာေတြဟာ သူလုပ္ေပးရင္ ရပါတယ္ဆိုၿပီး အေလွ်ာ့ေပး လိုက္ေလ်ာလိုက္ရတယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္သမားေတြနဲ႔ ေၾကးစားတို႔ရဲ႕လြန္ဆြဲတ့ဲပြဲ။ ဒုတိယအႀကိမ္ ေအာင္ပြဲခံလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။
အခုလို တိုက္ဝင္းထဲက ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲဝင္ ၅ (ည) အုပ္စုေတြကို ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြတင္ မကဘူး၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကိုယ္တိုင္ ႏွိပ္ကြပ္ဖို႔ အစီအစဥ္ဆြဲ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္လို႔ သတင္းရေနပါတယ္။ အဲသည္ကာလတုန္းက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားထဲမွာလည္း “လြတ္ေၾကာင္” ေတြက အေတာ္ဒုကၡေပးေနပါၿပီ။ ၁၁/၉၂ ႏိုင္ငံေတာ္အမိန္႔နဲ႔ လႊတ္ေပးလိုက္တ့ဲ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားလည္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္းင့ံျပစ္ဒဏ္ပုဒ္မ (၄၀၁)၊ အပိုဒ္ (၁) ဆိုတာကလည္း ရွိေသးတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေထာင္အျပင္ေရာက္၊ လြတ္ဖို႔ပဲဆိုရင္ေတာ့ အားလံုး အႀကံဳးဝင္ေနပါတယ္။ အဲသည္မွာ သံုးခြၿမိဳ႕က ၈၈ အေရးအခင္းအတြင္း ရဲစခန္းဝင္စီးမႈမ်ားနဲ႔ ေထာင္က်တ့ဲ မဆလစစ္တပ္က တပ္ၾကပ္ႀကီးေဟာင္း ေခါင္းျဖဴတင္ဝင္းက ျပႆနာစျဖစ္ပါတယ္။ အမႈကမ်ားၿပီး တမႈကို (၇) ႏွစ္စီနဲ႔ အမႈ (၆) ခုအတြက္ ေထာင္က်ျပစ္ဒဏ္ (၄၂) ႏွစ္က်ၿပီး (၄) တုိက္မွာေနတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ေၾကညာခ်က္ ၁၁/၉၂ ကလည္း (၁၀) ႏွစ္အထက္ ျပစ္ဒဏ္က်ေနသူအားလံုးကို (၁၀) ႏွစ္အထိေလွ်ာ့ခ်လိုက္တ့ဲ အမိန္႔ဆိုေတာ့ (၁၅) ႏွစ္ (၂၀) ႏွစ္ (၂၅) ႏွစ္ တေပါင္းတည္းျပစ္ဒဏ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား
(၁၀) ႏွစ္ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ သူက သီးျခားအမႈေတြဆိုေတာ့ အက်ဳံးမ၀င္ဘူး။
သူ႔မယားညီအစ္ကိုက မႏၱေလးေဆးတပ္ထဲက စစ္သားျဖစ္တယ္။ သူမိန္းမနဲ႔ သမီးေတြကလည္း အဲသည္စစ္တပ္ထဲမွာပဲ လိုက္ေနရတယ္။ သူ႔မိန္းမေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔ေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးကို အသနားခံစာ တင္ခိုင္းတယ္။ ေထာင္ကလြတ္ဖို႔အတြက္ အေပးအယူလုပ္ခ်င္ ေၾကာင္း သတင္းပို႔ခိုင္းတယ္။ ဘယ္နည္းနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ေထာင္အျပင္ေရာက္ဖို႔က အေရးအႀကီးဆံုးပဲဆိုတ့ဲ ေဖာက္ျပန္တ့ဲအယူအဆကို လက္ကိုင္ထားတ့ဲ မႏၱေလးက ေဒါက္တာစိုးလင္းရဲ႕ ၾသဝါဒမိႈင္းကလည္း မိထားေသးတယ္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ခ်င္းေတြေပၚမွာ သစၥာေဖာက္ဖို႔ ဝန္မေလးတ့ဲ ေအးလြင္တို႔လို လူစားေတြ။ ကိုယ့္အခြင့္အေရးရဖို႔ဆိုရင္ အေဖ၊ အေမအရင္းေတြရဲ႕ ေခါင္းကိုေတာင္မွ ျဖတ္မယ့္ ေကာင္စားေတြ။ သိပ္မၾကာပါဘူး၊ ေထာက္လွမ္းေရးက သူ႔ကို မၾကာခဏေခၚေတြ႔ေနတယ္။ အဲသည္တုန္းက (၄) တိုက္မွာလည္း အခ်င္းခ်င္းသိပ္မညီမၫြတ္ျဖစ္ေနတယ္။ ျဖစ္ေနတ့ဲအကြဲအၿပဲေပၚမွာ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး တိုက္ဝင္းထဲက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြရဲ႕ အေျခအေနအားလံုးကို ေထာက္လွမ္း ေရးမွာ သတင္းေပးလုပ္ေနၿပီဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔စည္း႐ံုးထားတ့ဲ ဝန္ထမ္းအခ်ဳိ႕ဆီကတဆင့္ ျပန္သိေန ရၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္အားလံုးကိုလည္း ေတာ္လွန္ေရးသတိရွိဖို႔ တပ္လွန္႔ထားရတယ္။
က်ေနာ္တို႔ (၃) တိုက္မွာက ကိုေဌးေအာင္ (ဆရာဇင္လင္း-NLD)၊ မိုးေဇာ္ဦး (NLD)၊ ဘိုဘိုဦး (ABSDF)၊ သီဟထြဋ္ခင္ (ျပည္-သုခစာေပတိုက္) နဲ႔ က်ေနာ္တို႔က အခမ္းအနားက်င္းပေရးနဲ႔ စာေစာင္ထုတ္ေ၀ေရး ေကာ္မတီဆိုၿပီး “ဒီလိႈင္း” ဆိုတ့ဲနာမည္နဲ႔ စာေစာင္လစဥ္ထုတ္တယ္၊ အမွတ္တရ အခမ္းအနားေတြကို လုပ္ၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ႏွစ္ (၅၀) ျပည့္ေမြးေန႔စာေစာင္နဲ႔ ကြယ္လြန္သူ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုရဲ႕ အမွတ္တရ ေအာင့္ေမ့ဘြယ္စာေစာင္တို႔ကို ထုတ္ေဝျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေရးနဲ႔ေရးထားတ့ဲ ေထာင္တြင္းစာေစာင္ေတြဆိုေပမယ့္ ကဗ်ာ၊ ေဆာင္းပါး၊ သ႐ုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကအစ အဆင့္အတန္းျမင့္ပါတယ္။
တခ်ဳိ႕စာေစာင္ေတြကိုလည္း ေထာင္အျပင္ကိုေရာက္ေအာင္ ထုတ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနာင္ကို သမိုင္း တြင္က်န္ရစ္မယ့္ ေသြးနဲ႔ေရးခ့ဲရတ့ဲ ႐ုပ္ႂကြင္းမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ (၄) တိုက္က ေက်ာင္းသားအုပ္စုကလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စိန္ရတုအထိမ္းအမွတ္စာေစာင္နဲ႔ ေသြးသစ္လိႈင္းစာေစာင္တို႔ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ခံစားခ်က္မ်ားကို ရင္ဖြင့္ရင္း ရဲေဘာ္အခ်င္းခ်င္းကိုလည္း စိတ္ဓာတ္ျမႇင့္တင္ေပးရာေရာက္ပါတယ္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္ကေတာ့ ထူးျခားတ့ဲႏွစ္တႏွစ္ပါပဲ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ (၇၅) ႏွစ္ျပည့္စိန္ရတု (၁၉၂၀-၁၉၉၅)၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွစ္ (၅၀) ျပည့္ေရႊ ရတုေမြးေန႔ (၁၉၄၅-၁၉၉၅)၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦႏု ေသဆံုးတ့ဲေန႔ (၁၄-၂-၉၅) အျပင္ ႏွစ္ (၅၀) ျပည့္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ေရႊရတုႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ (၁၉၄၅-၉၅) (သူတို႔က တပ္မေတာ္ေန႔ဆိုၿပီး ေတာ္လွန္ေရးကို ေမာင္ပိုင္စီး ထားခ်င္ၾကေသးတယ္။)
ဒီတခါ ရွာေဖြေရးတလာစီတာကို ေထာင္ေပါင္းစံုကဝန္ထမ္းေတြကို ေခၚထားတယ္။ ဝန္ထမ္းအင္အား ရာဂဏန္းေလာက္ရွိမယ္။ မျမင္ဘူးတ့ဲ မ်က္ႏွာစိမ္းဝန္ထမ္းေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ အထူးရွာေဖြေရး စစ္ဆင္ေရးတရပ္ျဖစ္တယ္။ ေပါက္ခၽြန္း၊ ေပါက္တူး၊ ေဂၚျပား စသည့္လက္နက္ပစၥည္း ကိရိယာ အစံုအလင္နဲ႔ တိုက္ဝင္းတခုလံုးမွာ အျပည့္ေနရာယူထားတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္ သေႏၶဝန္ထမ္းေတြက ေသာ့ကိုင္ၿပီး အခန္းေတြကိုဖြင့္ေပးရတယ္။ အခန္းေပၚတက္လာၾကတ့ဲ ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေၾကာ ေတြကလည္း တင္းထားၾကတယ္။ ေထာင္နံရံေတြကို ေခါက္ၾကည့္တယ္္။ သမံတလင္းကို ေပါက္ခၽြန္း ေတြနဲ႔ေပါက္ေတာ့ ေျမေအာက္ဂလိုင္ထဲမွာ ထည့္ဖြက္ထားတ့ဲ စာအုပ္စာတမ္းေတြ အကုန္မိတယ္။ နံရံေတြ၊ အမိုးမ်က္ႏွာက်က္ေတြေပၚကို ေလွခါးေထာင္ၿပီး တက္ႏိႈက္ၾကတာဆိုေတာ့ အံဝွက္မ်က္ႏွာ က်က္ၾကားမွာထည့္ထားတ့ဲ လက္သဲညႇပ္ေတာင္မွ မက်န္ဘူး။
လူေဆြးေဆြး၊ ေထာင္ေဆြးေဆြးနဲ႔ တိုက္ထဲမွာက ေနသားၾကာတ့ဲသူ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့လည္း အခန္းတိုင္းမွာ မိၾကတ့ဲ စာအုပ္စာတမ္းေတြက တခန္းကို အနည္းဆံုး တတင္းခြဲဆန္အိတ္ခြံ ေျမြေရခြံအိတ္ တလံုးစာ ေလာက္စီရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတာကလည္း အစားအေသာက္ထက္ စာေရးစာဖတ္ရတာကို ပိုၿပီးတန္ဖိုးထား မက္ေမာၾကတယ္။
ဒီတခါ အထူးရွာေဖြေရးလုပ္ေနတ့ဲပံုစံမွာေတာ့ အေျခအေနသိပ္မေကာင္းႏိုင္ဘူးဆိုတာကို အေတြ႔အႀကံဳအရ သိေနတယ္။
ေရခ်ဳိးေတာင္မွ လံုးဝမခ်ဘူး။ အဓိကကေတာ့ အသားထဲကေလာက္ထြက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြရဲ႕ အတြင္းသတင္းေတြကို ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း အကုန္သိေနတ့ဲပံုေပၚတယ္။ ေ၀ၚကီေတာ္ကီေတြကိုင္ၿပီး ပြစိ၊ ပြစိ ဆက္ေနၾကတယ္။ အခန္းေတြေရွ႕ ကလည္း သုတ္သီးသုတ္ျပာေတြနဲ႔ လမ္းသလားေနၾကတယ္။
ေထာင္ပိတ္ၿပီး ည (၇) နာရီေလာက္မွာ က်ေနာ့္ကို ပထမဆံုးေခါင္းစြပ္စြပ္၊ လက္ထိပ္ေနာက္ျပန္ခတ္္ၿပီး စစ္ေၾကာေရးအတြက္ လာထုတ္တယ္။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကလည္း ၾကည့္မရ၊ အျမင္ကပ္ေနတာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ အခုေထာက္လွမ္းေရးစစ္ေၾကာေရးမွာ တမင္ကို အရင္ဆံုး ထိပ္တိုက္ဆံုေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ညေနေစာင္း အပုပ္ခ်ိန္ဆိုေတာ့ စစ္ေၾကာေရးလုပ္ေနတ့ဲသူေတြ အားလံုးနီးပါး မူးေနၾက ပါၿပီ။ ေခါင္းစြပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ၊ ဘယ္ဝါေတြမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း၊ ခပ္ရမ္းရမ္းနဲ႔ ေတာ့ စၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လိုခ်င္တ့ဲ အေျဖ၊ အခ်က္အလက္ေတြ ဘာမွမရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ၾကာေတာ့ ေခါင္းစြပ္ခၽြတ္ၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္မႉးကိုယ္တိုင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ၿပီး အေမး အေျဖလုပ္ပါေတာ့တယ္။
စစ္ေၾကာေရးေတြမွာလည္း ခဏခဏ ေတြ႔ေနၾကဆိုေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းမိေနပါၿပီ။ သူတို႔အဓိက လိုခ်င္တာက ေသြးသစ္လိႈင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္စိန္ရတု လက္ေရးမူနဲ႔ စာေစာင္လုပ္တ့ဲသူေတြကို သိခ်င္ တယ္။ စာေစာင္ေတြကိုထုတ္ျပေတာ့ မျမင္ဘူး၊ မသိဘူး။ က်ေနာ့္အခန္းကမိတ့ဲ ႏြယ္နီ၊ ဓနမဂၢဇင္းနဲ႔ အဘိဓာန္စာအုပ္အပါအဝင္ အျပင္မွာတရားဝင္ထုတ္ထားတ့ဲ စာအုပ္စာရင္းေတြကို ထပ္တလဲလဲ ရြတ္ျပလိုက္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္မႉး နည္းနည္းေတာ့ ဇေဝဇဝါျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လက္မွတ္ထိုးထားရတ့ဲ သိမ္းဆည္းရမိပစၥည္း စာရင္းစာရြက္ေတြကိုေတာင္းၿပီး စစ္ေဆးၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အေတာ္ကိုေဒါပြသြားတယ္။ သူလိုခ်င္တ့ဲအေျဖက (၄) တိုက္ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္က
(၃) တိုက္ဆိုေတာ့ ဘာမွမဆိုင္ဘူး၊ တျခားစီျဖစ္ေနတယ္။ ေထာင္မႉး၊ ေထာင္ပိုင္ေတြကိုေခၚခိုင္းၿပီး က်ေနာ့္ေရွ႕မွာတင္ မေအ၊ ႏွမနဲ႔ကိုင္တုတ္ၿပီး ဆဲလိုက္တာ ရစရာကိုမရွိဘူး။
အခုလို အထူးတိုက္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးစစ္ေၾကာေရးၿပီးေတာ့လည္း အရင္ (၃) တိုက္ကိုျပန္မပို႔ဘဲ ျပစ္ဒဏ္တိုက္ စစ္ေခြးတိုက္ထဲမွာ ထည့္ထားတယ္။ တညလံုးစစ္ေၾကာေရးလုပ္ထားတာဆိုေတာ့ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အခင္းဖ်ာမရွိ၊ ေသာက္ေရအိုးမရွိဆိုေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြကို ေအာ္ေခၚတယ္။ တေယာက္မွ မလာဘူး၊ တခန္းေက်ာ္စီမွာေတာ့ ကိုဘမ်ဳိးသိန္း၊ ဆလိုင္းကိုကိုႀကီး၊ စသည္ျဖင့္ … ထည့္ထားတယ္။ ထမင္းမေကၽြး၊ ေရမတိုက္လုပ္ထားတယ္။
လည္ေခ်ာင္းေတြပူေနတာ အသံေတာင္မွ မထြက္ေတာ့ဘူး။ တမင္လုပ္ထားမွန္းရိပ္မိလို႔ အသာေလးၿငိမ္ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ညကတည္းက စစ္ေၾကာေရးမွာ စကားအမ်ားႀကီးေျပာထားရတာဆိုေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာၿပီး ရင္ထဲကလည္း ပူေနတယ္။ ေရအသက္တမနက္ဆိုေပမယ့္ ေရမေသာက္ရတာ (၂၄) နာရီနီးပါး ေလာက္ရွိေနၿပီ။ သံတိုင္နားအေပါက္ဝမွာ ေခြေခြေလးမီွၿပီး အိပ္ေနတယ္။ မ်က္စိထဲမွာလည္း ဝါးတားတား အရိပ္ေတြေျပးေနတယ္။ ညေန (၅) နာရီေက်ာ္မွ လက္သန္းတလံုးစာ မရွိသေလာက္ ကေလး ေရလာတိုက္တယ္။ အငမ္းမရေသာက္လိုက္တာ၊ ဆက္မတုိက္ဘူး။ ေနာင္မွသိရတယ္၊ တခါတည္း အဝတိုက္လိုက္ရင္ တခါတည္းေသသြားႏိုင္တယ္ဆိုတာကို။ ေစတနာရွိလို႕ေတာ့ မဟုတ္ ႏိုင္ဘူး။ သူတို႔အမႈပတ္မွာစိုးလို႔ ထင္ရတာပဲ။
ေပးဆပ္ရတ့ဲအရင္းအႏီွးက သိပ္မ်ားတယ္။ အဘဝတီအပါအဝင္ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္(၂၄) ဦး ေထာင္တြင္းျပစ္ဒဏ္ ႏွစ္တိုးၿပီး ေထာင္ထပ္က်ၾကရတယ္။ (၃) တိုက္က ဦးဝင္းတင္ (NLD)၊ အမရပူရအမတ္ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္ (NLD)၊ ခင္ဦးအမတ္ ေဒါက္တာျမင့္ႏိုင္ (NLD)၊ ကိုျမတ္ထြန္း (ကမာရြတ္ NLD)၊ ကိုဘမ်ဳိးသိန္း (ဒညတ)၊ ကိုဘိုဘိုဦး (ABSDF)၊ ကိုသက္မင္းေအာင္ (ABSDF)၊ ကိုဂ်င္မီ (လူ႔ေဘာင္သစ္)၊ ကိုစိုးျမင့္ (ဗကပ) ေပါင္း (၉) ေယာက္။ (၄) တိုက ကိုထြန္းဝင္း
(ရခိုင္ဗကပ - ေသဒဏ္မွကၽြန္းေျပာင္း)၊ ကိုၿပံဳးခ်ဳိ (ရကသ)၊ ကိုယဥ္ေထြး (လူ႔ေဘာင္သစ္)၊ ကိုေအာင္မ်ဳိးတင့္ (ABSDF)၊ ကိုလွသန္း (ABSDF)၊ ကိုဝင္းသိန္း (သံုးေရာင္ျခယ္)၊ ကိုစိန္လိႈင္ (သံုးေရာင္ျခယ္) ေပါင္း (၇) ေယာက္။ (၄) ရွည္က ကိုမ်ဳိးျမင့္ၿငိမ္း (NLD)၊ ကိုၾကည္ေဖေက်ာ္ (ABSDF)၊ ကိုေဇာ္ထြန္း (သဃၤန္းကၽြန္းဗကသ)၊ ကိုေဇာ္မင္း(သဃၤန္းကၽြန္းဗကသ)၊ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦး (သဃၤန္းကၽြြန္း ဗကသ)၊ ကိုေက်ာ္ဝင္းသိန္း (သဃၤန္းကၽြန္းဗကသ)၊ စိုးထက္ခိုင္ (ဒညတ) နဲ႔ သာယာဝတီေထာင္တြင္းမွာ က်ဆံုးသြားရတဲ့ ကိုၫြန္႔ေဇာ္ (ABSDF) ေပါင္း (၈) ေယာက္ဆိုေတာ့ အားလံုးေပါင္းလိုက္ရင္ (၂၄) ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၃) တိုက္က ပစၥည္းမိတုန္းက အနည္းဆံုးဆိုေပမယ့္ အဘဝတီဦးေဆာင္ၿပီး ညီညီၫြတ္ၫြတ္ ရွိေနတာကို အာဏာပိုင္ေတြအျမင္ကပ္ေနလို႔ ႏွစ္တိုးေထာင္က်တာ အမ်ားဆံုးျဖစ္တ့ဲအျပင္ ခုထိလည္း လြတ္ရက္ေက်ာ္ၿပီး မလႊတ္ေသးတာ (၅) ဦးရွိေနပါေသးတယ္။
(၄) တိုက္မွာ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ကတည္းက ေသဒဏ္ ကၽြန္းေျပာင္းျပစ္ဒဏ္က် ကိုထြန္းဝင္း (ရခုိင္ကြန္ျမဴနစ္) ရွိေနပါေသးတယ္။ သူကလည္း ျပစ္ဒဏ္ (၂၇) ႏွစ္မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၂၄) နွစ္ရွိေနၿပီျဖစ္လို႔ လြတ္ရက္ထက္ အမ်ားႀကီးေက်ာ္ေနပါၿပီ။
အဘဝတီက စုစုေပါင္းေထာင္က်ႏွစ္ (၂၀) မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၈) ႏွစ္၊ ကိုဘမ်ဳိးသိန္းက ေထာင္က်ႏွစ္ စုစုေပါင္း (၁၉) ႏွစ္မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၆) ႏွစ္ရွိေနၾကၿပီျဖစ္လို႔ အက်ဥ္းသားတိုင္းရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္အခြင့္အေရးအရ လႊတ္ေပးရမယ့္ ရက္ထက္ အမ်ားႀကီးေက်ာ္လြန္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္္။ ကိုဘိုဘိုဦးက စုစုေပါင္းေထာင္က်ႏွစ္ (၂၆) ႏွစ္မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၈) ႏွစ္၊ ေဒါက္တာ ေဇာ္ျမင့္ေမာင္က စုစုေပါင္းေထာင္က်ႏွစ္ (၂၂) ႏွစ္မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၆) ႏွစ္နဲ႔ ကိုစုိးျမင့္က စုစုေပါင္း ေထာင္က်ႏွစ္ (၂၂) ႏွစ္မွာ ေနသား (၁၆) ႏွစ္ရွိေနၾကၿပီ ျဖစ္လို႔ လႊတ္မယ္ဆိုရင္ လႊတ္ႏိုင္သည့္သူမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္္။
ေထာင္တြင္းျပစ္ဒဏ္ထပ္တိုးခံရသူ (၂၄) ဦးမွာ ေထာင္တြင္းေနသား ဆယ္စုႏွစ္ (၂) ခုနီးပါး ရွိေန ၿပီျဖစ္တ့ဲ ႏွစ္ရွည္ေထာင္က်မွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ဒီ (၆) ဦးပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ က်န္တ့ဲသူ အားလံုးလည္း လြတ္ေျမာက္လာၾကပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အဘဝတီနဲ႔ အက်ဥ္းသားမ်ား အခြင့္အေရး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႔ (ခြင့္/ကာ) အဖြဲ႔ဝင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား အျမန္ဆံုး ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း။
အဘဝတီနဲ႔အတူ ေထာင္တြင္း၌ (၁၆) ႏွစ္အထက္ ႏွစ္ရွည္က်ခံၿပီးၾကေသာ ခြင့္/ကာ အဖြဲ႔ဝင္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ အက်ဥ္းသားအခြင့္အေရးအရ အျမန္ဆံုး ျပန္လည္လႊတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။
အဘဝတီနဲ႔ ခြင့္/ကာအဖြဲ႔ဝင္မ်ားရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္အခြင့္အေရးမ်ားကို ဝိုင္းဝန္းေတာင္းဆိုၾကဖုိ႔လည္း တိုက္တြန္းပါတယ္။
အဘဝတီနဲ႔ ခြင့္/ကာအဖြဲ႔ဝင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ။
အဘဝတီနဲ႔ ခြင့္/ကာအဖြဲ႔ဝင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား အျမန္ဆံုးျပန္လြတ္္ပါေစ။ ။
အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္း
၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန႔တြင္ ကမၻာ့ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ အေထြေထြညီလာခံ အစည္းအေ၀းႀကီးက လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းႀကီးကုိ အတည္ျပဳ၍ ေၾကညာလုိက္သည္။ ဤအေထြေထြညီလာခံ အစည္းအေ၀းႀကီးက ကမၻာ့ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔၀င္ႏုိင္ငံအားလုံးအား ထုိေၾကညာစာတမ္းႀကီး၏ စာသားကုိ အမ်ားျပည္သူတုိ႔ ၾကားသိေစရန္ ေၾကညာပါမည့္အေၾကာင္းကုိ လည္းေကာင္း၊ ထုိ႔ျပင္ ႏုိင္ငံမ်ား သုိ႔တည္းမဟုတ္ နယ္ေျမမ်ား၏ ႏုိင္ငံေရး အဆင့္အတန္းကုိ လုိက္၍ ခြဲျခားျခင္းမျပဳဘဲ အဓိကအားျဖင့္ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ အျခား ပညာေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားတြင္ ထုိေၾကညာစာတမ္းႀကီးကုိ ျဖန္႔ခ်ိေ၀ငွေစရန္၊ ျမင္သာေအာင္ ျပသထားေစရန္၊ ဖတ္ၾကားေစရန္ႏွင့္ အဓိပၸာယ္ ရွင္းလင္းေဖာ္ျပေစရန္ ေဆာင္ရြက္ပါမည့္အေၾကာင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း ဆင့္ဆုိလုိက္သည္။
စကားခ်ီး
လူခပ္သိမ္း၏ မ်ိဳး႐ုိးဂုဏ္သိကၡာႏွင့္တကြ လူတုိင္း အညီအမွ် ခံစားခြင့္ရွိသည့္ အခြင့္အေရးမ်ားကုိ အသိအမွတ္ျပဳျခင္းသည္ လူခပ္သိမ္း၏ လြတ္လပ္မႈ၊ တရားမွ်တမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈတုိ႔၏ အေျခခံအုတ္ျမစ္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကုိ အေရးမထား မထီေလးစားျပဳျခင္းသည္ လူခပ္သိမ္း၏ အက်င့္သိကၡာကုိ ခ်ိဳးေဖာက္ဖ်က္ဆီးတတ္သည့္ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ အျပဳအမူမ်ားကုိ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
လြတ္လပ္စြာ ဖြင့္ဟေျပာဆုိႏုိင္မႈ၊ လြတ္လပ္စြာ သက္၀င္ ယုံၾကည္မႈ၊ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း၊ ခ်ိဳ႕ငဲ့ျခင္းတုိ႔မွ ကင္းလြတ္စြာ အသက္ေမြးႏုိင္မႈတုိ႔ကုိ ခံစားရယူႏုိင္ေစမည့္ ေလာကတစ္ခု ေပၚေပါက္လာရန္အေရးကုိ လူခပ္သိမ္းတုိ႔က မိမိတုိ႔၏ အထက္သန္ဆုံးေသာ လုိလားခ်က္ ဆႏၵႀကီး အျဖစ္ျဖင့္ ေႂကြးေၾကာ္ ေၾကညာၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
လူခပ္သိမ္းတုိ႔သည္ တရားလက္လြတ္ ႏွိပ္စက္ကလူျပဳမႈ၊ အုပ္စုိးမႈႏွင့္ ဖိစီးညႇဥ္းပန္းမႈတုိ႔ကုိ ေနာက္ဆုံး မလႊဲသာ မေရွာင္သာ လက္နက္စြဲကုိင္ကာ ေတာ္လွန္ျခင္း၊ ပုန္ကန္ျခင္း မျပဳေစရန္ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကုိ ဥပေဒျဖင့္ ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ေပးရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
ႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ ဆက္ဆံေရးကုိ ပုိမုိတုိးတက္ေစရန္ ၾကံေဆာင္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
ကမၻာ့ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔၀င္တုိ႔သည္ မူလ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကုိ လည္းေကာင္း၊ လူ၏ ဂုဏ္သိကၡာကုိ လည္းေကာင္း၊ ေယာက်္ား မိန္းမတုိ႔၏ တူညီသည့္ အခြင့္အေရးမ်ားကုိ လည္းေကာင္း၊ ေလးစားယုံၾကည္ပါသည္ဟု ကုလသမဂၢတြင္ ထပ္မံ၍ အတည္ျပဳၿပီးသည့္ အျပင္ လူမႈႀကီးပြား တုိးတက္ေရးႏွင့္တကြ ပုိမုိလြတ္လပ္ ေကာင္းမြန္ေသာ လူ႔ဘ၀အဆင့္အတန္းတုိ႔ကုိ ျမႇင့္တင္ရန္ သႏၷိ႒ာန္ခ်ၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
ကမၻာ့ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔၀င္နုိင္ငံတုိ႔သည္ ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကို လည္းေကာင္း၊ အေျခခံ လြတ္လပ္ခြင့္ အခြင့္အေရးမ်ားကုိ လည္းေကာင္း၊ ကမၻာတ၀န္းလုံးတြင္ ႐ုိေသေလးစား က်င့္သုံးေစာင့္စည္းၾကျခင္းကုိ အားေပးမည္ဟု ကတိျပဳၿပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊
ထုိ႔ေၾကာင့္
အေထြေထြညီလာခံက
အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းကုိ လူတုိင္း၊ အဖြဲ႔အစည္းတုိင္းသည္ အစဥ္ႏွလုံးသြင္းလ်က္ ကမၻာတ၀န္းလုံးတြင္ အဆုိပါ အခြင့္အေရးမ်ားႏွင့္ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ားကုိ ႐ုိေသေလးစားၾကေစရန္ ဆုံးမသြန္သင္ျခင္းျဖင့္ အားထုတ္ၾကရမည္ဟု လည္းေကာင္း၊ ကုလသမဂၢ အဖြဲ႔၀င္ ႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ ထုိႏုိင္ငံတုိ႔၏ အာဏာပုိင္အတြင္းရိွ နယ္ပယ္ဆုိင္ရာ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားအား အဆုိပါ အခြင့္အေရးႏွင့္ လြတ္လပ္ခြင့္မ်ားကုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ထိေရာက္စြာ သိမွတ္က်င့္သုံး ေစာင့္စည္းၾကေစရန္ ျပည္တြင္းျပည္ပဆုိင္ရာ တုိးတက္ေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားျဖင့္ အားထုတ္ၾကရမည္ဟု လည္းေကာင္း ရည္ရြယ္ၿပီးလွ်င္ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားဆုိင္ရာ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေၾကညာစာတမ္းကုိ ႏုိင္ငံခပ္သိမ္း၊ လူခပ္သိမ္းတုိ႔ တေျပးညီစြာ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ၾကစိမ့္ေသာငွာ ယခု ထုတ္ျပန္ေၾကညာလုိက္သည္။
အပုိဒ္ (၁)
ပုိ႔စ္မ်ားကုိ ဦးစားေပးတင္ေနပါ၍ .... ဆက္ေရးပါမည္။
Monday, July 02, 2007
Universal Declaration of Human Rights
The Thirty Articles
Article 1:
All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.
Article 2:
Everyone is entitled to all the rights and freedoms set forth in this declaration without distinction of any kind, such as race, colour, sex, language, religion, political or other opinion, national or social orgin, property, birth or other status.
Furthermore, no distinction shall be made on the basis of the political, jurisdictional or international status of the country or territory to which a person belongs, whether it be independent, trust, non-self-governing or under any other limitation of sovereignty.
Article 3:
Everyone has the right to life, liberty and security of person.
Article 4:
No one shall be held in slavery or servitude; slavery and the slave trade shall be prohibited in all their forms.
Article 5:
No one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment.
Article 6:
Everyone has the right to recognition everywhere as a person before the law.
Article 7:
All are equal before the law and are entitled without any discrimination to equal protection of the law. All are entitled to equal protection against any discrimination in violation of the Declaration and against any incitement to such discrimination.
Article 8:
Everyone has the right to an effective remedy by the competent national tribunals for acts violating the fundamental rights granted him by the constitution or by law.
Article 9:
No one shall be subjected to arbitrary arrest, detention or exile.
Article 10:
Everyone is entitled in full equality to a fair and public hearing by an independent and impartial tribunal, in the determination of his rights and obligations and of any criminal charge against him.
Article 11:
1. Everyone charged with a penal offense has the right to be presumed innocent until proved guilty according to law in a public trial at which he has had all the guarantees necessary for his defense.
2. No one shall be held guilty of any penal offense on account of any act or omission which did not constitute a penal offense, under national or international law, at the time it was committed. Nor shall a heavier penalty be imposed than the one that was applicable at the time the penal offense was committed.
Article 12:
No one shall be subjected to arbitrary interference with his privacy, family, home or correspondence, nor to attacks upon his honor and reputation. Everyone has the right to the protection of the law against such interference or attacks.
Article 13:
1. Everyone has the right to freedom of movement and residence within the borders of each state.
2. Everyone has the right to leave any country, including his own, and to return to his country.
Article 14:
1. Everyone has the right to seek and to enjoy in other countries asylum from persecution.
2. This right may not be invoked in the case of prosecutions genuinely arising from non-political crimes or from acts contrary to the purposes and principles of the United Nations.
Article 15:
1. Everyone has the right to a nationality.
2. No one shall be arbitrarily deprived of his nationality nor denied the right to change his nationality.
Article 16:
1. Men and women of full age, without any limitation due to race, nationality or religion, have the right to marry and to found a family. They are entitled to equal rights as to marriage, during marriage and at its dissolution.
2. Marriage shall be entered into only with the free and full consent of the intending spouses.
3. The family is the natural and fundamental group unit of society and is entitled to protection by society and the State.
Article 17:
1. Everyone has the right to own property alone as well as in association with others.
2. No one shall be arbitrarily deprived of his property.
Article 18:
Everyone has the right to freedom of thought, conscience and religion; this right includes freedom to change his religion or belief, and freedom, either alone or in community with others and in public or private, to manifest his religion or belief in teaching, practice, worship and observance.
Article 19:
Everyone has the right to freedom of opinion and expression: this right includes freedom to hold opinions without interference and to seek, receive and impart information and ideas through any media and regardless of frontiers.
Article 20:
1. Everyone has the right to freedom of peaceful assembly and association.
2. No one may be compelled to belong to an association.
Article 21:
1. Everyone has the right to take part in the government of his country, directly or through freely chosen representatives.
2. Everyone has the right of equal access to public service in his country.
3. The will of the people shall be the basis of the authority of government; this will shall be expressed in periodic and genuine elections which shall be by universal and equal suffrage and shall be held by secret vote or by equivalent free voting procedures.
Article 22:
Everyone, as a member of society, has the right to social security and is entitled to realization, through national effort and international co- operation and in accordance with the organization and resources of each State, of the economic, social and cultural rights indispensable for his dignity and the free development of his personality.
Article 23:
1. Everyone has the right to work, to free choice of employment, to just and favorable conditions of work and to protection against unemployment.
2. Everyone, without any discrimination, has the right to equal pay for equal work.
3. Everyone who works has the right to just and favorable remuneration ensuring for himself and his family an existence worthy of human dignity, and supplemented, if necessary, by other means of social protection.
4. Everyone has the right to form and to join trade unions for the protection of his interests.
Article 24:
Everyone has the right to rest and leisure, including reasonable limitation of working hours and periodic holidays with pay.
Article 25:
1. Everyone has the right to a standard of living adequate for the health and well-being of himself and of his family, including food, clothing, housing and medical care and necessary social services, and the right to security in the event of unemployment, sickness, disability, widowhood, old age or other lack of livelihood in circumstances beyond his control.
2. Motherhood and childhood are entitled to special care and assistance. All children, whether born in or out of wedlock, shall enjoy the same social protection.
Article 26:
1. Everyone has the right to education. Education shall be free, at least in the elementary and fundamental stages. Elementary education shall be compulsory. Technical and professional education shall be made generally available and higher education shall be equally accessible to all on the basis of merit.
2. Education shall be directed to the full development of the human personality and to the strengthening of respect for human rights and fundamental freedoms. It shall promote understanding, tolerance and friendship among all nations, racial or religious groups, and shall further the activities of the United Nations for the maintenance of peace.
3. Parents have a prior right to choose the kind of education that shall be given to their children.
Article 27:
1. Everyone has the right freely to participate in the cultural life of the community, to enjoy the arts and to share in scientific advancement and its benefits.
2. Everyone has the right to the protection of the moral and material interests resulting from any scientific, literary or artistic production of which he is the author.
Article 28:
Everyone is entitled to a social and international order in which the rights and freedoms set forth in this Declaration can be fully realized.
Article 29:
1. Everyone has duties to the community in which alone the free and full development of his personality is possible.
2. In the exercise of his rights and freedoms, everyone shall be subject only to such limitations as are determined by law solely for the purpose of securing due recognition and respect for the rights and freedoms of others and of meeting the just requirements of morality, public order and the general welfare in a democratic society.
3. These rights and freedoms may in no case be exercised contrary to the purposes and principles of the United Nations.
Article 30:
Nothing in this Declaration may be interpreted as implying for any State, group or person any right to engage in any activity or to perform any act aimed at the destruction of any of the rights and freedoms set forth herein.
သူ႔မွာ အေၾကာက္တရားရွိတယ္
သူဟာ
အာဏာရွင္ကုိ
ဒူးေထာက္ဖုိ႔
မေျပာနဲ႔ ..........
ပူးေပါင္းဖုိ႔
မေျပာနဲ႔ ..........
ေၾကာက္ၿပီလား
ဘယ္ေတာ့မွ မေမးနဲ႔
အျမဲတမ္း ဟင့္အင္းနဲ႔
သူတုိ႔အတြက္ဆုိ
သံမဏိအျပံဳးပုိင္ရွင္။
သူဟာ
တုိ႔တေတြ
အေၾကာက္တရားက လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔
ႀကိဳးစားေနဆဲ ..........
သူ႔ဘ၀ကုိ စေတးရဲတယ္
တုိ႔တေတြ
အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိးတတ္ဖုိ႔
လမ္းျပေနဆဲ ..........
သူ႔ဘ၀ကုိ ျမႇဳပ္ႏွံထားတယ္။
စံထားေလာက္တယ္
တုိ႔အားလုံးအတြက္
ေပးဆပ္ထားတဲ့ ေမတၱာရွင္။
ဒါေပမယ့္
တုိ႔တေတြ
မလြတ္ေျမာက္မွာကုိေတာ့
သူ ... အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္ေနရွာတယ္။
ဒီအေၾကာက္တရားကုိ တြန္းလွန္ဖုိ႔
သူ႔မွာ
ယုံၾကည္ခ်က္ရွိတယ္
ခံယူခ်က္ရွိတယ္
ဥာဏ္ပညာရွိတယ္
အေတြ႔အၾကံဳရွိတယ္
စိတ္စြမ္းအားရွိတယ္
ခံႏိုင္ရည္ရွိတယ္
ဒီအေၾကာက္တရားကုိ တြန္းလွန္ဖုိ႔
သူ လုိေနတာ ........
သူ လုိေနတာ ........
တုိ႔တေတြပဲ
တုိ႔တေတြပဲ ။ ။
