ဒီမုိကေရစီေရး၊ လူ႕အခြင့္အေရးအတြက္၊ လူကုိ လူလုိဆက္ဆံတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကုိ ေတာင့္တေနၾကတဲ့ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾကဆဲ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ ႏွလုံးရည္တုိက္ပြဲႀကီးဟာ ပန္းတုိင္ကုိ မေရာက္မခ်င္း ဆက္လက္ခ်ီတက္ေနမွာပါ။
ဒီခရီးရွည္ႀကီးမွာ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ယုိင္ဆင္းၿပိဳလဲခဲ့ရတယ္။ ျပန္လည္ထူမတ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္း ပုိမုိ ခုိင္မာလာခဲ့တယ္။ မ်က္ရည္ေတြ၊ အသက္ေတြ၊ ဘ၀ေတြကုိ လူမသိသူမသိ အၾသၾတသူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေပးဆပ္ခဲ့ၾကၿပီ။ ေၾကာက္ရြံ႕ေအာင္ ဖိႏွိပ္ထားတဲ့ လူသတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္မႈ အေၾကာက္တရားေတြကုိ တြန္းလွန္ရင္း က်ေနာ္တုိ႔ ရဲရင့္ခဲ့ၾကၿပီ။ ေနာက္ဆုတ္ဖုိ႔ ဖိအားေပးခံရတုိင္း ေရွ႕ကုိတစ္လွမ္းထပ္တက္ႏုိင္ဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ အားေမြးႏုိင္ခဲ့ပါၿပီ။
၈၈ တုန္းက ကေလးသာသာအရြယ္သာရွိေသးတဲ့ လက္ရွိ က်ေနာ္တုိ႔မ်ိဳးဆက္ေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ စနစ္တက် ဖ်က္ဆီးမႈေအာက္မွာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ ႏုိင္ငံခ်စ္စိတ္၊ ဒီမုိကေရစီေရးတုိက္ပြဲအတြက္ လမ္းေၾကာင္းေပ်ာက္ မႈန္၀ါးသြားခဲ့ၿပီလုိ႔ အမ်ားက သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႏြားပိန္ကန္ခဲ့ပါၿပီ။
ဖိႏွိပ္မႈမ်ားေအာက္မွာ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ေနရတဲ့အခါမွာ လမ္းေၾကာင္းေတြဟာ ထင္သာျမင္သာမရွိေပမယ့္ မတရား ဖိႏွိပ္မႈမ်ားက အမွန္တကယ္ကုိ ရွိေနခဲ့တာကုိေတာ့ လူတုိင္းက ျမင္ႏုိင္ခဲ့တာပဲေလ။ ဖိႏွိပ္မႈမ်ားရဲ႕ ႐ုိက္ခ်က္ကုိ တုိက္႐ုိက္မခံခဲ့ရဖူးေသးတဲ့ က်ေနာ့္လုိ လူမ်ိဳးေတာင္မွ လူကုိ လူလုိဆက္ဆံတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကုိ၊ ဒီမုိကေရစီကုိ၊ လူ႕အခြင့္အေရးကုိ အဲဒီေလာက္ လုိလားေတာင့္တေနရင္ တုိက္႐ုိက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ုိက္၍ျဖစ္ေစ နင္းျပားဘ၀ေတြအျဖစ္ ဆက္ဆံခံေနရတဲ့ ျပည္သူေတြက ဘာျဖစ္လုိ႔ မလုိခ်င္ရမွာလဲ။
စစ္အာဏာရွင္အခက္ ျပည္သူ႕အခ်က္
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၁၅) ရက္ေန႔ မနက္ အိပ္ရာထတာနဲ႔ ၾကားလုိက္ရတဲ့သတင္းကေတာ့ မဂၤလာရွိသလား မရွိဘူးလားဆုိတာ အားလုံးအသိပါ။ စက္သုံးဆီေစ်းႏႈန္းေတြကုိ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ျမႇင့္တင္လုိက္ၿပီတဲ့။ အာဏာရွင္လက္ေအာက္မွာ ရွင္သန္ေနရတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ေျပာင္းျပန္အဓိပၸာယ္နဲ႔ စကားေတြသာ ၾကားရဖန္မ်ားေတာ့ ေျပာင္းျပန္ေျပာမွ၊ ေျပာင္းျပန္အဓိပၸာယ္ယူမွ အမွန္ကုိ ရွာေတြ႕ႏုိင္ေတာ့ အဲဒီေန႔အတြက္ မိတ္ေဆြအခ်င္းခ်င္း လမ္းမွာေတြ႕လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ရင္ကုိ မဂၤလာရွိေသာေန႔ပါ လုိ႔ မခ်ိျပံဳးေတြနဲ႔ …… အံကုိတင္းတင္းႀကိတ္လ်က္ ……
ျပည္သူေတြကုိ ကၽြန္သေဘာက္လုိဆက္ဆံေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ အာဏာ႐ူးေတြရဲ႕ ကမူး႐ွဴးတုိး ေလာဘတႀကီးနဲ႔ ငါ့ဖုိ႔တဖုိ႔သာသိတဲ့ လုပ္ရပ္ ……………
ဘာေတြျဖစ္လာႏုိင္လဲဆုိတာ ႀကိဳတင္တြက္မထားဘဲနဲ႔ ႀကိဳတင္ကာကြယ္မႈမယူထားဘဲနဲ႔ ဒီအာဏာရွင္ေတြဟာ အဲဒီလုပ္ရပ္ကုိ လုပ္ကုိမလုပ္ရဲပါဘူး။ အခု လုပ္ခ်လုိက္ၿပီဆုိေတာ့
တကယ့္ကုိ တြက္ေရးနဲ႔ စက္သူေဌးျဖစ္ကိန္း။ သူတုိ႔ ေျပာသလုိဆုိ ဘာတဲ့။ သား ေရႊအုိးထမ္းလာတာ ျမင္ခ်င္ပါတယ္တဲ့။ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္၊ သုံးခ်က္ျပတ္ ….
အဲဒီ နအဖ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ပထမဆုံး ဆုိးဆုိးရြားရြား အမွားကေတာ့ ငါလုပ္ရင္ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြနဲ႔ ပိတ္ေလွာင္ေနတဲ့ မာန္မာနပါပဲ။ ေရွ႕ဆက္ျဖစ္လာမယ့္ အက်ိဳးဆက္ေတြကို မ်က္စိတဆုံးပဲ ၾကည့္ၿပီး ျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး လုပ္ခ်လုိက္တာပါပဲ။ ဘယ္သူ႕ကုိမွ ဂ႐ုမစုိက္ဘူးေဟ့ ဆုိၿပီး လုပ္ခ်လုိက္တာ …….. ေနာက္တေန႔က်ေတာ့ အဓိကမီးပြားျဖစ္လာႏုိင္တဲ့ လုိင္းကားေတြရဲ႕ ယာဥ္စီးခကုိ မထသ က တရား၀င္ကုိ ျမႇင့္တင္လုိက္တာ . . . .
(သူဆင္တဲ့အကြက္ထဲကုိ ၀င္တုန္းပါပဲ။)
ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔။ ကုိမင္းကုိႏိုင္တုိ႔ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား ဦးေဆာင္၍ စတင္ထြက္လာပါၿပီ။ ေတြ႕လား သူတုိ႔ ၀င္ကုိတုိးမယ္ ဆုိတာ။ ဖမ္းလုိက္။ အကုန္လုံးကုိ ဖမ္း၊ ၿပီးေတာ့ သတင္းစာမွာ ထုံးစံအတုိင္း စကားလုံးႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္လုိက္။ လာအုံးမွာ ေနာက္ထပ္ ဖမ္းဖုိ႔ ဆီးဖုိ႔ ႐ုိက္ႏွက္ဖုိ႔ ျပင္ထား။
(တကယ့္ကုိ သူဆင္တဲ့အကြက္ထဲကုိ ၀င္တုန္းပါပဲ။)
ေဟာ တကယ္ကုိ ျပည္သူ႔အေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး လႈပ္ရွားသူေတြ ၾသဂုတ္လ တေလ်ာက္လုံး တန္းစီၿပီး ထြက္လာလုိက္ၾကတာ။ ဖမ္း … ဖမ္း … သိမ္းက်ံဳးၿပီးေတာ့ကုိဖမ္း … ကုန္ရင္ ရပ္သြားလိမ့္မယ္။
(တြက္ေရးက စက္သူေဌးပဲမဟုတ္လား။)
ခြပ္ေဒါင္းမ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဘာလုပ္ရမလဲ မေမးနဲ႔။ လႈပ္လႈပ္အေျခအေနေတြ႕ရင္ ပထမဆုံး ကားေတြစီစဥ္ေပးလုိက္။ အဲ .. အေျခအေန မေကာင္းရင္ေတာ့ ထုံးစံအတုိင္းေပါ့ကြာ။ သိမ္းက်ံဳးၿပီးေတာ့ကုိ စစ္ေၾကာေရးမွာ ပညာေပးလုိက္။ ငါတုိ႔ကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့သူေတြလည္း ဖမ္းၿပီးသား။ ဆီကေနရတဲ့ ေငြေတြကုိလည္း အိတ္ထဲ က်ံဳးထည့္႐ုံပဲ။ နည္းနည္းေတာ့ အလုပ္႐ႈပ္တာေပါ့ကြာ။
(ကဲ . . ဘာလုိေသးလဲ။ အဆင္ကုိ ေခ်ာလုိ႔။)
အဲ . . လာပါၿပီ ။ စစ္ေတြမွာ သံဃာေတြ ေမတၱာသုတ္ရြတ္ၿပီး စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္တယ္တဲ့။ ပခုကၠဴမွာလည္း ထုိ႔အတူ။ သူတုိ႔ဆင္ထားတဲ့ အကြက္ မဟုတ္တဲ့ သူတုိ႔ မေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အဓိက ကုိးကြယ္အားထားရာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာမ်ားမွ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡ အပူမီးေတြၿငိမ္းေစဖုိ႔ ေမတၱာသုတ္၊ ေမာရသုတ္ စတဲ့ ပရိတ္ေတြ ရြတ္ဖတ္သရစၹ်ာယ္ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲမွာ စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ လုပ္မိလုပ္ရာလုိ႔ပဲ ေျပာေျပာ၊ လုပ္ေနက်အလုပ္လုိ႔ပဲေျပာေျပာ သူတုိ႔ရဲ႕ ရာထူး၊ အာဏာ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာတည္ျမဲဖုိ႔ဆုိရင္ လူသတ္ဖုိ႔ကုိ နည္းနည္းမွ ေနာက္မတြန္႔တဲ့၊ အျပစ္မရွိတဲ့ ျပည္သူေတြကုိ ႏွိပ္စက္ေနတဲ့၊ ေသြးစြန္းေနတဲ့ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း တပြဲထုိး အၾကံႀကီး ၾကံေတာ့တာပါပဲ။ ပခုကၠဴကစၿပီး သူတုိ႔ဆင္ထားတဲ့ အကြက္ကုိ စတင္ေသြဖည္ၿပီး လုပ္ရေတာ့တာပါပဲ။
(၁) ပခုကၠဴမွာ ေမတၱာသုတ္ စတဲ့ ပရိတ္ေတြ ရြတ္ဖတ္သရစၹ်ာယ္ၿပီး ႂကြခ်ီလာၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတြကုိ လမ္းကေနပိတ္ဆုိ႔ ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ေျခာက္လွန္႔ၿပီး သံဃာ့အုပ္စုကုိ ၿဖိဳခြဲ၊ သံဃာေတာ္ေတြကုိ လက္ကုိင္တုတ္ေတြနဲ႔ ဖမ္းဆီး၊ ဓာတ္တုိင္မွာ ႀကိဳးေတြနဲ႔ တုတ္ခ်ည္ၿပီး ႐ုိက္ႏွက္။
(၂) ေနာက္တေန႔က်ေတာ့လည္း ေတာင္းပန္ဖုိ႔ ေနေနသာသာ သူတုိ႔ကပဲ အျပစ္က်ဴးလြန္ၿပီး တျပန္ စီးစီးပုိးပုိး သံဃာေတာ္ေတြကုိ ထိန္းဖုိ႔ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ေတြကုိ လာၿပီး အမိန္႔ေပးသတဲ့ဗ်ား။
(၃) ဗုဒၶဘုရား သာသနာေတာ္ႀကီးကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔ တာ၀န္ရွိတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြဟာ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ ခ်မွတ္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ သာသနာအဓြန္႔ရွည္ေစေၾကာင္း စည္းကမ္းဥပေဒအတုိင္း သာသနာကုိ ေစာ္ကားတဲ့၊ ဘုရားသားေတာ္မ်ားကုိ မထီမဲ့ျမင္ ေစာ္ကား႐ုိင္းျပတဲ့ လူ႔အႏၶေတြကုိ သပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္၍ အစုိးရအား တုံ႔ျပန္ရန္ (၁၀) ရက္ အခ်ိန္ေပးထားၿပီး လုိက္ေလ်ာျခင္း မရွိပါက စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္မွစ၍ သပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္မည္ဟု သံဃာမ်ားက မိန္႔ၾကား၍ ေအာက္ပါအခ်က္ေလးခ်က္ကုိ ေၾကျငာခ်က္ထုတ္ခဲ့ပါသည္။
- နအဖစစ္အစုိးရမွ ပခုကၠဴသံဃာေတာ္မ်ားအား ေက်းေအးခြင့္လႊတ္သည္အထိ ၀န္ခ်ေတာင္းပန္ရန္
- လက္ရွိျမင့္တက္ေနေသာ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္းမ်ား ခ်က္ခ်င္း ေလ်ာ့ခ်ေပးရန္
- ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံးႏွင့္ ဆႏၵျပပြဲမ်ားတြင္ ဖမ္းဆီးခံထားရသူမ်ားကုိ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လႊတ္ေပးရန္
- လူထု၏ အေထြေထြအက်ပ္အတည္းမ်ားကုိ ေျဖရွင္းရန္အတြက္ နအဖစစ္အစုိးရမွ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးၿပီး အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး ခ်က္ခ်င္းျပဳလုပ္ေပးရန္။
အထက္ပါ ျဖစ္စဥ္ (၃) ရပ္တြင္ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူလူထုအေပၚ စိတ္ေကာင္း၊ ေစတနာေကာင္း၊ နည္းမွန္လမ္းမွန္ျဖင့္ မေျဖရွင္းခ်င္လွ်င္ေတာင္မွ နအဖအေနနဲ႔ လူလည္၊ လူနပ္၊ လူညစ္နည္းမ်ားျဖင့္ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းခဲ့မည္ဆုိလွ်င္ စက္တင္ဘာ ၂၆ ရက္ေန႔မွစ၍ ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူအေပါင္းအား ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းခဲ့ရာမွ ထင္ထင္ရွားရွား ေပၚထြက္လာခဲ့ေသာ ဘီလူးမ်က္ႏွာအား အခ်ိန္အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ ဖုံးထားႏုိင္ေပလိမ့္အုံးမည္ ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ ငါလုပ္ရင္ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန္မာနေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ျဖစ္လာမယ့္ အက်ိဳးဆက္ေတြကို မ်က္စိတဆုံးပဲ ၾကည့္ၿပီး ျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး လူမုိက္လုပ္နည္းနဲ႔ပဲ လုပ္ခ်လုိက္ေတာ့တာပါပဲ။
အကယ္၍သာ နည္းမွန္လမ္းမွန္မ်ားကုိ တေခါက္တခါေလာက္မ်ား ေတြးၾကည့္မိမည္ဆုိလွ်င္ တကယ့္ကုိ သားေရႊအုိး ထမ္းလာတဲ့ျမင္ကိန္းပါပဲ။
ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံက ဗုဒၶဘာသာ၀င္လုိ႔ ခံယူထားတဲ့ နအဖမ်ားဟာ ဗုဒၶဘုရားရဲ႕ သားေတာ္မ်ားျဖစ္တဲ့ ရဟန္းသံဃာမ်ားရဲ႕ ေတာင္းဆုိခ်က္ကုိ အေလးအနက္ အမြန္အျမတ္ထားခဲ့မယ္ ဆုိရင္ . . .
"တုိ႔ေမတၱာစြမ္း ကမာၻလႊမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ" ဆုိတဲ့ ေမတၱာဓာတ္ပုိ႔လႊတ္မႈဟာ ကမာၻ႔ႏုိင္ငံအသီးသီးက ျပည္သူမ်ားကုိ လႊမ္းျခံဳႏုိင္ခဲ့သလုိ နအဖဆုိတဲ့ လူ႔အႏၶ၊ လူ႔ဗာလ မ်ားကုိ လႊမ္းျခံဳႏုိင္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္ . . .
အခုမ်ားေတာ့ . . .
ဒီဘ၀၊ ဒီခဏတာ ရာထူး၊ အာဏာ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာ တည္ျမဲဖုိ႔အတြက္ ဒီဘ၀မွာ ပူပင္ေသာက ေၾကာင့္က်စိတ္ေတြနဲ႔သာ အသက္ရွင္ၾကရေတာ့မယ့္၊ ဘ၀သံသရာမွာ အဆုိးတကာ့အဆုိးဆုံး အကုသုိလ္ အက်ိဳးဆက္ေတြသာ ခံစားၾကရေတာ့မယ့္ လူမုိက္၊ လူ႔အႏၶမ်ားအတြက္ ေမတၱာမပြားနုိင္ေသာ္ျငား က႐ုဏာမ်ား ပုိ႔လႊတ္လ်က္ ရွိပါေၾကာင္း။
Thursday, January 03, 2008
သနားလုိက္တာဗ်ာ . . .
Posted by
freeburma
at
2:06 AM
0
comments
Labels: Fight On
Tuesday, September 11, 2007
တစိမ့္စိမ့္ စိမ့္ယုိစီးက်လာတဲ့ ေအာ္ဟစ္ျမည္တမ္းသံေတြ
ဇြန္မႈိင္း
၆.၉.၂၀၀၇
"ရန္သူ အဆန္႔က်င္ခံရတာဟာ ကိစၥဆုိးမဟုတ္ဘူး။ ကိစၥေကာင္းျဖစ္တယ္။
ရန္သူဟာ ခင္ဗ်ားကုိ နည္းနည္းဆန္႔က်င္လာၿပီဆုိရင္ ခင္ဗ်ားလုပ္ရပ္ေတြဟာ ျပည္သူေတြအတြက္ နည္းနည္းသက္ေရာက္မႈ ရွိလာလုိ႔ပဲ။
ရန္သူက ခင္ဗ်ားကုိ ေတာ္ေတာ္ေလးဆန္႔က်င္လာၿပီဆုိရင္ ခင္ဗ်ားလုပ္ရပ္ေတြဟာ ျပည္သူေတြအတြက္ ေတာ္ေတာ့္ကုိ ခရီးေရာက္လာလုိ႔ပဲ။
ခင္ဗ်ားကုိ ရန္သူက အ႐ူးအမူးဆန္႔က်င္လာၿပီဆုိရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားလုပ္ရပ္တုိင္းဟာ ျပည္သူေတြအတြက္ အထူးတလည္ ေက်းဇူးျပဳေနၿပီလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရသြားၿပီ။
အဲဒီလုိပဲ . . .
ခင္ဗ်ားကုိ ရန္သူက နည္းနည္းေလးမွ မဆန္႔က်င္ေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားကုိ စကားထဲေတာင္ ထည့္မေျပာေတာ့ဘူးဆုိရင္ ခင္ဗ်ား လုပ္ရပ္ေတြ ဆုိတာေတြကလည္း ျပည္သူေတြအတြက္ ဘာမွ မေျပာပေလာက္ေတာ့လုိ႔ပဲ။ . . ."
တ႐ုတ္ျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဥကၠ႒ႀကီး ေမာ္စီတုန္းက သူ႔ အမွတ္ (၈) တပ္နီေတာ္ႏွင့္ အမွတ္ (၄) တပ္မေတာ္က ရဲေဘာ္ေတြႏွင့္ ေကဒါေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာျပသင္ၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ သင္ၾကားခ်က္တစ္ခုပါ။
"ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ ေက်ာင္းသားမ်ားအေနျဖင့္ ဒီမုိကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလ အေျခခံမူမ်ားအျဖစ္ . . .
(၁) ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိ အေျခခံသည့္ ႏုိင္ငံေရးေျဖရွင္းမႈ ျဖစ္ရမည္။
(၂) ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးေရးနည္းလမ္း ျဖစ္ရမည္။
(၃) ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးပန္းတုိင္ကုိ ေဖာ္ဆုိင္ႏုိင္ရမည္ဟု ရပ္တည္စြဲကုိင္ထားသည္။
ဤအေျခခံမူမ်ားအေပၚတြင္ ရပ္တည္၍ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အေျဖရွာေရးတုိ႔အတြက္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ အားသြန္ခြန္စုိက္ ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။"
၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ (၁၄) ရက္ေန႔မွာ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ခုိင္မာတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္ကုိ အခုလုိ တိတိပပ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။
ဒီရပ္တည္ခ်က္မ်ားကုိ "နအဖ စစ္အုပ္စု သေဘာေတြ႕ႏုိင္/မေတြ႕ႏုိင္"
ရွင္းပါတယ္။ ဘယ္လုိ ေတြ႕ႏုိင္မွာလဲ။
နအဖ စစ္အုပ္စုက "၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္" ဆုိတာကုိ "သူ႕ရင္ဘတ္တည့္တည့္ကုိ စူး၀င္ေနတဲ့ ျမႇားတစ္စင္း" လုိ ယူဆထားတာ။
"ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးေရး" ဆုိတာ "သူ႕အိတ္ထဲေရာက္ၿပီး ပုိင္ၿပီးျဖစ္ေနၿပီလုိ႔ သူထင္ေနတဲ့ အာဏာကုိ ျပန္ဆြဲလုမယ့္ မေကာင္းဆုိး၀ါး" လုိ႔ ႏွလုံးပုိက္ထားတာ။
"ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးပန္းတုိင္" ဆုိတာ "ငါေပးခ်င္သေလာက္ သင္းတုိ႔ ရႏုိင္မယ့္အရာ၊ သင္းတုိ႔စိတ္နဲ႔ သင္းတုိ႔ကုိယ္ ရႏုိင္ေကာင္းတဲ့အရာ မဟုတ္" လုိ႔ ႐ူးသြပ္စြာ မွတ္ယူထားတာ။
ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ဟာ သူ႕အလုိနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနပါၿပီ။
ဒါေပမယ့္ စစ္အုပ္စုဟာ မာယာမ်ားပါတယ္။
"ေဒၚစုကုိ ၀ယ္လု႔ိမရရင္၊ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ကုိမ်ား ၀ယ္လုိ႔ရမလား။
ရွစ္ဆယ့္ရွစ္အကုန္လုံးကုိ ၀ယ္လုိ႔မရရင္ေတာင္ တခ်ိဳ႕ကုိ လူခြဲၿပီး ၀ယ္လုိ႔ ရမလား။"
သူ စိတ္ကူးယဥ္ပုံရတယ္။
ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ကုိ တစုံတရာလႊတ္ေပး၊
Power တခ်ိဳ႕ တက္လာခြင့္ကုိ အကန္႔အသတ္ႏွင့္ လႊတ္ေပး၊
ၿပီးေတာ့ လုိင္းေၾကာင္သြားေအာင္ လူခြဲၿပီးကစား၊
Power ေတြကုိ ဟုိတုိး ဒီေလွ်ာ့လုပ္၊
တျဖည္းျဖည္း လုိင္းေၾကာင္လာၿပီဆုိရင္ NLD ရဲ႕ Power ကုိေရာ၊ ေဒၚစုရဲ႕ Power ကိုပါ မသိမသာ ၿဖိဳခ်၊
အခ်ိန္တစ္ခုေရာက္ရင္ NLD လည္းၿပိဳ၊ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္လည္း ေျမာင္းထဲေရာက္၊
ေထာင္ထဲက စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ တစ္ခါတည္းႏွင့္ ႏွစ္ပယ္ရွင္းတဲ့နည္းေပါ့။
ပုိးကုိ ပုိးခ်င္းျပန္ကုိက္ခုိင္းတဲ့ ဂ်ပန္ပုိးသတ္ေဆး ေပၚလစီ။
သူ႕ရဲ႕ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ေတြ၊ အကြက္သစ္ အကြက္ဆန္းေတြ အကုန္ထုတ္သုံးတာ၊
၀ုိင္အေဟာင္းကုိ ပုလင္းသစ္ထဲထည့္၊ တံဆိပ္သစ္ကပ္ၿပီး ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းၾကည့္တာ၊
အဲဒါေတြ အကုန္လုပ္တယ္။
ရမလားလုိ႔ သူ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ပုံရတယ္။ ရလုိက္ရင္ အျမတ္ဆုိတဲ့ အၾကံယုတ္နဲ႔။
ဒါေပမယ့္ . . .
ရွစ္ဆယ့္ရွစ္အုပ္စုက သူ ထင္သေလာက္ မအဘူး။
ဘ၀ႏွင့္ရင္းၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ရင့္က်က္မႈကုိ သူတုိ႔ အေသအခ်ာ တည္ေဆာင္ထားႏုိင္ခဲ့ၾကၿပီ။
သူ လွည့္သြင္းခ်င္ေနတဲ့၊ သူ ဆင္ထားတဲ့အကြက္ထဲကုိ ဘယ္သူမွ မ၀င္ၾကဘူး။
"မင္းကုိႏုိင္၊ ကုိကုိႀကီး" ကုိ "ေအးလြင္၊ ဇင္ေအာင္" လုပ္ပစ္လုိ႔ ဘယ္လုိမွ မရဘူး။
သူလုပ္ရင္ အရာရာျဖစ္တယ္။ သူ မစြမ္းတာ ဘာမွမရွိဘူးလုိ႔ ဂုဏ္ေမာက္ေနတဲ့လူ၊
ၾကံတုိင္းမျဖစ္ေတာ့ သူ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ဆုိးလုိက္မလဲ။
ဆုိးေပေတာ့။
"က်ေနာ္တုိ႔တေတြ ဒီေနရာမွာ လက္နက္မပါဘဲနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ လာၿပီး စုေ၀းေနၾကတယ္။ စုေ၀းေနၾကတယ္ဆုိတာ အမွန္တရားအတြက္ မတရားရင္ ေခါင္းငုံ႔မခံဘူးဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ဟုတ္တယ္မုိ႔လား"
"က်ေနာ္တုိ႔ ဘ၀မ်ားစြာ စေတးခဲ့ၿပီးၿပီ။
လမ္းေတြေပၚမွာ အသက္ပါ ေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။
က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ဘယ္ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ိဳးႏွင့္မွ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လုိ႔ ေၾကာက္မယ့္လူလား"
၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ေမလ (၂၇) ရက္ေန႔မွာ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္႐ုံးေရွ႕မွာ ေျပာၾကားလုိက္တဲ့ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကုိမင္းကုိႏုိင္ရဲ႕ ရဲရဲေတာက္မိန္႔ခြန္း ျဖစ္ပါတယ္။
တျပည္လုံး၊ တကမာၻလုံး အသံဖုိင္ေတြႏွင့္ေရာ၊ ေရးကူးၿပီးသား စာသားေတြႏွင့္ပါ ဟိန္းဟိန္းထသြားေအာင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းေတြပါ။
လူတုိင္း လုိက္ၿပီး ရြတ္ၾက၊ ရြတ္ရင္းႏွင့္ အလြတ္ေတာင္ ရမတတ္ ျဖစ္သြားရတဲ့ မိန္႔ခြန္းေတြပါ။ လူထု ရင္ထဲ တည့္တည့္ေရာက္သြားတဲ့ မိန္႔ခြန္းေတြပါ။
စစ္အုပ္စုဟာ ကုိမင္းကုိႏုိင္ကုိ ၀ယ္လုိ႔ရမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ အဲဒီစိတ္ကူးပါ မုိးႀကိဳးအပစ္ခံလုိက္ရတဲ့ေန႔ဟာ အဲဒီ ေမလ (၂၇) ရက္ေန႔ ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ဆုိခ်င္တယ္။
စစ္အုပ္စုဟာ နည္းနည္းမွ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ သိပ္ကုိ သိသာတယ္။ ေခြး႐ူးတစ္ေကာင္ရဲ႕ ေဒါသမ်ိဳးႏွင့္ ႐ွဴး႐ွဴးရွဲရွဲေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။
အိမ္ေရွ႕မွာ မသိမသာ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာတဲ့အဆင့္ကေန သိသိသာသာ ေစာင့္ၾကည့္လာတဲ့အဆင့္၊
အျပင္ထြက္ရင္ ဆုိင္ကယ္ေလးငါးစီးႏွင့္ ေတာက္ေလ်ာက္လုိက္ၿပီး ေႏွာင့္ယွက္တဲ့အဆင့္၊
မိတ္ေဆြေတြ အိမ္ကုိလာလည္လုိ႔ေတာင္ မရေလာက္ေအာင္ ၀ုိင္းၿပီး ပိတ္ဆုိ႔တားဆီး ၿခိမ္းေျခာက္တဲ့အဆင့္၊
ရန္ေစာင္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြႏွင့္ ခါးေထာက္လုိ႔တမ်ိဳး၊ လက္ေနာက္ပစ္လုိ႔တမ်ိဳး၊
လူမုိက္ဂုိက္ေတြႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးေတြကုိ ေျဗာင္က်က် ခ်ိဳးေဖာက္ခ်င္တုိင္း ခ်ိဳးေဖာက္လာတဲ့ အဆင့္ေတြအထိ အတင့္ရဲ ေစာ္ကားလာေတာ့တာပါ။
"ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ သူ ၀ယ္ခ်င္တုိင္း အ၀ယ္ခံမယ့္သူေတြ မဟုတ္ဘူး။
လူထုကုိ ဘယ္ေတာ့မွ သစၥာေဖာက္မွာ မဟုတ္ဘူး။
လူထုတရပ္လုံး လုိအပ္ေနတဲ့ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးေတြကုိ လူထုႏွင့္အတူ ရဲရဲရင့္ရင့္ လက္တြဲခ်ီတက္ အရယူေတာ့မယ္" ဆုိတာ ထင္ရွားသည္ထက္ ထင္ရွားလာေနတဲ့ ဒီေရျမင့္သစ္ကုိ သူ စုိးရိမ္လာတယ္။
သူ သိသိသာသာကုိ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားလာတယ္။
"၁၉ ႏွစ္ ရွိခဲ့ပါၿပီ။
က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ သင္ၾကားလုိက္ရတဲ့ ပညာေတြဟာ
က်ေနာ္တုိ႔ လူမ်ိဳးေတြကုိ ဘယ္မွာလာၿပီး အက်ိဳးျပဳႏုိင္တဲ့၊ တတ္ေျမာက္ေလာက္တဲ့ ပညာရပ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့လုိ႔လဲ။
အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားဆုိတာ မတရားမႈကို ဘယ္တုန္းကမွ ငုံ႔ခံခဲ့႐ုိးထုံးစံ မရွိခဲ့ဘူး။
က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ျပန္ေျပာခ်င္ပါတယ္။
၁၉ ႏွစ္ ရွိခဲ့ေပမယ့္
ေစးထန္းတဲ့ ကတၱရာလမ္းေတြကုိ၊ နက္ေမွာင္ ၾကမ္းၾကဳတ္ေနတဲ့ ကတၱရာလမ္းေတြကုိ ထု႐ုိက္ခြဲၾကည့္လုိက္ပါ။
တစိမ့္စိမ့္ ယုိစီးက်လာတဲ့ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေသြးစက္ေတြဟာ ဒီကေန႔ထိေအာင္ ေအာ္ဟစ္ျမည္တမ္းေနတုန္းပဲ။
ဒါဟာ . . . ဒီမုိကေရစီ . . . ဒီမုိကေရစီ . . . ဒီမုိကေရစီ ဆုိတာပဲ။"
၁၉ ႏွစ္ေျမာက္ ရွစ္ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံေန႔မွာ တစ္ဦးခ်င္း ရင္ဖြင့္ေျပာဆုိၾကတဲ့ပြဲမွာ . . .
ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကုိျမေအးရဲ႕ ရင္ဖြင့္စကားျဖစ္ပါတယ္။
ဒီပြဲမွာ ကုိမင္းကုိႏုိင္၊ ကုိကုိႀကီး၊ ကုိျပံဳးခ်ိဳ၊ ကုိဂ်င္မီ စတဲ့ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ရင္ဖြင့္ ေျပာဆုိခဲ့ၾကတယ္။
ဒီပြဲမွာပဲ . . .
ဒီကေန႔ မ်ိဳးဆက္၊ ဒီကေန႔ အခုလက္ရွိ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ (New Generation) ေတြလည္း တက္ေရာက္ၾကၿပီး
သူတုိ႔ ခံစားခ်က္ကုိ အခုလုိ ေျပာဆုိခဲ့ပါတယ္။
"က်ေနာ္ကေတာ့ ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကၠသုိလ္မွာ လက္ရွိပညာသင္ၾကားေနတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ အခု တက္ေရာက္သင္ၾကားေနတဲ့ ေက်ာင္းမွာဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ရသင့္ရထုိက္တဲ့ အေျခခံအခြင့္အေရးေတြ ဆုံး႐ႈံးေနတယ္။
ဒီဆုံး႐ႈံးမႈကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ရေအာင္
ရသင့္ရထုိက္တဲ့ အခြင့္အေရးကုိ ရေအာင္ ယူတဲ့ေနရာမွာ တရားဥပေဒေဘာင္ထဲကပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ေတာင္းဆုိခဲ့တာပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ဆူပူအုံႂကြတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ဘယ္သူမွ ေျမႇာက္ေပးျခင္းမရွိဘူးဆုိတာကုိ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တယ္။
"ပညာေရးျဖင့္ ေခာတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေသာ ႏုိင္ငံႀကီး တည္ေဆာက္ပါ" လုိ႔ ေျပာတဲ့ ေနရာမွာ . . . .
က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ရသင့္ရထုိက္တဲ့ အခြင့္အေရး မရဘဲနဲ႔
ေခာတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္တဲ့ ႏုိင္ငံကုိ ဘယ္လုိေဆာက္မွာလဲ၊ ဒါပဲ က်ေနာ္ေမးခ်င္ပါတယ္။"
ၾကက္သီးထေလာက္တဲ့ ေျပာဆုိခ်က္ေတြပါ။
ဒီအသံေတြဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားထုအဖုိ႔ အေမွာင္ထုကုိ ထြင္းေဖာက္ေပးလုိက္တဲ့ လမ္းျပၾကယ္တံခြန္၊
ဒီအသံေတြဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြအဖို႔ ရဲ၀ံ့တည္ၾကည္စြာ ေရွ႕ကုိ ခ်ီတက္ေလွ်ာက္လွမ္းသြားႏုိင္ေရးအတြက္ တုိက္စည္တုိက္ေမာင္းသံ၊
ဒီအသံေတြဟာ စစ္အုပ္စုအတြက္က်ေတာ့ ငရဲပြက္မယ့္ အိပ္မက္ဆုိးေတြ ထမ္းပုိးလာတဲ့ မုိးႀကိဳးမုန္တုိင္း။
ဒီလုိ အိပ္မက္ဆုိးေတြနဲ႔ ေဇာေခၽြးျပန္ေနတုန္းမွာပဲ . . .
ၾသဂုတ္လ (၁၉) ရက္ေန႔က ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႔ ဦးေဆာင္တဲ့ "ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္း က်ဆင္းေရး" ခ်ီတက္ဆႏၵျပပြဲဟာ သူ႕အသဲကုိ လွံခ်က္ထပ္ထိသလုိ နအဖအဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္အထိနာၿပီး ေစြ႕ေစြ႕ခုန္သြားေစျပန္ပါတယ္။
နအဖ စစ္အုပ္စုဟာ အဲဒီ ခံျပင္းေဒါသထြက္မႈေတြႏွင့္ပဲ ၾသဂုတ္လ (၂၁) ရက္ေန႔ ညအခ်ိန္မေတာ္မွာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ကမူး႐ွဴးထုိး အတင္းလုိက္လံ ဖမ္းဆီးပါေတာ့တယ္။ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ဒီလုိ ဖမ္းဆီးျပလုိက္ရင္ ဆႏၵျပပြဲေတြ မီးကုိ ေရႏွင့္ ၿငိမ္းသတ္လုိက္သလုိ တခါတည္း ၿငိမ္းသြားမယ္လုိ႔ ထင္ပုံရပါတယ္။
စစ္အုပ္စုေတြရဲ႕ တြက္ဆမႈေတြကေတာ့ မွားၿပီးရင္း မွားရင္းပါပဲ။
ဆႏၵျပပြဲေတြဟာ သူထင္သလုိ လုံးလုံး ၿငိမ္သက္မသြားၾကဘူး။
ၾသဂုတ္ (၂၂) ရက္ေန႔မွာ ဆက္ျဖစ္၊
ၾသဂုတ္လ (၂၃) ရက္ေန႔မွာ ဆက္ျဖစ္၊
ၾသဂုတ္လ (၂၄)၊ (၂၅)၊ (၂၆) ရက္ေန႔ေတြမွာ ဆက္ျဖစ္၊ တစ္ရက္မွ နားသြားတာမ်ိဳး မရွိဘဲ ဆက္တုိက္ေတြျဖစ္၊
ရန္ကုန္မွာ ျဖစ္႐ုံတင္မက မႏၲေလးႏွင့္ အျခားၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာျဖစ္၊
ဟားခါးလုိ၊ ဘူးသီးေတာင္ ေမာင္းေတာလုိ ေတာင္ေပၚေဒသေတြမွာျဖစ္၊
စစ္ေတြလုိ ထား၀ယ္လုိ ပင္လယ္ကမ္းေျခေဒသေတြမွာျဖစ္၊
ပခုကၠဴလုိ ေတာင္တြင္းလုိ အပူပုိင္းေျမလတ္ေဒသေတြမွာျဖစ္၊
မုိးကုတ္လုိ ေတာင္ႀကီးလုိ ရွမ္း႐ုိးမေတြေပၚမွာျဖစ္၊
လပြတၱာလုိ ဘုိကေလးလုိ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသေတြမွာျဖစ္၊
လူထုဆႏၵျပပြဲေတြဟာ ရပ္လုိ႔မရေတာ့ဘူး
တစ္စက္ကေန တစ္မ်က္ႏွာ ျဖစ္လာေနၾကၿပီ။
တစ္ပြဲကေန ေနာက္တစ္ပြဲ၊ ေနာက္တစ္ပြဲကေန ေနာက္ထပ္တစ္ပြဲ မီးေတာက္ေတြဟာ ခုန္ခုန္ၿပီး ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ ကူးစက္ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနၾကပါၿပီ။
"ဒါေတြကုိ ဘယ္သူဖန္တီးတာလဲ"
"ဒါေတြကုိ ဘယ္သူေျမႇာက္ေပးတာလဲ"
"ဒါေတြကုိ ဘယ္သူက ေနာက္ကြယ္ ႀကိဳးကုိင္ၿပီး အမိန္႔ေပးေစခုိင္းေနတာလဲ"
နအဖ စစ္အုပ္စုကေတာ့ လွ်ာအ႐ုိးမရွိတုိင္း၊ အရွက္မရွိတုိင္း ေျပာခ်င္ရာ ေျပာေတာ့မယ္။
သူ႕ပါးစပ္နဲ႔ ကုိယ္တုိင္ေျပာတဲ့နည္းကုိ မသုံးဘဲ
"၈၈ ရဲေဘာ္ေဟာင္းတစ္ဦး" ဆုိတဲ့ အ႐ူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပါးစပ္နဲ႔ ေျပာခုိင္းတယ္"
"ဒါေတြကုိ (ဒီဆႏၵျပပြဲေတြကုိ) ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႔ ကုိကုိႀကီးတုိ႔ အုပ္စုက ဖန္တီးတယ္"
"NLD က ေျမႇာက္ေပးတယ္"
"NCGUB, NCUB ႏုိင္ငံတကာက ျပည္တြင္းေရး ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္သူမ်ားက ေနာက္ကြယ္က ႀကိဳးကုိင္ၿပီး အမိန္႔ေပးေစခုိင္းတယ္"
ဒီလုိ ဆုိလာတယ္။
တစ္ရက္တည္းေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ ဆက္တုိက္ အခန္းဆက္ ေဆာင္းပါးရွည္ေရးၿပီး ႐ူးသြပ္ခဲ့တာပါ။
"မင္းကုိႏုိင္ ႀကိဳးမဲ့ေလတံခြန္ (သို႔) တုိင္းျပည့္အႏၲရာယ္" ဆုိတဲ့ တံဆိပ္ကပ္ ေဆာင္းပါးေတြေရးၿပီး စက္တင္ဘာ (၁) ရက္ေန႔က စၿပီး အပုပ္ခ် တုိက္ခုိက္စြပ္စြဲ ၿခိမ္းေျခာက္ေစခဲ့တာပါ။
ဒါကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ပဲ . . .
နအဖ ဘယ္ေလာက္ အက်ပ္႐ုိက္သြားၿပီလဲဆုိတာ သိသာေနၿပီ။
နအဖ ဘယ္ေလာက္ ေၾကာက္ဒူးတုန္ေနၿပီလဲဆုိတာ ထင္ရွားေနၿပီ။
နအဖဟာ . . . ၈၈ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ရမ္းေနၿပီ။
အခုေက်ာင္းတက္ေနဆဲ ေက်ာင္းသားထုအခြင့္အေရးေတြအတြက္ ေတာင္းဆုိတတ္ ေတာင္းဆုိရဲသူေလးေတြကုိ ရမ္းေနၿပီ။
အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႕ကုိ ရမ္းေနၿပီ။
ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ေတြကို ရမ္းေနၿပီ။
ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားျပဳေကာ္မတီကုိ ရမ္းေနၿပီ။
တျပည္လုံးက တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြကုိ ရမ္းေနၿပီ။
ကုန္ေစ်းႏႈန္းဒဏ္မခံႏုိင္လုိ႔ ကုန္း႐ုန္းထေနတဲ့ ျပည္သူေတြကုိ ရမ္းေနၿပီ။
ျပည္ပေရာက္ အတုိက္အခံအဖြဲ႕အစည္းေတြကုိ ရမ္းေနၿပီ။
က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ခ်စ္ခင္စာနာၾကတဲ့ ႏုိင္ငံတကာေခါင္းေဆာင္ေတြႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာျပည္သူေတြကုိ ရမ္းေနၿပီ။
ရန္သူကေတာ့ မီးကုန္ယမ္းကုန္ ရမ္းေနၿပီ။ မီးကုန္ယမ္းကုန္ ဆန္႔က်င္ေနၿပီ။
ႀကိဳက္သလုိ ရမ္းၿပီး ႀကိဳက္သလုိ ဆန္႔က်င္ပါေစ။
ရန္သူ ဆန္႔က်င္တာ ခံရတာဟာ ဂုဏ္ယူစရာျဖစ္ပါတယ္။
သူကေတာ့ . . . သူ႕အသည္းကုိ ကၽြဲခတ္သလုိ ျဖစ္လာေလေလ ရမ္းေလေလ ျဖစ္လာေတာ့မွာပါ။
သူကေတာ့ သူ႔လမ္းသူထြင္ရင္း၊ သူ႔လည္းပင္းကုိ ညႇစ္မယ့္ႀကိဳးကုိ သူကုိယ္တုိင္ စိတ္ရွိလက္ရွိ က်က်နန အစြမ္းကုန္ က်စ္ေနပါၿပီ။
သူစိတ္တုိင္းက် က်စ္ပါေစ။
သူ႔အတြက္ အနာဂတ္ဟာ သိပ္မက်န္ေတာ့ပါ။ ။
Posted by
freeburma
at
10:41 AM
0
comments
Labels: Fight On
Monday, August 27, 2007
တြဲလက္ေတြ မျဖဳတ္စတမ္း
ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္မႈကုိ အေျခခံ၍ ေပၚေပါက္လာခဲ့ရေသာ လူထုဆႏၵေဖာ္ထုတ္ပြဲမ်ားကုိ နအဖသည္ အာဏာရွင္တုိ႔၏ ထုံးစံအတုိင္း လက္နက္အင္အား၊ လူအင္အားတုိ႔ျဖင့္ ေၾကာက္ရြံ႕ေစမႈမ်ားအား ဖန္တီး၍ သူတုိ႔၏ လမ္းေၾကာင္းကုိ မမွိတ္မသုန္ ေဆာင္ရြက္ အၾကမ္းဖက္လ်က္ရွိေသာေၾကာင့္ သူတုိ႔၏ လုပ္ရပ္သည္ လတ္တေလာ ပစၥကၡအေျခအေနတြင္ အသာစီး ရသေယာင္ ရွိေနေပသည္။
ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ပြဲေတြရဲ႕ေနာက္ကြယ္က နအဖရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ဘာလဲ။ ဘယ္ကုိ ဦးတည္ေနတာလဲ။ သူ႔ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ ကေတာ့ လယ္ျပင္ဆင္သြားသလုိ ရွင္းေနတာပါပဲ။
ဘယ္သူမွ အဖက္မလုပ္တဲ့ ညီလာခံဆုိတာႀကီးကုိ သူခုိးေရႊရတျပျပ လုပ္ခ်င္တယ္။ ႏုိင္ငံ့အေရးကုိ အသက္ေတြ၊ ဘ၀ေတြ ေပးၿပီး တုိက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့သူေတြ လုံးလုံး အေရးမစုိက္တဲ့ ၅/၉၆ ဆုိတာႀကီးကုိ ေနရာေပး ၿခိမ္းေျခာက္ခ်င္တယ္။ ေၾကာက္ေစခ်င္တယ္။
စားၿပီးရင္းစားၿပီး စားပုိးမနင္ႏုိင္ေသးတဲ့ နအဖ စစ္အုပ္စုဟာ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈေၾကာင့္ သူတုိ႔ရဲ႕ အဆီတ၀င္း၀င္း စားခြက္ေတြ ေပ်ာက္သြားေတာ့ ဦးသူစားစတမ္း၊ ႏုိင္သူစားစတမ္းဆုိၿပီး ဇာတ္တူသား စားေတာ့တာ အားလုံးအသိ။ ထပ္စားရင္ တပ္ပ်က္ေတာ့မယ့္ ကိန္းဆုိက္ေတာ့ လူထုဆီက ရသမွ်ညႇစ္ဖုိ႔ အၾကံကုန္ဂဠဳန္ဆားခ်က္ လုပ္ရေတာ့တာပါပဲ။
နအဖဟာ တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္၊ သုံးခ်က္ျပတ္ဖုိ႔ အကြက္ဆင္လုိက္တာပါပဲ။ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္ေရာ နအဖ ကုိက္ရဲ႕လား။
တစ္ေကာင္ေကၽြးၿပီး သုံးေလးေကာင္ စားခ်င္တဲ့ နအဖ …. ကုိယ္တုိင္ေရာ …… ပြဲသိမ္းတုိက္ကြက္ မမိဖုိ႔ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားၿပီးၿပီလား။ ငါလုိလူ ဇမၺဴမွာ ရွိလို႔လား ဆုိၿပီးေတာ့ ဘ၀င္ေလဟပ္ေနရင္ေတာ့ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ၾသဘာ ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဆက္သာလုပ္ … နအဖေရ …….
သူဆင္တဲ့ အကြက္ထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔ အသာစီးရလုိက္တာကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ခ်စ္တဲ့ႏုိင္ငံက ျပည္သူေတြရဲ႕ မီးခဲျပာဖုံးျဖစ္ေနတဲ့ တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အာမခံႏုိင္တဲ့ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိလုိလားတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ တေငြ႕ေငြ႕ ေတာက္ေလာင္ လာေနတာကုိ ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕ျမင္လုိက္ရတာပဲ။ ေက်ာင္းသားမ်ိဳးဆက္ေတြဟာ ႏွိမ္နင္းေဖ်ာက္ဖ်က္လုိ႔မရ ရွင္သန္ေနဆဲ၊ မ်ိဳးဆက္တာ၀န္ေတြကုိ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္ေနဆဲ ဆုိတာကုိ ဂုဏ္ယူ၀မ္းေျမာက္စဖြယ္ ေတြ႕ျမင္ရတာ ဟာလည္း က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ေအာင္ပြဲပါပဲ။
အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၊ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေနာင္ေတာ္မ်ား၊ ကုိထင္ေက်ာ္တုိ႔ ဦးေဆာင္သည့္အဖြဲ႕မ်ား၊ အစရွိသည့္ အားလုံးေသာ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုမ်ား ေရွး႐ႈရာသည္ လူကုိ လူလုိသိသည့္ လူလုိဆက္ဆံသည့္ စနစ္ ေပၚထြန္းေရးပင္။
၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ အႏုိင္ရ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၏ ရပ္တည္ခ်က္၊ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေနာင္ေတာ္မ်ား၏ ရဲရဲေတာက္ တုိက္ပြဲေခၚသံ၊ ကုိထင္ေက်ာ္တုိ႔၏ ဘာမထီ စိန္ေခၚမႈမ်ား ............. ။
အားလုံးေသာ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုမ်ားသည္ အႏၲိမရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္ေသာ ဒီမုိကေရစီပန္းတုိင္ဆီသုိ႔ အဂၢမဟာဗ်ဴဟာ၊ မဟာဗ်ဴဟာ၊ နည္းဗ်ဴဟာ အစ အစ ရွိသည္တုိ႔ကုိ သက္ဆုိင္ရာ၊ ပုိင္ႏုိင္ရာ၊ အားသန္ရာ တာ၀န္မ်ားျဖင့္ ခ်ဥ္းကပ္ရာတြင္ .....................
ဒီမုိကေရစီ၏ အေျခခံျဖစ္ေသာ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈကုိ ရင္၀ယ္ပုိက္၍ အျမင္မတူညီမႈမ်ားကုိ ေဆြးေႏြးျငင္းခုံျခင္း၊ ေ၀ဖန္ျခင္းတုိ႔ျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း ရင့္က်က္ရွင္သန္၍ ဆက္လက္ ခ်ီတက္ရေပဦးမည္မွာ က်ေနာ္တုိ႔၏ သမုိင္းေပးတာ၀န္မ်ားပင္ ျဖစ္ေပသည္။
ေတာ္လွန္ေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ လတ္တေလာ အေရးႀကီးသည့္ အေရးေပၚ ႏုိင္ငံေရးကိစၥမ်ားသည္ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကုိ ဖုံးအုပ္သြားဖြယ္ရာ သုိ႔မဟုတ္ ပ်က္ျပယ္သြားဖြယ္ရာရွိေသာ အႏၲရာယ္ႏွင့္ အျမဲတမ္း ၾကံဳေတြ႕ေနရပါသည္။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကုိ ပထမ ဦးစားေပးရမည္။ မပ်က္စီးေအာင္ လုပ္ရမည္ဟု ခုိင္မာစြာ တုိက္တြန္းေနရသည္မွာ ..................... (ဒီမုိကေရစီရွာပုံေတာ္ ၄)
Posted by
freeburma
at
6:14 AM
0
comments
Labels: Fight On
Saturday, August 25, 2007
We are prisoners!
to know that the people of Burma remain prisoners in their own country"
..... PLEASE USE YOUR LIBERTY TO PROMOTE OURS .....
by Aung San Suu Kyi, Burma National Leader, 1991 Nobel Peace laureate
Posted by
freeburma
at
11:12 AM
0
comments
Labels: Burma Icon DASSK, Fight On
Saturday, August 18, 2007
Wednesday, August 15, 2007
သုညေတြရဲ႕ ျမင္းခြာသံမ်ား
ဓာတ္ဆီ ၂၅၀၀ိ/-၊ ဒီဇယ္ဆီ ၃၀၀၀ိ/-၊ CNG ၉၀၀၀ိ/-၊ ဟုတ္ကဲ့ အျပင္ေမွာင္ခုိေစ်းကြက္က ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္းေတြ ခ်ေရးေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဘယ္သူဘယ္၀ါ၊ ဘယ္ဌာနကမွ တိတိပပ တာ၀န္မခံထားဘဲ အေရးေပၚ ထုတ္ျပန္လုိက္တဲ့ … ဒီကေန႔ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ (၁၅) ရက္ေန႔ကစၿပီး ေစ်းႏႈန္းတက္သြားတဲ့ …
အဆုိးဆုံးက CNG ေစ်းပါပဲ။ တခါထည့္ ၁၈၀၀ိ/- ကေန အခု ၉၀၀၀ိ/- ျဖစ္သြားေတာ့ ငါးဆေတာင္ ခုန္တက္ပစ္လုိက္တာ ….. နဂုိထဲက တေမ့တေမာ တန္းစီရလုိ႔ ညစ္ေနၾကတဲ့ လုိင္းကားေတြခမ်ာ မတက္ခ်င္တက္ခ်င္နဲ႔ တက္လုိက္တာ အရင္ ၄၀ိ/- ခရီးကုိ ၁၀၀ိ/- (ဘယ္စီးစီး ၁၀၀ိ/-) ခရီးေ၀းရင္ ဂိတ္စ၊ ဂိတ္ဆုံးဆုိရင္ ၃၀၀ိ/- တဲ့ဗ်ား။
အထိနာဆုံးက လက္လုပ္လက္စားေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြပါပဲ။ အသြားအျပန္ ၆၀၀ိ/ ဆုိတာနဲ႔ပဲ က်န္တဲ့ပုိက္ဆံနဲ႔ ဘယ္လုိ သမုဒၵရာ ၀မ္းတထြာ ျဖည့္ရမွာလဲ။
ကုန္သည္၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္၊ အခု လုိင္းကားပုိင္ရွင္ေတြကေတာ့ အထိနာလွတယ္လုိ႔ မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ အခုပဲ အစိုးရက ေလာင္စာဆီေစ်း တက္လုိ႔ သူတုိ႔လည္း လုိက္တက္ရတာပါဆုိ ျပႆနာတ၀က္ ေျဖရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားပါၿပီ။ က်န္တဲ့ ၀ယ္လုိအား က်သြားႏုိင္မႈကုိေတာ့ ကုိယ့္နည္းကုိယ္ဟန္နဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ေျဖရွင္းႏုိင္ရင္ ၿပီးၿပီ။ အကြက္ျမင္တတ္ရင္ ကြက္ေက်ာ္႐ုိက္ၿပီး တြက္ေရးနဲ႔ စက္သူေဌးျဖစ္ကိန္းပါပဲ။
ဘယ္ႏုိင္ငံမွာမဆုိ တုိင္းျပည္မွာ တစ္ခုခုျပႆနာျဖစ္ရင္ ျပည္သူေတြကေတာ့ အစုိးရေခါင္း ပုံခ်ၾကတာခ်ည္းပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံ မွာေတာ့ အစုိးရလုပ္ခ်င္တာမွန္သမွ် လုပ္လုိက္တာမွန္သမွ်ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ဆုိးေတြကုိ ျပည္သူေတြခ်ည္းပဲ လွိမ့္ခံေနရတာပါပဲ။
စစ္မွန္တဲ့အစုိးရဆုိရင္ လုပ္ကုိလုပ္ရမယ့္ အခ်က္ေတြ ရွိပါတယ္။
ပထမ - ျပည္သူလူထုကုိ ႀကိဳတင္အသိေပး ေၾကညာေပးရမယ္။
ဒုတိယ - ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိလုပ္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ရတာလဲ။ အဲဒီမွာ အေၾကာင္းအက်ိဳး ခုိင္လုံရမယ္။ တုိင္းျပည္ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး က႑အသီးသီးကုိ အားလုံး ဆီေလ်ာ္စြာ ခ်ိတ္ဆက္ျပႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ ျဖစ္ရမယ္။
အခုျပန္ၾကည့္ရင္ ပထမအခ်က္ကုိ လုံး၀ပ်က္ကြက္တယ္။ ဒုတိယအခ်က္ကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္း။ ေနာက္ ဘယ္အခ်ိန္ မွာမွ ရွင္းလင္းမွာလဲ။
ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးေတာ့ ကမာၻ႕ႏုိင္ငံေတြမွာ ၁ ဂါလံ ေဒၚလာဘယ္ေလာက္နဲ႔ ေရာင္းေနပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ေစ်းႏႈန္း ထပ္ျမႇင့္တာေတာင္မွ သူတုိ႔ရဲ႕ ေပါက္ေစ်းေအာက္မွာပဲ ရွိပါတယ္ ဆုိတဲ့အေျပာမ်ိဳးေတာ့ ငါ့စကားႏြားရ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး။
လုိရင္းကေတာ့ ျပည္သူကုိ လူလုိသူလုိ / တုိင္းျပည္ရဲ႕ ရင္ႏွစ္သည္းခ်ာေတြလုိ သေဘာမထားဘဲ ကၽြန္သေဘာက္လုိ ဆက္ဆံ ေနတာပဲ။ ဖိႏွိပ္ေနတာပဲ။
Bus Line ေတြရဲ႕ ဒီကေန႔ သတ္မွတ္လုိက္တဲ့ ယာဥ္စီးခဟာ သာမန္လက္လုပ္လက္စား / ၀န္ထမ္းေတြ ေတာင့္ခံႏုိင္တဲ့ အင္အား မရွိေတာ့ပါဘူး။
ၿငိမ္ခံႏုိင္ဖုိ႔ အားေလးေတာင္ မခ်န္ေပးႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ေရြးစရာတလမ္းပဲရွိတယ္။ ဘယ္လုိ ဆန္႔က်င္မလဲ။
က်ေနာ္တုိ႔
ကုိယ္ပုိင္တဲ့ ေျခေထာက္ကုိပဲ အားကုိးရမယ္။
အလုပ္ရွိရာကုိ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္သြားရမယ္။
ေျခလ်င္ေလွ်ာက္ၿပီး ႐ုံးတက္ရမယ္။
က်ေနာ္တို႔အားလုံး စုစုစည္းစည္းနဲ႔ ေျခလ်င္ခ်ီတက္ပြဲ လႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖင့္ လက္ရွိအေနအထားကုိ တြန္းလွန္ဆန္႔က်င္ၾကပါစုိ႔။
Posted by
freeburma
at
11:06 AM
0
comments
Labels: Fight On
Thursday, August 09, 2007
လူတုိင္း လူတုိင္း လူ႕အခြင့္အေရး ရွိရမယ္
ထမင္းစားေသာ စက္႐ုပ္မ်ားထဲမွာ
စုိးစဥ္းမွ်ေတာင္ တုိ႔မပါ
သံပတ္ေပး ေစခုိင္းလုိ႔မရ
ဆုံး႐ႈံးခဲ့တဲ့ လူ႕အခြင့္အေရးေတြ
တရားမွ်တမႈရဲ႕ဘက္က
အရနဲ႔ အမိနဲ႔ ၿပိဳင္တူႏုိင္ဖုိ႔အေရးအတြက္
ငါသည္ ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ရမယ္ေလ …..
(လူတုိင္း လူတုိင္း လူ႕အခြင့္အေရး ရွိရမယ္။
လူတုိင္း လူတုိင္း လူ႕အခြင့္အေရး ရသင့္ပါတယ္။)
မတရားမွန္းေတာ့ အားလုံးအသိပဲေလ
ေျပာခြင့္မရတဲ့ ဘ၀ေတြ
လူျဖစ္႐ႈံးေနတဲ့ တုိင္းျပည္
ေသနတ္ေျပာင္း၀နဲ႔ ဓားအမုိးေအာက္မွာ
အတုံးအ႐ုံးနဲ႔ အသက္စြန္႔သြားတဲ့
လက္နက္မဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္အရွင္မ်ားနဲ႔
ညီအကုိေတာ္ေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းတယ္ေလ …..
(လူတုိင္း လူတုိင္း လူ႕အခြင့္အေရး ရွိရမယ္။
လူတုိင္း လူတုိင္း လူ႕အခြင့္အေရး ရသင့္ပါတယ္။)
အားလုံးရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ဆုိ
အားလုံး ၀ုိင္းလုိ႔ခ်မယ္
မဆုိင္သလုိ လုပ္မေနၾကနဲ႔ေလ
ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ပဲ အျမဲရပ္လုိ႔ေတာ့
တသက္လုံးပဲ ေၾကာက္သြားရမယ္
ေခတ္ရဲ႕အဆုိးနဲ႔ အာဏာရွင္ကၽြန္ဘ၀က
ျပည္သူေတြကုိကြယ္ အဆုံးမသတ္ႏုိင္ဘူး …..
(လူတုိင္း လူတုိင္း လူ႕အခြင့္အေရး ရွိရမယ္။
လူတုိင္း လူတုိင္း လူ႕အခြင့္အေရး ရသင့္ပါတယ္။)၂
Click Here To Download This Song.
၈၈၈၈ ကစၿပီး လူတုိင္း ရင္ထဲကုိ ေရာက္ခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေပါ့။ အခုထိေတာင္ နားေထာင္တုိင္း နားေထာင္တုိင္း ရင္ထဲကုိ စူးစူးရွရွ ၀င္လာခဲ့တာ……. ေၾသာ္ .. စဥ္းစားမိေလ ရင္နာေလ ……. ရင္နာေလ ပုိခ်စ္ေလ ……… ဆုိသလုိပါပဲ။
ေဟ့ . . ဒီမွာ
မင္းတုိ႔
အာဏာရွင္ေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ဒူးမေထာက္ဘူး
စနစ္ဆုိးကုိ တုိ႔မ်ိဳးဆက္မွာ ရေအာင္ ဖ်က္ျပမယ္
မ်ိဳးဆက္သစ္တုိ႔ ေကာင္းေမြေတြ စံစားရဖုိ႔ ငါတုိ႔ေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ဦးမၫြတ္ဘူး
အေရးေတာ္ပုံ ေအာင္ရမည္
အေရးေတာ္ပုံ ေအာင္ရမည္
အေရးေတာ္ပုံ ေအာင္ရမည္
Posted by
freeburma
at
9:39 PM
0
comments
Labels: Fight On
Wednesday, August 08, 2007
၈၈၈၈ ေအာက္ေမ့ဖြယ္
“ ၾကယ္ေႂကြ သတုိ႔သား ”
ၾကယ္ ေႂကြလုိ႔လား
သူငယ္ခ်င္း မင္းဟာ
ယုံၾကည္ရာကုိ ရင္ေသြးလုိလဲ ေမြးခဲ့တယ္။
သူငယ္ခ်င္း မင္းဟာ
ဒဏ္ရာေတြကုိ ဆီမီးလုိလဲ ထြန္းခဲ့တယ္။
သူငယ္ခ်င္း မင္းဟာ
ကုိယ့္အနာ ကုိယ့္လွ်ာနဲ႔သပ္ ရွင္တတ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။
သူငယ္ခ်င္း မင္းဟာ
ကုိယ့္အေရျပား ကုိယ္လႊာ
ကုိယ့္အ႐ုိး ကိုယ္ အပ္လုိေသြး၊
ကုိယ့္၀တ္စုံ ကုိယ္ ခ်ဳပ္လုိ႔
က်က်နန လွခဲ့ၿပီးၿပီ။
သူငယ္ခ်င္း
သြားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း
ၾကယ္အစင္းစင္းေႂကြတဲ့
ေဟာဒီကမာၻေျမရဲ႕ အနာတရေတြကုိ
ဒီကေန႔ ေန အျပင္းျပင္းပူတဲ့ ကမာၻေျမရဲ႕ဒဏ္ရာကုိ
လက္ဖ၀ါးေတြနဲ႔ ကာကြယ္ဖုိ႔ ငါတုိ႔ ေနရစ္ခဲ့အုံးမယ္။
သြားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း
ကမာၻေျမရဲ႕ ေၾကကြဲျခင္း ဓာတ္ျပားထဲ
မင္းရဲ႕ ကဗ်ာေတြ မာတိကာ စီဖုိ႔
ငါတို႔ ေနရစ္ခဲ့အုံးမယ္။
သြားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း
ေက်ာင္းနံရံတ၀ုိက္
ေဒါင္း အလံ ျပန္စုိက္တဲ့ တေန႔
ငါတုိ႔ … … ။
ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသမားေဟာင္း၊ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ စ်ာပနတြင္ (၈၈) မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားကုိယ္စား ကုိမင္းကုိႏုိင္မွ ဤကဗ်ာအား ရြတ္ဖတ္ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ပါသည္။
တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ (၈၈) ႏွစ္ပတ္လည္ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ ဒီမုိကေရစီေရး၊ လူ႕အခြင့္အေရးတုိ႔အတြက္ အသက္ေပးခဲ့ၾကရတဲ့ ရဟန္းရွင္လူ ေက်ာင္းသား ျပည္သူမ်ားအား ဂုဏ္ျပဳျခင္းဟုလည္း ထပ္တူ ျပဳႏုိင္ပါသည္။
Posted by
freeburma
at
10:52 PM
0
comments
Wednesday, August 01, 2007
၈၈၈၈ တုန္းက က်ေနာ္
၁၉၈၀ ၀န္းက်င္ခန္႔တြင္ ေမြးဖြားခဲ့ေသာ က်ေနာ္သည္ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပုံကာလတြင္ နယ္ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕တြင္ ေနထုိင္လ်က္ရွိရာ တစ္ရက္တြင္ (ထုိေန႔သည္ ၈.၈.၈၈ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။) အိမ္ေရွ႕လမ္းမတေလ်ာက္ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားျဖင့္ လူတန္းရွည္ႀကီး ခ်ီတက္လာသည္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရပါသည္။
"ဒီမုိကေရစီရရွိေရး တုိ႔အေရး တုိ႔အေရး"
လူတန္းရွည္ႀကီးကား ေမွ်ာ္မဆုံးႏုိင္ေပ။ အိမ္ေရွ႕တြင္ကား တမိသားစုလုံး ရပ္ၾကည့္ေနၾကသည္။ အေဖကား ေက်နပ္ေသာ အၾကည့္တုိ႔ျဖင့္ လက္ခုပ္တီးကာ အားေပးေထာက္ခံေနသည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ နားမလည္ပါ။ ဘာလဲ ဒီမုိကေရစီ ……… ။ လူေတြ တၿမိဳ႕လုံးနီးပါးကုိ လမ္းေပၚျပည့္လွ်ံေလာက္ေအာင္ ထြက္လာၿပီး ေတာင္းဆုိေနတဲ့ ဒီမုိကေရစီ ……….။ က်ေနာ္ရဲ႕ အားကုိးရာ အေဖပါ အားေပးေထာက္ခံေနတဲ့ ဒီမုိကေရစီ ………..။
ရက္ေတြ တရက္ၿပီးတရက္ ၿပီးေတာ့ တရက္မွာေတာ့ ပစ္ကုန္ၿပီတဲ့။ က်ေနာ့္အမတုိ႔ရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး အပစ္ခံရလုိ႔ ေသၿပီတဲ့။ အမတုိ႔ ငုိေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဘာလဲ ဒီမုိကေရစီ ………. ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ အသက္ အေသ ခံရေလာက္ေအာင္ လုိခ်င္ေနရတာလဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ လူေတြေသရေလာက္ေအာင္၊ လူေတြကို ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ရဲေလာက္ေအာင္ ဒီမုိကေရစီကုိ ဟန္႔တားခ်င္ရတာလဲ။
"အေဖ …. ဒီမုိကေရစီဆုိတာဘာလဲ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီ .. ဒီမုိကေရစီအတြက္ လူေတြ ေသရတာလဲ။ အသတ္ခံရတာလဲ။"
"ဒီမုိကေရစီရရင္ အေဖတုိ႔ သားတုိ႔ ေနတဲ့ ဒီတုိင္းျပည္ႀကီးဟာ ပုိၿပီးဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္လာမွာေပါ့။ ဒီထက္ အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ ေနႏုိင္မွာေပါ့ သားရယ္ …."
"အေဖရယ္ အေဖတုိ႔ တုိင္းျပည္ပုိေကာင္းဖုိ႔လုပ္တာကလည္း လူေတြတ႐ုံး႐ုံးေသေနၾကပါလား။ လူေတြ ဒီေလာက္ေသၿပီးမွ ဒီမုိကေရစီရမယ္ ဆုိရင္ က်ေနာ္ကေတာ့ မလုိခ်င္ပါဘူး"
ရန္ကုန္မွာ ေခါင္းျဖတ္ၿပီး သတ္ျဖတ္ရမ္းကားေနၿပီတဲ့
တပ္မေတာ္က အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိ ဒီထက္ပုိမဆုိးသြားေအာင္၊ တုိင္းျပည္ ေခ်ာက္ထဲမက်ေအာင္ ကယ္တင္လုိက္ၿပီတဲ့။
သတင္းစာကုိ ဖတ္ေတာ့ ေတြ႕လုိက္ရတာကေတာ့ တပ္မေတာ္ရဲ႕မြန္ျမတ္ေသာဆႏၵ ………..
"ႏုိင္ငံေတာ္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကုိ မလႊဲမေရွာင္သာ၍ တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္တုိင္ ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာကုိ မူလပုိင္ရွင္ ျဖစ္ေသာ ျပည္သူမ်ားလက္၀ယ္သုိ႔ ဒီမုိကေရစီနည္းလမ္းႏွင့္အညီ ျမန္ႏုိင္သမွ် ျမန္ျမန္ ျပန္လည္အပ္ႏွင္းခ်င္သည္။"
"အေဖ ….. တပ္မေတာ္က တုိင္းျပည္ကုိ ကယ္တင္လုိက္တာေပါ့ေနာ္ ……. "
အေဖ .. က်ေနာ့္ကုိ ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးတဲ့ အျပံဳးကုိ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္နားမလည္ခဲ့ပါ။
Posted by
freeburma
at
10:52 PM
0
comments
Labels: Fight On
Sunday, July 22, 2007
ရွက္ႀကိဳးျပတ္ေနေတာ့ ေပါခ်က္က ကမ္းကုန္တယ္။
ငရဲတြင္းကုိဆင္းၾကည့္ပါ ယပ္ေတာင္တေခ်ာင္းေပးလုိက္မယ္
ဇြန္မိႈင္း
အမ်ဳိးသားညီလာခံက်င္းပေရးေကာ္မရွင္အစည္းအေ၀း (၂/၂၀၀၇) ကုိ ဇြန္လ (၅) ရက္ေန႔မွာ က်င္းပတယ္။
က်င္းပေရးေကာ္မရွင္ဥကၠ႒ ဒုတိယဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သိန္းစိန္က ….
“၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ (၁၈) ရက္ေန႔မွာ ညီလာခံကုိ ျပန္လည္က်င္းပမည္ျဖစ္ေၾကာင္း”
“ဒါဟာ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္က်င္းပမယ့္ ညီလာခံလည္းျဖစ္ေၾကာင္း”
“ဒီညီလာခံမွာ တခ်ဳိ႕အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ျပင္ဆင္ျခင္း၊ ျဖည့္စြက္ျခင္း၊ ပယ္ဖ်က္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သြားၾက ရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း”
သူ႔မိန္႔ခြန္းမွာ ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားပါတယ္။
MRTV မွာ ဆုန္သင္းပါရ္ရဲ႕ အမ်ဳိးသားညီလာခံဖြဲ႕သီခ်င္းႏွင့္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ျမင္လုိက္ၾကားလုိက္ရတယ္။
က်ေနာ့္တဦးခ်င္းအရေျပာရရင္ ဘယ္လုိမွမခံစားရဘူး။ လုံးလုံးရင္မခုန္ဘူး။
နအဖႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဦးဥာဏ္၀င္းက အာဆီယံဆမ္းမစ္မွာ ၂၀၀၈ ဆန္းရင္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲ လုပ္ႏုိင္မယ္လုိ႔ ေျပာဆိုၿပီးကတည္းက ….
တစည အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ဦးခင္ေမာင္ႀကီးက ေနာက္ေ႐ြးေကာက္ပြဲအတြက္ အဆင္သင့္ျပင္ေနၿပီလုိ႔ အင္တာဗ်ဴးၿပီးကတည္းက …
အေႏွးႏွင့္ အျမန္
တရက္မဟုတ္ တရက္
ညီလာခံ ျပန္စေတာ့မယ္ဆုိတာ လူတုိင္းခန္႔မွန္းႏုိင္ၾကၿပီးသားပဲ။
အဲဒါ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ။
အမ်ဳိးသားညီလာခံလုိ႔ စလုပ္လာကတည္းက…
ရပ္သြားလုိက္၊ ျပန္စလုိက္
တခါျပန္ရပ္သြားလုိက္။ ေနာက္တခါ ျပန္စလာလုိက္။ ဂ်ာေအးကုိ သူ႔အေမ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႐ုိက္ေနတဲ့အျဖစ္။
ဒါလည္း ႐ုိးအီေနတဲ့၊ ကေလးေတြေတာင္ အလြတ္ရေနႏုိင္တဲ့ ျဖစ္စဥ္ပဲေလ။
ဘာဆန္းလို႔လဲ က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ ဘာမွမဆန္းဘူး။
ဒါေပမယ့္ ဆန္းေနတယ္၊ ဆန္းေနၾကတယ္။
လူတခ်ဳိ႕အတြက္က် အ့ံအားသင့္ေလာက္ေအာင္ ဆန္းေနၾကတယ္။
သူတုိ႔ဘာေၾကာင့္ ဆန္းေနၾကတာပါလိမ့္၊ က်ေနာ္အကဲခတ္ၾကည့္မိေတာ့… (၂) ခု သြားျမင္တယ္။
တခုက… ဒါဟာ “ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္က်င္းပျပဳလုပ္မယ့္ညီလာခံ” ဆုိတဲ့ နာမ၀ိေသသန။
ဒီမွာအဆုံးသတ္ေတာ့မယ္၊ အဆုံးမသတ္ခင္ ေနာက္ဆုံးအေနႏွင့္ ကုိယ္ ဘာ ထလုပ္ရင္ ရႏုိင္ဦးမလဲ။
ကုိယ္ဘာလုပ္ခြင့္ရမလဲ။ ႀကံစမ္း။ ႀကံစမ္း။ ကိုယ္စြမ္း ဥာဏ္စြမ္းရွိသမွ် ႀကံၾကည့္စမ္း။
ဒီလုိစဥ္းစားၾကတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ေနာက္တခုက “ဒီညီလာခံမွာ အခ်ဳိ႕အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ျပင္ဆင္ျခင္း၊ ျဖည့္စြက္ျခင္း၊ ပယ္ဖ်က္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္သြားၾကရမွာျဖစ္ေၾကာင္း” ဆုိၿပီး ဗုိလ္သိန္းစိန္ ၾကာပစ္လိုက္တဲ့ကိစၥ Heart ထိသြားတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။
ဒီ မဆိုသေလာက္ မက္လံုးေလးအေပၚမွာ စိတ္ကစားၾကတာ။
ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္ၾကတာ။
စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ၾကတာ အဲဒီလုိျဖစ္မယ္။
“အခ်ဳိ႕အခ်က္အလက္မ်ား” ဆုိတာကုိ အ႐ုပ္ေရးၾကည့္ၾကတာျဖစ္မယ္။
“ျပင္ဆင္ခြင့္၊ ျဖည့္စြက္ခြင့္၊ ပယ္ဖ်က္ခြင့္” ေတြႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အားတက္ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္ၾကတာ ျဖစ္မယ္။
အဲဒီလုိေၾကးဆုိရင္ေတာ့ သူတုိ႔အဖုိ႔ ဆန္းၿပီေပါ့။
ဟုတ္ရွာသားပဲ။
ကုိယ့္တြက္ေရးႏွင့္ကုိယ္ စက္သူေဌး လုပ္ၾကည့္ၾကသူမ်ား၊ ဒါလည္းရွိမွာပဲေလ၊ ကြဲလြဲခြင့္ရွိပါတယ္၊ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး ဘုရားရွိခုိးအမ်ဳိးမ်ဳိးလုိ႔ ဆုိေပတာကုိး။
လြတ္လပ္စြာကြဲလြဲခြင့္ရွိပါတယ္။
နအဖဆုိတာ ဘယ္လုိအမ်ဳိးအစားလဲ။
နအဖရဲ႕ အမ်ဳိးသားညီလာခံဆုိတာက ဘယ္လုိအမ်ဳိးအစားလဲ။
နအဖရဲ႕ ကတိက၀တ္ေတြႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ျပဳမူခဲ့၊ ျပဳမူဆဲ အလုပ္ေတြက ဘယ္လိုအမ်ဳိးအစားေတြလဲ။
က်ေနာ္ေတာ့ အဲဒီလုိ တခ်က္ခ်င္းၾကည့္ၾကည့္ခ်င္တယ္။
ဒီေမးခြန္းေတြအတြက္ အေျဖေတြကို ဒုကၡေတြ ခါးစည္းခံေနရတဲ့ ျမန္မာျပည္သူအားလံုးကေတာ့ ဘ၀ႏွင့္ရင္းၿပီး သိခဲ့ၾကလွပါၿပီ။
နအဖ ဆုိတာ…
လူထုလက္ထဲ အာဏာရလုရခင္ကာလမွာ အဲဒီလူထုကုိ ရက္ရက္စက္စက္သတ္ျဖတ္ေခ်မႈန္းၿပီး အဲဒီအာဏာကို အတင္းလုယူခဲ့တဲ့အစုိးရ။ အာဏာသိမ္းအစုိးရ။
စစ္အုပ္စုအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ တဆံခ်ည္မေလွ်ာ့စတမ္း တည္ေဆာက္
သြားဖုိ႔ သံဓိ႒ာန္ ခုိင္ခုိင္ခ်ထားတဲ့ အစုိးရ။
စစ္အာဏာတည္ၿမဲဖုိ႔ဆုိရင္ ဘာကုိမဆုိ ေျပာရဲ၊ ဘာကုိမဆုိ လိမ္ရဲ၊ ဘာကုိမဆုိ လုပ္ရဲတဲ့ အစုိးရ။
နအဖရဲ႕ အမ်ဳိးသားညီလာခံဆုိတာ…
ေ႐ြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရပါတီေတြ လုံးလုံးမတက္တဲ့။ လူထုလူတန္းစား ကုိယ္စားလွယ္အစစ္အမွန္ေတြ လုံးလုံးတက္ခြင့္မရတဲ့။ လက္ညႇိဳးေထာင္ ေခါင္းညိတ္ေတြကုိသာ လက္ေ႐ြးစင္ေခါင္းေခါက္ လက္ကုပ္ၿပီး တက္ခုိင္းထားတဲ့။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုေတြကုိ “အထူးဖိတ္ၾကားသူမ်ား” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးအရ တန္ဖုိးေလွ်ာ့ခ်ၿပီး တက္ေရာက္ေစတဲ့။ တက္ေရာက္ရသည့္တုိင္ေအာင္ တင္ျပခ်က္ေတြကို “မွတ္တမ္းတင္ပါသည္” ဆိုတဲ့အဆင့္မွာပဲ ေခ်ာင္ထုိးခံထားရတဲ့၊ ျပည္သူေတြ၊ ျပည္တြင္း ျပည္ပ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြ၊ တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံတကာမိသားစုေတြက လုံး၀လုံး၀မွ အယုံအၾကည္မရွိၾကတဲ့ ညီလာခံ။
ထို ထိုေသာ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားႏွင့္ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ အတုအေယာင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံ။
နအဖရဲ႕ ကတိက၀တ္ေတြႏွင့္ ေဆာင္႐ြက္ျပဳမူခဲ့။ ျပဳမူဆဲအလုပ္ေတြဆုိတာလဲ...
“ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အႏုိင္ရပါတီကုိ အာဏာအပ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ တပ္မေတာ္က စစ္တန္းလ်ားကုိ ျပန္ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္” ဆုိတာက အစ …
တတုိင္းျပည္လုံး (စစ္အုပ္စုနဲ႔ အေပါင္းပါ အစုေလးတစုကလြဲလုိ႔) ကုန္းေကာက္စရာမရွိေလာက္ေအာင္ ခၽြတ္ၿခံဳက်ေနတဲ့အခုိက္မွာ …
“တုိင္းျပည္ဟာ ဘက္ေပါင္းစုံ အရွိန္အဟုန္ႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေနပါတယ္” လုိ႔ မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္ရဲတာအဆုံး
က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ယုံၾကည္အားကုိးေလာက္စရာ ဘယ္မွာရွိလုိ႔လဲ။
က်ေနာ္ေတာ့ ဒီ နအဖရဲ႕စကားကုိ…
က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ အက်ဳိးရွိရာရွိေၾကာင္းစံႏွင့္ တုိင္းၾကည့္မိတုိင္း ဘယ္တုန္းကမွ ဘယ္ေလာက္ကေလးမွ ရွာမေတြ႔ဖူးဘူး။
ယုံၾကည္ေလာက္တဲ့အေနအထား က်ေနာ့္သိျမင္မႈထဲမွာ တခုတေလမွ လုံးလုံးရွာလို႔မရခဲ့ဖူးဘူး။
ကိုေအးလြင္တုိ႔အုပ္စု ကားေလးတစီးငွားၿပီး ႐ြာ႐ုိးကုိးေပါက္ေလွ်ာက္သြား။
သူမ်ားယုံယုံ မယုံယုံ “NC ကုိ ေထာက္ခံၾကပါ။ Sanction ကုိ ကန္႔ကြက္ၾကပါ။” လုိ႔ လုိက္ေျပာေန ၾကတာ က်ေနာ္မအံ့ၾသဘူး။
သူ႔ဆန္စားၿပီး ရဲျပေနၾကတာမဟုတ္လား။
အ႐ုိးအရင္းေလာက္နဲ႔ ၿမိန္ေရရွက္ေရျဖစ္ၿပီး သခင္အားရ ကၽြန္ပါး၀လုပ္ျပေနၾကတာ မဟုတ္လား။
ဒီအသီးစားမိၿပီး ဒီသီခ်င္းကုိ ညည္းျပေနၾကရတာ မဟုတ္ဘူးလား။
ဒါ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ။
ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ ဒီလုိေဖာ္လံဖားေတြ။ ေၾကာက္ဖားေတြႏွင့္ အလုိေတာ္ရိေတြဆုိတာ
ရွိၿမဲပဲေလ။
က်ေနာ္ အဲဒါ မအံ့ၾသဘူး။
“NC က သိပ္ကုိေကာင္းပါတယ္ သိပ္ကုိတက္သင့္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေတာင္ တက္ခြင့္မရလုိ႔ တက္ခ်င္လုိက္တာ တပုိင္းေသေနၿပီ” လုိ႔ပဲ ေျပာေျပာ။
“NC မတက္ရင္ ငါတေကာေကာတာပဲ။ တုိင္းျပည္ကုိဖ်က္ဆီးတာပဲ။ ျပည္သူေတြကို မြဲေအာင္ ငတ္ေအာင္လုပ္တာပဲ” လုိ႔ပဲ ဆို ဆို …
ေျပာၾကစမ္းပါေစ။
အဲဒီလုိေျပာရင္ စားေပါက္ေခ်ာင္တယ္ထင္လုိ႔ သူ႔ေက်းဇူးရွင္ေတြ ၾကည္ေအာင္၊ သာေအာင္ ေျပာရရွာတာ။
ဒါက … က်ေနာ့္အေနႏွင့္ သေဘာမတူေပမယ့္ သေဘာေပါက္လုိ႔ရတယ္။
ေအးလြင္က ေအးလြင္စကားေျပာတာ
ေဒါက္တာစုိးလင္းက ေဒါက္တာစုိးလင္းစကားေျပာတာ
ဦးတင္ေရႊက ဦးတင္ေရႊစကားေျပာတာ
ဦးလွျမင့္တုိ႔ ဦးထြန္းေအာင္ေက်ာ္တုိ႔က သူတုိ႔ဘာသာဘာ၀စကားကုိ သူတုိ႔ဘာသာ ေျပာေန ဆုိေနၾကတာ
ဘာမွလည္း မျဖစ္ဘူး။ ဘာမွလည္း ျဖစ္မလာဘူး။
ဘာအရာမွလည္း မေရာက္ဘူး။
ဘယ္လုိခုန္ခုန္ ဘယ္လုိဖုန္မွလည္း မထဘူး။ စိတ္သာခ်။
ဒါက ရွင္းတယ္။ ေခြးအလုပ္ ေခြးလုပ္၊ ျမင္းအလုပ္ ျမင္းလုပ္ဆုိတဲ့ ျမန္မာစကားက ရွိၿပီးသားပဲ။ သူတုိ႔ကေတာ့ ထားလုိက္ေတာ့။
ၿပီးေတာ့ ညီလာခံေကာ္မရွင္က ျပ႒ာန္းေပးထားတဲ့ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေတြကိစၥ။ အဲဒါႏွင့္
ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္ ၾကည့္ၾကည့္တယ္။ အမ်ဳိးသားညီလာခံက်င္းပေရးဆုိင္ရာ လုပ္ထုံး
လုပ္နည္းမ်ားရဲ႕ အခန္း (၄) ပုိဒ္ခြဲ (၄၃) မွာ ဒီလုိ ဆုိထားပါတယ္။
“ေဆြးေႏြးမည့္ ညီလာခံကုိယ္စားလွယ္မ်ားသည္ ဦးတည္ခ်က္ (၆) ခ်က္ ေဘာင္အတြင္းမွ မိမိတုိ႔ တင္ျပလုိေသာ ဆႏၵသေဘာထားမ်ားႏွင့္ အႀကံျပဳခ်က္မ်ားကုိ ေဆြးေႏြးတင္ျပခြင့္ရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ယင္းသုိ႔ေဆြးေႏြးရာတြင္ ဤလုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ တားျမစ္ခ်က္မ်ားကုိ ခ်ဳိးေဖာက္ျခင္းမျပဳရ။”
က်ေနာ္တုိ႔ကုိ နအဖရဲ႕ဦးတည္ခ်က္ (၆) ရပ္က ေျခေရာ လက္ေရာခ်ဳပ္ထားၿပီးသားပါ။
သူ ခြင့္ျပဳထားတဲ့ မူထဲ ေဘာင္ထဲကပဲေျပာ။ နည္းနည္းေလးမွ စည္းေက်ာ္မလာနဲ႔ဆိုတာက ရွိၿပီးသားပါ။ ၿပီးေတာ့ အခန္း (၄) ပုိဒ္ခြဲ (၄၅ - စ) မွာလည္း …
“ညီလာခံ၌ ေဆြးေႏြးၿပီးျပတ္ၿပီးျဖစ္ေသာ ကိစၥတရပ္ရပ္ကုိ ထပ္မံတင္ျပျခင္းမျပဳရ” တဲ့။
အခုလုိ ထပ္ၿပီး ကန္႔ထားျပန္တယ္။ ထြက္ၿပီးသားဆင္စြယ္ ၀င္တယ္လုိ႔မရွိေစရဆိုတဲ့သေဘာ။ အျပတ္ေတြပါ။
အဲဒီလုိ အကန္႔အသတ္ အဖုံးအဖိေတြႏွင့္ ညီလာခံဟာ ဒီမုိကေရစီလုပ္ဟန္ လုံးလုံးခ်ဳိ႕တဲ့ေနလုိ႔ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ဆက္မတက္ေတာ့တာ။ ေလ့လာသူအဆင့္သာ လႊတ္ေတာ့တာ အားလုံး ေတြ႔ၾကမွာပါ။
အားလုံးလည္းမွတ္မိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစု ေတြထဲက ႏုိင္ငံေရးႀကီးသူမ်ားဟာ သူတုိ႔လုပ္စရာရွိတာေတြကို ေတာက္ေလွ်ာက္လုပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
တင္ျပစရာရွိတာတုိင္းကုိ ေတာက္ေလွ်ာက္တင္ျပခဲ့ၾကပါတယ္။
ညီလာခံမစခင္မွာလည္း တင္တယ္။
ညီလာခံထဲမွာလည္း တင္တယ္။
အပစ္ရပ္ (၆) ဖြဲ႔ စုဖြဲ႔ၿပီးတင္တယ္္။ (၇) ဖြဲ႔ စုဖြဲ႔ၿပီး တင္တယ္။ (၁၃) ဖြဲ႔စုဖြဲ႔ၿပီး တင္တယ္။
အမ်ဳိးသားညီလာခံရဲ႕ အဓိပၸာယ္ျပည့္စုံဖုိ႔အတြက္ အင္အားစုအားလုံး ပါ၀င္သင့္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရပါတီေတြ ပါ၀င္သင့္တယ္။ အပစ္အခတ္ မရပ္စဲေသးသူမ်ားကုိပင္လွ်င္ ဖိတ္ၾကားသင့္တယ္လုိ႔ တင္ျပခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီတင္ျပခ်က္ေတြ ဘာျဖစ္ခဲ့သလဲ။
ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ တင္ျပခ်က္တုိင္းကုိ စစ္အုပ္စုက ဘယ္လုိတုံ႔ျပန္ခဲ့သလဲ။
အမ်ဳိးသားတန္းတူေရးႏွင့္ ကုိယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္ေတြအတြက္ ေတာက္ေလွ်ာက္ တင္ခဲ့ၾကတယ္။
ဘယ္ေလာက္ ဘာေတြရခဲ့ၾကသလဲ။
ဒါေတြဟာ က်ေနာ္တုိ႔ တကယ္လက္ေတြ႔ႀကံဳခဲ့၊ တကယ္ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ေတြပါ။
ဒီလုိအေနအထားေအာက္မွာ၊ ဒီလက္ေတြ႔ေတြေအာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာကုိစိတ္ကူးသြားယဥ္လုိ႔ရမွာလဲ။
ဘာကုိ ေမွ်ာ္လင့္ၾကည့္လုိ႔ ရမွာလဲ။
စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္တာပါ။
NLD က ေျပာၿပီးၿပီ။
ခုမွ မဟုတ္ဘူး။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေမလ (၁၄) ရက္ေန႔ကတည္းက ေျပာၿပီးၿပီ။
၂၀၀၄ ေမ (၁၇) ရက္မွာ ညီလာခံကုိ ျပန္စမယ္လုပ္ေတာ့…
အဲဒီညီလာခံဆုိတာကလည္း ၂၀၀၃ ၾသဂုတ္လ (၃၀) မွာ သြားေလသူ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔ကုိယ္တုိင္ စတင္ၿပီး ဟန္နဲ႔ပန္နဲ႔ ေၾကညာထားတဲ့ လမ္းျပေျမပုံ (၇) ခ်က္ရဲ႕ နံပါတ္စဥ္ (၁)၊
၁၉၉၅ ႏွစ္ကုန္ ၁၉၉၆ ႏွစ္ဆန္းကတည္းက ဘယ္လုိမွ ျပန္စမရေတာ့ေလာက္ေအာင္ အင္ဂ်င္မရွိေတာ့တဲ့ ကားတစီး ထိုးရပ္သြားသလုိ ထုိးရပ္သြားတဲ့ ညီလာခံ။
ဒီညီလာခံကို အျပေကာင္းေအာင္။
အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံတကာမွာ အျပေကာင္းေအာင္။
စစ္အုပ္စုဟာ NLD ကုိလည္း ျပန္ၿပီးတက္ေစခ်င္တယ္။ SNLD ကုိလည္း ျပန္ၿပီးတက္ေစခ်င္တယ္။
တက္သာ တက္ေစခ်င္တာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တည္ၿမဲေရးဆိုတဲ့ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ကေတာ့ ငါးျပားတေစ့မွ အပြန္းမခံဘူး။
အဲဒီလုိအေနအထားမွာ…
တခ်ဳိ႕ မသိသား ဆုိး၀ါးသူမ်ားကလည္း NLD က ေခါင္းမမာသင့္ပါဘူး။
တက္ၾကည့္သင့္ပါတယ္။ အနိမ့္ဆုံးတက္ေတာ့ တက္ၾကည့္ေပါ့ ဆုိတာမ်ဳိးေတြ။
ခေလးဆုိး ပူဆာသလုိ ပူဆာေနၾကတဲ့အခ်ိန္ …
NLD ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ …
မူေပၚမွာအခုိင္အမာရပ္ၿပီး အေပ်ာ့ေျပာင္းဆုံးလုပ္ဟန္ႏွင့္ တုံ႔ျပန္ခဲ့တယ္။
အဲဒါကေတာ့…
“၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ေမလ (၁၄) ရက္ေန႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ေၾကညာခ်က္” ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီေၾကညာခ်က္မွာ …
“အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္သည္ ဒီမိုကေရစီျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္
ေရးကို ရည္ရြယ္ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီက က်င္းပေသာ အမ်ိဳးသားညီလာခံႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရန္ ဆႏၵရွိခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနျဖင့္ အမ်ိဳးသားညီလာခံတြင္ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးလာႏိုင္ေရးအတြက္ ေအာက္ပါအနည္းဆံုးလိုအပ္ခ်က္
မ်ားကို အာဏာပိုင္တို႔အား အသိေပးခဲ့သည္။ ၎လိုအပ္ခ်က္မ်ားမွာ …
(၁) ညီလာခံဦးတည္ခ်က္ (၆) ခ်က္သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ စဥ္းစားရန္အခ်က္မ်ားသာ ျဖစ္ရမည္။
(၂) အေျခခံ (၁၀၄) ခ်က္သည္လည္း ေဆြးေႏြးစဥ္းစားရန္သာျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု ဥပေဒကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားသည့္ အေျခခံမူမ်ား မျဖစ္ေစရေပ။
(၃) ယခင္ညီလာခံက်င္းပခဲ့စဥ္ကကဲ့သို႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရးပါတီ မ်ားသည္ ညီလာခံသို႔ တက္ၾကမည့္ မိမိတို႔၏ပါတီကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ေရြးခ်ယ္ခံထားရေသာ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို သက္ဆိုင္ရာပါတီမ်ားက လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ ရွိရမည္။
(၄) ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေမလ (၃၀) ေနာက္ပိုင္းတြင္ အာဏာပိုင္မ်ားက ခ်ိတ္ပိတ္ထားခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္႐ံုးမ်ားကို ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ၿပီး ဆိုင္းဘုတ္မ်ားျဖဳတ္ခ်ျခင္း ခံခဲ့ရသည့္ ႐ံုးမ်ား၏ ဆိုင္းဘုတ္မ်ားျပန္လည္တင္ရန္။
(၅) အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ဒုတိယဥကၠ႒ ဦးတင္ဦးႏွင့္ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔အား ထိန္းသိမ္းထားျခင္းမွ လႊတ္ေပးရန္၊” ဆိုၿပီး အတိအလင္း တင္ျပေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။
နအဖသာ သေဘာ႐ုိးနဲ႔ဆုိရင္ လူထုအက်ဳိး၊ တုိင္းျပည္အက်ဳိးကိုသာ တည့္တည့္ၾကည့္သူ ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ …
ဒီတင္ျပခ်က္ (၅) ခ်က္ဟာ ဘာမွ ညိႇလုိ႔မရႏုိင္စရာမရွိဘူး။ အကုန္ညိႇလို႔ရႏုိင္တယ္။
ဒါေပမယ့္ အားလုံးသိၾကတဲ့အတုိင္း စစ္အက်ိဳးစီးပြား ငါးျပားတေစ့အပြန္းမခံခ်င္တဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားဟာ လက္ခံဖုိ႔ေနေနသာသာ လက္ပုိက္ေတာင္မျဖည္ခဲ့ပါဘူး။
ဒီအေနအထားေအာက္မွာ။ ငါ့ျမင္းငါစုိင္း ႐ုိင္းခ်င္တုိင္း႐ုိင္းေနတဲ့ နအဖရဲ႕ ဒီမုိကေရစီကင္းမဲ့မႈေတြေအာက္မွာ NLD ဟာ …
“အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္သည္ ဤအေျခအေနအရ အမ်ိဳးသားညီလာခံတြင္ ပါ၀င္ျခင္း
အားျဖင့္ တိုင္းျပည္ကို အက်ဳိးျပဳႏိုင္မည္ဟု မယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားညီလာခံသို႔ မတက္ေရာက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။” လို႔ မိမိတို႔ရဲ႕ သေဘာထားကုိ ျပတ္ျပတ္သားသား ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။
ဒီ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆုံးျဖတ္လုိက္ႏုိင္မႈကပဲ NLD ကုိ NLD အျဖစ္ ယေန႔အထိ ဂုဏ္ေရာင္
ေျပာင္စြာ ရပ္တည္ႏုိင္ေစခဲ့တယ္လုိ႔ က်ေနာ္ သေဘာရတယ္။
အျမင္ေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးကြဲႏုိင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ …
ဘယ္အရာဟာ ယုံၾကည္အပ္တဲ့စကား။ ဘယ္အရာဟာ မယုံၾကည္အပ္တဲ့စကား။
ဘယ္အရာဟာ လုပ္အပ္တဲ့အလုပ္။ ဘယ္အရာဟာ မလုပ္အပ္တဲ့အလုပ္ ဆုိတာကုိေတာ့ ေ႐ြးခ်ယ္တတ္ၾကရပါလိမ့္မယ္။
အႏွစ္ (၄၀ - ၅၀) ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံလာၿပီးကာမွေတာ့ …
ကေရကရာနဲ႔ ဘာညာကုိ သဲကြဲဖုိ႔ သင့္ပါတယ္။
မေမွ်ာ္လင့္ေကာင္းတာကုိ မေမွ်ာ္လင့္ၾကတာ ေကာင္းလိမ့္မယ္။
စိတ္ကူးမယဥ္သင့္တာကို စိတ္ကူးမယဥ္ၾကတာ ေကာင္းလိမ့္မယ္။
စမ္းၾကည့္ၾကည့္လုိက္ပါလား သိရတာေပါ့ ဆုိတာမ်ဳိးဟာ အရာကိစၥတုိင္းအတြက္ေတာ့ မတိုက္တြန္းေကာင္းဘူးလုိ႔ ေအာင့္ေမ့ပါတယ္။
ငရဲတြင္းကုိဆင္းၾကည့္ပါ ယပ္ေတာင္တေခ်ာင္းေပးလုိက္မယ္ ဆုိတဲ့ေစတနာမ်ဳိးကလည္း မျဖစ္သင့္ေပဘူးလုိ႔ ထင္ပါတယ္။
မတုိက္တြန္းေကာင္း မတုိက္တြန္းအပ္တဲ့ ကိစၥေတြကုိ မတုိက္တြန္းျခင္းျဖင့္ မိတ္ေကာင္း
ေဆြေကာင္း ပီသေၾကာင္းကုိ ျပသသင့္ပါတယ္။
စစ္အုပ္စုရဲ႕ မာယာေတာကုိ ျဖတ္ဖုိ႔ဆုိရင္ NLD မွာ သုိ႔မဟုတ္ လူထုမွာ မွန္ကန္တိက်တဲ့ အဆုံး အျဖတ္ႏွင့္ ရဲရင့္တည္ၾကည္တဲ့ ပုိင္းျဖတ္မႈေတြ အမွန္ ပုိင္ဆုိင္ၾကရပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ေတာ့ အဲဒီလိုပဲ သေဘာရတယ္။
ေႁမြမွန္သူတုိင္း တြင္း၀င္ေျဖာင့္ႏုိင္ၾကပါေစ။ ။
Posted by
freeburma
at
11:15 AM
0
comments
Labels: Fight On
Saturday, July 21, 2007
ဦး၀င္းတင္အား လိမ္လည္ဖမ္းဆီးထားရာမွ လႊတ္ေပးေလာ့
ျမန္မာႏိုင္ငံစစ္အစိုးရက (၁၈) ႏွစ္တိုင္္ မတရားဖမ္းဆီးထားေသာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဦး၀င္းတင္အား ခ်က္ခ်င္းအျမန္လႊတ္ေပးပါဟု ကုလသမဂၢ ပညာေရး သိပၸံႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈအဖြဲ႔ (ယူနက္စကိုအဖြဲ႕ႀကီး) ၏ ၫႊန္ၾကားေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာမတ္ဆူရာက ရန္ကုန္ န၀တစစ္အစိုးရအား ေလးနက္စြာ ေတာင္းဆိုလိုက္ေလသည္။
ျမန္မာစစ္အစိုးရအပါအ၀င္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံသားအားလံုးတို႔ပါ၀င္ေသာ ကမၻာ့အသင္းခ်ဳပ္ႀကီးမွ ေတာင္းဆိုသည္မွာ အဓိပၸယ္ေလးနက္သည္။ ကမၻာသားတဦးကို လြန္မင္းစြာ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ေနေၾကာင္း သိသာထင္ရွားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ကလည္း ဦး၀င္းတင္အား ခ်က္ခ်င္း လႊတ္ေပးရမည္ဟု ေတာင္းဆိုအပ္ေပသည္။
ဦး၀င္းတင္သည္ အႏိုင္မခံ အ႐ံႈးမေပးေသာ သတၱိခဲျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ ဇြဲသတၱိႀကီးမားေသာ လူသားတဦး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူရသတၱိႏွင့္ ဆိုင္ေသာဆုအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ကမၻာအရပ္ရပ္ႏိုင္ငံမ်ားက ေပးဆက္ ခ်ီးျမႇင့္သည္ကို ရရွိခဲ့ပါသည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္က ယူနက္စကို အဖြဲ႕ႀကီး၏ သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင့္ တိုက္ရဲသူ သူရဲေကာင္းဆုကို ေရြးခ်ယ္ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ပါသည္။
ယခုအခါ အသက္ (၇၈) ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္တေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ရွိ ေထာင္မ်ားမွာ အက်ဥ္းသားတို႔ က်န္းမာေရးကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ ဖိႏွိပ္ညႇင္းဆဲေနျခင္း အေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ေ၀ဒနာ ေရာဂါမ်ားကို ခံစားေနရသျဖင့္ လႊတ္ေပးသင့္ပါသည္ဟု ယူနက္စကို အရာရွိႀကီးက ေတာင္းဆိုခဲ့ေလသည္။
ယခုအခါ ျမန္မာစစ္တပ္အစိုးရက အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔ႀကီးက အက်ဥ္းေထာင္မ်ားသို႔ သြားေရာက္ကာ အက်ဥ္းသားတို႔၏သက္သာေခ်ာင္ခ်ိမႈ လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ခြင့္ကို တားျမစ္ပိတ္ပင္ ထားသျဖင့္ ဦး၀င္းတင္ႏွင့္တကြ ျမန္မာစစ္အက်ဥ္းေထာင္မ်ားမွ အက်ဥ္းသားမ်ားတို႔မွာ ပိုမိုဒုကၡေရာက္ေ နၾကရရွာသည္ကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္၍ တင္ျပခဲ့ပါ၏။
လြန္ခဲ့ေသာ ရက္သတၱပတ္အတြင္းက အက်ဥ္းက်သက္ (၁၈) ႏွစ္ျပည့္ေသာေန႔က ေထာင္အရာရွိ ႏွစ္ဦးက က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ဦး၀င္းတင္၏အခန္းတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္စစ္ေဆးသည္ဟုလည္း သတင္းတရပ္ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေထာင္မႉးတို႔က အကယ္၍ ဦး၀င္တင္အား လႊတ္ေပးခဲ့ပါလွ်င္ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ပါမည္လားဟု ေမးျမန္းၾကေၾကာင္း၊ ဦး၀င္းတင္က “မိမိသည္ ႏိုင္ငံသားတဦးျဖစ္သျဖင့္ ဒီမိုကေရစီရရွိေရးကို လုပ္ေဆာင္ရန္တာ၀န္ရွိသည့္အတိုင္း မုခ် ႏိုင္ငံေရးလုပ္မည္မွာ ေသခ်ာသည္” ဟု အေျဖေပးခဲ့သည္ဟု သိၾကရသည္။
ယင္းသို႔ေမးျမန္းျခင္းအရ စစ္တပ္အစိုးရ၏ ယုတ္ည့ံမႈႀကီးကို ႏိုင္ငံသားတို႔က ေကာင္းစြာ သိရွိ လိုက္ၾကရသည္ကို ေခတ္ၿပိဳင္ကတင္ျပရေပမည္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္က ဦး၀င္းတင္အား ဖမ္းဆီးသည္မွာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္မႈအတြက္ ဖမ္းဆီးသည္မဟုတ္ေပ။ ဦး၀င္းတင္၏ တပည့္လူငယ္တေယာက္၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာအမႈတြင္ ဦး၀င္းတင္က အႀကံေပးသျဖင့္ ထုိလူငယ္က က်ဴးလြန္ခဲ့သည္ဟု မဆီ မဆိုင္ ဖမ္းဆီးကာ ယင္းလူငယ္၏အမႈကို အားေပးကူညီမႈအျဖစ္ ဖမ္းဆီးကာ ေထာင္ဒဏ္အနည္း ငယ္ စီရင္ခဲ့၏။ ေနာက္ပိုင္းတြင္မွ ေထာင္သက္ကိုဆန္႔ကာ (၁၈) ႏွစ္တိုင္ မတရားခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့ သည္။ ဖမ္းစဥ္က လူမႈေရးအမႈႏွင့္စီရင္ခဲ့ၿပီး (၁၈) ႏွစ္ၾကာမွ ႏိုင္ငံေရးအမႈ က်ဴးလြန္ခဲ့ေလဟန္ စစ္အစိုးရက ဖန္တီးျခင္းသည္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊ၏ ကလိန္ဥာဏ္ျဖစ္
သည္ကို လူထုကသိလာၾကသည္။ သူသည္ ရွက္ဖြယ္ေကာင္းၿပီး စက္ဆုတ္ဖြယ္ေကာင္းသူ ျဖစ္ ေၾကာင္း လူထုသိၾကသည္။
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ကဆိုရလွ်င္ ႏိုင္ငံသားတဦးအား သူႏွင့္မဆိုင္ေသာအမႈျဖင့္ ဖမ္းဆီးၿပီး (၁၈) ႏွစ္ၾကာမွ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္လွ်င္ လႊတ္ေပးေလေယာင္ လုပ္ေဆာင္ျခင္းသည္ ထိုအစိုးရ၏ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊ သိမ္ဖ်င္းလွသည္ကို ေပၚလြင္ေစေပ၏။ သူေခါင္းေဆာင္ ေသာ နအဖအစုိးရသည္ ဦး၀င္းတင္၏အမႈကဲ့သို႔ေသာ ယုတ္ည့ံေသာအမႈမ်ားစြာရွိသည္။
အားလံုးကို လႊတ္ေပးပါ။ ဦး၀င္းတင္အား လႊတ္ေပးေပးပါဟု ေခတ္ၿပိဳင္က က်ယ္ေလာင္စြာ ေတာင္းဆို အပ္ေပေၾကာင္း။ ။
Posted by
freeburma
at
10:59 PM
0
comments
Tuesday, July 03, 2007
က်ေနာ္လည္း ဆႏၵျပဳလုိက္ပါတယ္
“ဦးဝင္းတင္နဲ႔ ခြင့္/ကာအဖြဲ႔ရဲ႕ ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲ”
လြင္ေမာင္သန္း
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ မတ္လ (၁၂) ရက္ေန႔က လူသိမ်ား ထင္ရွားတ့ဲ သတင္းစာဆရာႀကီး ဦးဝင္းတင္ရဲ႕
(၇၇) ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ျဖစ္တယ္။ သူက တကိုယ္တည္း လူပ်ဳိႀကီးဆိုေတာ့ အဲသည္ေန႔မွာပဲ ေထာင္ဝင္စာ သြားေတြ႔တဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကတဆင့္ ေျပာလိုက္တယ္။ မတ္လ (၈) ရက္ေန႔က အက်ဥ္းဦးစီးၫႊန္ခ်ဳပ္ တန္းစီမွာ “က်ေနာ့္ကိုလႊတ္ေပးဖို႔ အသနားခံ ေတာင္းဆိုေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ က်ေနာ့္ကို ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ (၂၀) ခ်ထားတာ၊ အခု ေထာင္တြင္းေနသား (၁၈) ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္လို႔ အက်ဥ္းသားတေယာက္ရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရးအရ က်ေနာ့္ကိုလႊတ္ေပးသင့္တဲ့ရက္ထက္ အမ်ားႀကီးေက်ာ္လြန္ေနပါၿပီ”။ သူတို႔ပဲ လက္ကိုင္ထားတ့ဲ အက်ဥ္းေထာင္လက္စြဲဥပေဒ (Jail Manual) အရ မည္သည့္အက်ဥ္းသားမဆို ဆုမွတ္ရက္မ်ားကို အဆင့္ (၃) ဆင့္ခြဲ၍ ခံစားခြင့္ရွိသည္လို႔ ဥပေဒတြင္ ျပ႒ာန္းထားပါတယ္။
အက်ဥ္းသားတိုင္း ‘ကႀကီး’ ကြာ (‘A’ grade Quart) အတြက္ ဆုမွတ္ရက္ (၄၅) ရက္၊ ‘ခေခြး’ ကြာ အတြက္ ဆုမွတ္ရက္ (၃၂) ရက္နဲ႔ ‘ဂငယ္’ ကြာအတြက္ ဆုမွတ္ရက္ (၂၃) ရက္ ခံစားခြင့္ရွိရမယ္။ ကြာဆိုတာ (၃) လတႀကိမ္စီနဲ႔ တႏွစ္ကို (၄) ကြာရွိတယ္။ အနိမ့္ဆံုးဆုမွတ္ရက္ ‘ဂငယ္’ ကြာရတ့ဲ အက်ဥ္းသားတဦးဟာ ေနသား (၃) လျပည့္ၿပီးတိုင္း ဆုမွတ္ရက္ (၂၃) ရက္ရတာျဖစ္လို႔ ေနသား တႏွစ္ရွိရင္ အပိုေဆာင္းဆုမွတ္ရက္ (၃) လ ေက်ာ္ရသြားၿပီျဖစ္ပါတယ္။ အဘဝတီလို ေထာင္ဒဏ္အႏွစ္္ (၂၀) က်ခံေနရသူတဦးဟာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၆) ႏွစ္ရွိၿပီဆိုတာနဲ႔ ဥပေဒအရ လႊတ္ေပးရပါတယ္။ ခုေတာ့ အက်ဥ္းသားတေယာက္ရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရးကို ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရပါၿပီ။
ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲဆိုတာ အေျပာလြယ္သေလာက္ အေတာ္ကို အလုပ္ရခက္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ရၿပီးသား၊ ရွိၿပီးသား အခြင့္အေရးေလးေတြ ေပ်ာက္သြားမွာကို အရမ္းစိုးရိမ္ၾကပါတယ္။ တိုက္ဝင္း အတြင္းထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာေနရတာတို႔၊ ေရအဝခ်ဳိးရတာတို႔ အပါအဝင္ေပါ့။ အတူေန အက်ဥ္းသား ကိုယ့္ရဲေဘာ္အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈေတြ မလြဲရေလေအာင္ ႀကိဳတင္ညိႇႏိႈင္းထားသင့္တ့ဲ ကိစၥကို ႀကိဳညိႇထားၾကၿပီး တိုက္ပြဲရဲ႕ အဆင့္အလိုက္ေပၚမွာမူတည္လို႔ မဟာဗ်ဴဟာ၊ နည္းဗ်ဴဟာေတြကို ပံုသဏၭာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးေဖာ္ေနသလို ရန္သူအာဏာပိုင္ဘက္ကလည္း ကိုုယ့္ဘက္က အားနည္းခ်က္မ်ားကို အမိအရနင္းၿပီး ေခ်မႈန္းတတ္ပါတယ္။
(၅) ညတို႔တိုက္ပြဲမွာေတာ့ ႏြားကြဲရင္ က်ားဆြဲတတ္တ့ဲ သင္ခန္းစာေတြကို ထပ္တလဲလဲရေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာမွာေတာ့ မတရားညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ေနတ့ဲ အာဏာရွင္ကေတာ့ လူၾကမ္း ဗီလိန္ပဲျဖစ္မွာပါ။ ျပည္သူ႔သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူရဲ႕ေရွ႕က ရင္ေကာ့ၿပီး ရဲရဲဝ့ံဝံ့ ျပတ္ျပတ္သားသား ရပ္တည္ပါ။ ေယာင္ဝါးဝါးနဲ႔ ၿခံစည္း႐ိုးေပၚမွာ ခြထိုင္ထားလို႔ မရပါဘူး။ အဂၤလိပ္ ပရီးမီးယားလို သေရပြဲမရွိဘူး။ မႏိုင္ရင္ ႐ံႈးမယ္၊ မ႐ံႈးရင္ ႏိုင္မယ္။ က်ေနာ္တို႔အတြက္ေတာ့ အသက္ခ်င္း ထပ္ထားရတ့ဲ ေလာင္းကစားပြဲ။
အေစာႀကီးကတည္းက ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြကို စနစ္တက်လုပ္ထားရပါတယ္။ ဘယ္အဆင့္မွာ ဘယ္သူက ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာက အစေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ရပိုင္ခြင့္ အက်ဥ္းသား အခြင့္ အေရးကို ကာကြယ္ဖို႔ မနည္းက်ားကန္ထားရတာပါ။ ၁၉၉၄-၉၅-၉၆ ကာလတုန္းက က်ေနာ္တို႔ (၃) တိုက္မွာ အဘဝတီရွိေနတ့ဲအတြက္ အျခားတိုက္မ်ား၊ အေဆာင္မ်ားနဲ႔မတူဘဲ ထူးထူးျခားျခား စနစ္တက် ညီၫြတ္ေနၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ သာေရး နာေရးကိစၥ၊ အက်ဥ္းသားအခြင့္ အေရးမ်ား စသည္ျဖင့္ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံဝင္ခြင္က် လႈပ္ရွားေနၾကပါတယ္။
(၃) တိုက္မွာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ဖြဲ႔စည္းထားတ့ဲ အက်ဥ္းသားအခြင့္အေရးကာကြယ္ေရးေကာ္မတီ (ခြင့္/ကာ အဖြဲ႔) ရဲ႕ တာဝန္ေပးခ်က္အရ က်ေနာ္၊ ခင္ဦးအမတ္ ေဒါက္တာျမင့္ႏိုင္၊ ရန္ကုန္တိုင္း NLD ကိုေဌးေအာင္ (ဆရာဇင္လင္း) နဲ႔ အဘဝတီတို႔ဟာ အသက္အရြယ္အရ လူလတ္ပိုင္းေရာ၊ လူႀကီးပိုင္းပါျဖစ္ေနၾကလို႔ အာဏာပိုင္နဲ႔ေတြ႔ရင္လည္း ေျပာတတ္၊ ဆိုတတ္ၾကတယ္ဆိုၿပီး ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအျဖစ္ ေထာင္မႉး၊ ေထာင္ပိုင္မ်ားနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ကိစၥရွိတယ္ဆိုရင္ ေစလႊတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။
ေထာင္ဝင္စာအလာနည္း၊ အလာႀကဲၾကလို႔လည္း ဒီတာဝန္ကိုေပးၾကရတာလည္း ပါမွာပါ။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကလည္း ေထာင္ထဲမွာေနတ့ဲ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို အုပ္ခ်ဳပ္လို႔မႏိုင္ရင္ အျပင္ကေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔တ့ဲ မိသားစုကို မဲၿပီး Pressure ေပး ညစ္ပတ္တတ္ၾကပါတယ္။ ေထာင္ဝင္စာပိတ္တာေတြကိုလည္း လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ (၃) တိုက္မွာ ေထာင္ဝင္စာ အလာမ်ားတ့ဲ သူေဌးေတြမ်ားလို႔ မနက္ပိုင္းကို လက္ဘက္ရည္၊ ေကာ္ဖီနဲ႔ ေန႔စဥ္ အသားဟင္း မျပတ္ ထမင္းစားေနၾကရတာကေတာ့ ေသေဖာ္ရွင္ဖက္ ရဲေဘာ္မ်ားရဲ႕ မွ်တစားေသာက္ၾကတ့ဲ ေမတၱာတရား မ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။
အင္းစိန္ေထာင္တြင္းက အက်ဥ္းသားမ်ားရဲ႕အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရမႈမ်ားကို ပံုစံအကႌ်မွာ စာေရးၿပီး ကုလသမဂၢညီလာခံသို႔ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ႏိုင္ၾကတာဟာ ေထာင္တြင္းႏိုင္ငံေရးမွာ ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္နဲ႔ ေငြအား၊ လူအားစိုက္ထုတ္ၿပီး တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မခိုမကပ္ က်ရာ အခန္းက႑မ်ားအလိုက္ လုပ္ၾကလုိ႔ပါ။ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္၊ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းတို႔ရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္လႊမ္းမိုးမႈမွလည္း မရွိၾကပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းပံုျဖတ္တတ္တ့ဲ ေရသာခိုအေခ်ာင္သမား၊ အခြင့္အေရးသမားမ်ားလည္း မရွိပါဘူး။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ ေထာင္တြင္းျပစ္ဒဏ္ ႏွစ္တိုးေထာင္က်ခံရတ့ဲ သူရဲေကာင္းမ်ားကိုေတာ့ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ယူလို႔ မဆံုးပါဘူး။ ခြင့္/ကာ အဖြဲ႔မွာ အမရပူရအမတ္ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္ (NLD)၊ ကိုဘမ်ဳိးသိန္း (ဒညတ)၊ ကိုဂ်င္မီ (လူ႔ေဘာင္သစ္)၊ ကိုသက္မင္းေအာင္ (ABSDF) နဲ႔ ကိုစိုးျမင့္ (ဗကပ) တို႔ (၅) ဦး ပါ၀င္ၾကပါတယ္။
(၁) ခန္းက ကိုမ်ဳိးမင္း (ဒညတ) ဆီက ပိုက္ဆံအေတာ္မ်ားမ်ား အကုန္အက်ခံၿပီး ေထာင္တြင္းကို ရေအာင္သြင္းထားတ့ဲ ေရဒီယိုတလံုး ရွာေဖြေရးတလာစီတုန္း မိသြားတယ္။ ေထာင္တြင္းမွာ အမ်ားစု သတင္းငတ္ေနေတာ့လည္း ျဖစ္ကာမွျဖစ္ေရာ ရသေလာက္ လုပ္ေနၾကတာပဲ။ အာဏာပိုင္မ်ားက ျပစ္ဒဏ္တိုက္၊ စစ္ေခြးတိုက္ကိုပို႔တာ လက္မခံႏိုင္ဘူး။
အက်ဥ္းေထာင္လက္စြဲဥပေဒအရ ျပစ္ဒဏ္က် အက်ဥ္းသားကို အမ်ားျမင္သာတ့ဲေနရာမွာ သီးျခားခြဲထားရမယ္။ အမ်ားနဲ႔ေရာၿပီး အတူေရခ်ဳိးမခ်ဘူး။ လူသားတဦးရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ထိခိုက္ညိႇဳးႏြမ္းေစေသာ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္း၊ ေဒါက္ေျခခ်င္းမ်ားခတ္ျခင္းတို႔ကို လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း အာဏာပိုင္မ်ားထံကို တင္ျပႏိုင္ခ့ဲလို႔ ေထာင္ဝင္စာေတာ့ (၁) လအပိတ္ခံရတယ္။ သို႔ေသာ္ စားစရာေတြကို ဝန္ထမ္းကတဆင့္ ေပးခိုင္းလို႔ရတယ္။ ဒါကလည္း ခြင့္/ကာ အဖြဲ႔ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္နဲ႔ ၅ (ည) ေတြ တညီတၫြတ္တည္း ရပ္တည္ေနၾကတာကိုေတြ႔လို႔ အာဏာပိုင္ေတြက လိုက္ေလ်ာ ေနရတာ။ မျမင္ကြယ္ရာမွာ ဆုမွတ္ရက္ ကြာျဖတ္တာေတြ ရွိတတ္တယ္။ မျမင္ရလို႔ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ေအာင္ျမင္မႈရခ့ဲတ့ဲ ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲပါပဲ။
(၄) တိုက္မွာ အခန္းစုစုေပါင္း (၃၀) ရွိၿပီး (၁၈) ခန္းရွိတ့ဲအျခမ္းကို (၄) ရွည္နဲ႔ (၁၂) ခန္းရွိတ့ဲအျခမ္းကို (၄) တို ဆိုၿပီး အကန္႔ခြဲထားတယ္။ (၄) တိုက ဗကပကိုသက္ခိုင္အမႈတြဲ ကိုဗလႀကီး (ေခၚ) ကိုသန္းထြဋ္ အခန္းထဲက ပံုမွန္ရွာေဖြေရး တလာစီတ့ဲအခ်ိန္မွာ စာရြက္နဲ႔ခဲတံ သိမ္းဆည္းရမိသြားျပန္ပါတယ္။ ယုဝတီေဆာင္လို႔ေခၚတဲ့ (၅) တိုက္ကို ေဒါက္-ေျခခ်င္းခတ္ၿပီး ပို႔လိုက္တယ္ဆိုၿပီး သတင္းရတယ္။
ယုဝတီေဆာင္လို႔ေခၚရတာကလည္း ေဒါက္-ေျခခ်င္း ခတ္ထားျခင္းခံရၿပီး ေရာက္လာတဲ့ ျပစ္ဒဏ္က် ရာဇဝတ္အက်ဥ္းသားေတြကို ဝန္ထမ္းေတြ၊ တန္းစီး၊ အခန္းလူႀကီး စတ့ဲ ႏွစ္ႀကီးရာဇဝတ္အက်ဥ္းသား ေတြက (၅) တိုက္ၿခံဝင္းထဲကို စဝင္ကတည္းကေန အခန္းေပၚ ေရာက္တ့ဲအထိ တဝုန္းဝုန္း၊ တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ လူမဆန္စြာ႐ိုက္ႏွက္ၾကၿပီး ေယာက္်ားေတြကို မိန္းမေတြလို ဟုတ္က့ဲရွင့္-ေၾကာက္ပါၿပီရွင့္ဆိုၿပီး ေအာ္ခိုင္းတယ္။ ေယာက္်ားတေယာက္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ ႐ိုက္ခ်ဳိးၿပီး ထိခိုက္ေစာ္ကား အႏွိမ္ခံရတာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးျဖစ္တ့ဲ ကိုဗလႀကီးကို သည္လိုလုပ္တာကို လက္မခံႏိုင္ဘူး ဆိုၿပီး တိုက္ပြဲဝင္ၾကတယ္။ တိုက္ပြဲဝင္တယ္လို႔သာ ေျပာရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ အက်ဥ္းသားအခြင့္အေရးကို ကာကြယ္ေနၾကရတာပါ။
အင္းစိန္ေထာင္အတြက္ ျမင္းၿခံေထာင္ကေျပာင္းလာတ့ဲ အထူးအရာရွိ ဒု-ေထာင္ပိုင္ လူလွေရာက္လာ တယ္။ ေအာက္ေျခက အဆင့္ဆင့္ရာထူးတက္လာတ့ဲ ေထာင္သဘာ၊ ငယ္ေမြးၿခံေပါက္ဆိုေတာ့ ေထာင္က်င့္၊ ေထာင္ႀကံ ရက္စက္ယုတ္မာ၊ ေကာက္က်စ္တာေတြ ညစ္ပတ္တ့ဲနည္းမွန္သမွ် အကုန္ ကၽြမ္းတယ္။ အဘဝတီနဲ႔ က်ေနာ္ရယ္ ကိုဗလႀကီးကိစၥမွာ သူနဲ႔ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၾကတယ္။ ပံုစံထုိင္ခိုင္း တယ္၊ မရဘူး။ အဘဝတီက အူက်တ့ဲေရာဂါရွိလို႔ ခါးေထာက္ၿပီးေတာ့ေတာင္မွ စကားေျပာလိုက္ ေသးတယ္။ က်ားနဲ႔ဆင္ လယ္ျပင္မွာေတြ႔ၾကတဲ့ပြဲပဲ။ အႏိုင္အ႐ံႈး အားစမ္းတ့ဲအေနနဲ႔ ႏွစ္ဖက္စလံုး မာန္တင္းထားတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအမ်ားစုဟာ ထင္းအစီး မေျပသလို အုပ္စုလိုက္ညီေနၾကလို႔ သူခ်ဳိးလို႔ မရႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သိသြားတယ္။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း သူ႔ပခံုးက အပြင့္ေႂကြမွာကိုေၾကာက္သြားေတာ့ ႐ူးသလို ေပါသလို မ်က္ႏွာေျပာင္နဲ႔ အခုေတာင္းဆိုေနၾကတ့ဲ ကိုဗလႀကီးကို ေဒါက္-ေျခခ်င္းျဖဳတ္ေပးဖို႔၊ (၄) တိုက္ကို ျပန္ပို႔ေပးဖို႔ဆိုတာေတြဟာ သူလုပ္ေပးရင္ ရပါတယ္ဆိုၿပီး အေလွ်ာ့ေပး လိုက္ေလ်ာလိုက္ရတယ္။ ယံုၾကည္ခ်က္သမားေတြနဲ႔ ေၾကးစားတို႔ရဲ႕လြန္ဆြဲတ့ဲပြဲ။ ဒုတိယအႀကိမ္ ေအာင္ပြဲခံလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။
အခုလို တိုက္ဝင္းထဲက ေထာင္တြင္းတိုက္ပြဲဝင္ ၅ (ည) အုပ္စုေတြကို ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြတင္ မကဘူး၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကိုယ္တိုင္ ႏွိပ္ကြပ္ဖို႔ အစီအစဥ္ဆြဲ ျပင္ဆင္ေနၾကတယ္လို႔ သတင္းရေနပါတယ္။ အဲသည္ကာလတုန္းက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားထဲမွာလည္း “လြတ္ေၾကာင္” ေတြက အေတာ္ဒုကၡေပးေနပါၿပီ။ ၁၁/၉၂ ႏိုင္ငံေတာ္အမိန္႔နဲ႔ လႊတ္ေပးလိုက္တ့ဲ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားလည္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။ ဆိုင္းင့ံျပစ္ဒဏ္ပုဒ္မ (၄၀၁)၊ အပိုဒ္ (၁) ဆိုတာကလည္း ရွိေသးတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေထာင္အျပင္ေရာက္၊ လြတ္ဖို႔ပဲဆိုရင္ေတာ့ အားလံုး အႀကံဳးဝင္ေနပါတယ္။ အဲသည္မွာ သံုးခြၿမိဳ႕က ၈၈ အေရးအခင္းအတြင္း ရဲစခန္းဝင္စီးမႈမ်ားနဲ႔ ေထာင္က်တ့ဲ မဆလစစ္တပ္က တပ္ၾကပ္ႀကီးေဟာင္း ေခါင္းျဖဴတင္ဝင္းက ျပႆနာစျဖစ္ပါတယ္။ အမႈကမ်ားၿပီး တမႈကို (၇) ႏွစ္စီနဲ႔ အမႈ (၆) ခုအတြက္ ေထာင္က်ျပစ္ဒဏ္ (၄၂) ႏွစ္က်ၿပီး (၄) တုိက္မွာေနတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ေၾကညာခ်က္ ၁၁/၉၂ ကလည္း (၁၀) ႏွစ္အထက္ ျပစ္ဒဏ္က်ေနသူအားလံုးကို (၁၀) ႏွစ္အထိေလွ်ာ့ခ်လိုက္တ့ဲ အမိန္႔ဆိုေတာ့ (၁၅) ႏွစ္ (၂၀) ႏွစ္ (၂၅) ႏွစ္ တေပါင္းတည္းျပစ္ဒဏ္ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား
(၁၀) ႏွစ္ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ သူက သီးျခားအမႈေတြဆိုေတာ့ အက်ဳံးမ၀င္ဘူး။
သူ႔မယားညီအစ္ကိုက မႏၱေလးေဆးတပ္ထဲက စစ္သားျဖစ္တယ္။ သူမိန္းမနဲ႔ သမီးေတြကလည္း အဲသည္စစ္တပ္ထဲမွာပဲ လိုက္ေနရတယ္။ သူ႔မိန္းမေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔ေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးကို အသနားခံစာ တင္ခိုင္းတယ္။ ေထာင္ကလြတ္ဖို႔အတြက္ အေပးအယူလုပ္ခ်င္ ေၾကာင္း သတင္းပို႔ခိုင္းတယ္။ ဘယ္နည္းနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္ ေထာင္အျပင္ေရာက္ဖို႔က အေရးအႀကီးဆံုးပဲဆိုတ့ဲ ေဖာက္ျပန္တ့ဲအယူအဆကို လက္ကိုင္ထားတ့ဲ မႏၱေလးက ေဒါက္တာစိုးလင္းရဲ႕ ၾသဝါဒမိႈင္းကလည္း မိထားေသးတယ္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ခ်င္းေတြေပၚမွာ သစၥာေဖာက္ဖို႔ ဝန္မေလးတ့ဲ ေအးလြင္တို႔လို လူစားေတြ။ ကိုယ့္အခြင့္အေရးရဖို႔ဆိုရင္ အေဖ၊ အေမအရင္းေတြရဲ႕ ေခါင္းကိုေတာင္မွ ျဖတ္မယ့္ ေကာင္စားေတြ။ သိပ္မၾကာပါဘူး၊ ေထာက္လွမ္းေရးက သူ႔ကို မၾကာခဏေခၚေတြ႔ေနတယ္။ အဲသည္တုန္းက (၄) တိုက္မွာလည္း အခ်င္းခ်င္းသိပ္မညီမၫြတ္ျဖစ္ေနတယ္။ ျဖစ္ေနတ့ဲအကြဲအၿပဲေပၚမွာ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး တိုက္ဝင္းထဲက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြရဲ႕ အေျခအေနအားလံုးကို ေထာက္လွမ္း ေရးမွာ သတင္းေပးလုပ္ေနၿပီဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔စည္း႐ံုးထားတ့ဲ ဝန္ထမ္းအခ်ဳိ႕ဆီကတဆင့္ ျပန္သိေန ရၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္အားလံုးကိုလည္း ေတာ္လွန္ေရးသတိရွိဖို႔ တပ္လွန္႔ထားရတယ္။
က်ေနာ္တို႔ (၃) တိုက္မွာက ကိုေဌးေအာင္ (ဆရာဇင္လင္း-NLD)၊ မိုးေဇာ္ဦး (NLD)၊ ဘိုဘိုဦး (ABSDF)၊ သီဟထြဋ္ခင္ (ျပည္-သုခစာေပတိုက္) နဲ႔ က်ေနာ္တို႔က အခမ္းအနားက်င္းပေရးနဲ႔ စာေစာင္ထုတ္ေ၀ေရး ေကာ္မတီဆိုၿပီး “ဒီလိႈင္း” ဆိုတ့ဲနာမည္နဲ႔ စာေစာင္လစဥ္ထုတ္တယ္၊ အမွတ္တရ အခမ္းအနားေတြကို လုပ္ၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ႏွစ္ (၅၀) ျပည့္ေမြးေန႔စာေစာင္နဲ႔ ကြယ္လြန္သူ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦးႏုရဲ႕ အမွတ္တရ ေအာင့္ေမ့ဘြယ္စာေစာင္တို႔ကို ထုတ္ေဝျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေရးနဲ႔ေရးထားတ့ဲ ေထာင္တြင္းစာေစာင္ေတြဆိုေပမယ့္ ကဗ်ာ၊ ေဆာင္းပါး၊ သ႐ုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီကအစ အဆင့္အတန္းျမင့္ပါတယ္။
တခ်ဳိ႕စာေစာင္ေတြကိုလည္း ေထာင္အျပင္ကိုေရာက္ေအာင္ ထုတ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနာင္ကို သမိုင္း တြင္က်န္ရစ္မယ့္ ေသြးနဲ႔ေရးခ့ဲရတ့ဲ ႐ုပ္ႂကြင္းမ်ားျဖစ္ပါတယ္။ (၄) တိုက္က ေက်ာင္းသားအုပ္စုကလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စိန္ရတုအထိမ္းအမွတ္စာေစာင္နဲ႔ ေသြးသစ္လိႈင္းစာေစာင္တို႔ လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ခံစားခ်က္မ်ားကို ရင္ဖြင့္ရင္း ရဲေဘာ္အခ်င္းခ်င္းကိုလည္း စိတ္ဓာတ္ျမႇင့္တင္ေပးရာေရာက္ပါတယ္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္ကေတာ့ ထူးျခားတ့ဲႏွစ္တႏွစ္ပါပဲ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ (၇၅) ႏွစ္ျပည့္စိန္ရတု (၁၉၂၀-၁၉၉၅)၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွစ္ (၅၀) ျပည့္ေရႊ ရတုေမြးေန႔ (၁၉၄၅-၁၉၉၅)၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ဦႏု ေသဆံုးတ့ဲေန႔ (၁၄-၂-၉၅) အျပင္ ႏွစ္ (၅၀) ျပည့္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ေရႊရတုႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ (၁၉၄၅-၉၅) (သူတို႔က တပ္မေတာ္ေန႔ဆိုၿပီး ေတာ္လွန္ေရးကို ေမာင္ပိုင္စီး ထားခ်င္ၾကေသးတယ္။)
ဒီတခါ ရွာေဖြေရးတလာစီတာကို ေထာင္ေပါင္းစံုကဝန္ထမ္းေတြကို ေခၚထားတယ္။ ဝန္ထမ္းအင္အား ရာဂဏန္းေလာက္ရွိမယ္။ မျမင္ဘူးတ့ဲ မ်က္ႏွာစိမ္းဝန္ထမ္းေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ အထူးရွာေဖြေရး စစ္ဆင္ေရးတရပ္ျဖစ္တယ္။ ေပါက္ခၽြန္း၊ ေပါက္တူး၊ ေဂၚျပား စသည့္လက္နက္ပစၥည္း ကိရိယာ အစံုအလင္နဲ႔ တိုက္ဝင္းတခုလံုးမွာ အျပည့္ေနရာယူထားတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္ သေႏၶဝန္ထမ္းေတြက ေသာ့ကိုင္ၿပီး အခန္းေတြကိုဖြင့္ေပးရတယ္။ အခန္းေပၚတက္လာၾကတ့ဲ ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေၾကာ ေတြကလည္း တင္းထားၾကတယ္။ ေထာင္နံရံေတြကို ေခါက္ၾကည့္တယ္္။ သမံတလင္းကို ေပါက္ခၽြန္း ေတြနဲ႔ေပါက္ေတာ့ ေျမေအာက္ဂလိုင္ထဲမွာ ထည့္ဖြက္ထားတ့ဲ စာအုပ္စာတမ္းေတြ အကုန္မိတယ္။ နံရံေတြ၊ အမိုးမ်က္ႏွာက်က္ေတြေပၚကို ေလွခါးေထာင္ၿပီး တက္ႏိႈက္ၾကတာဆိုေတာ့ အံဝွက္မ်က္ႏွာ က်က္ၾကားမွာထည့္ထားတ့ဲ လက္သဲညႇပ္ေတာင္မွ မက်န္ဘူး။
လူေဆြးေဆြး၊ ေထာင္ေဆြးေဆြးနဲ႔ တိုက္ထဲမွာက ေနသားၾကာတ့ဲသူ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့လည္း အခန္းတိုင္းမွာ မိၾကတ့ဲ စာအုပ္စာတမ္းေတြက တခန္းကို အနည္းဆံုး တတင္းခြဲဆန္အိတ္ခြံ ေျမြေရခြံအိတ္ တလံုးစာ ေလာက္စီရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတာကလည္း အစားအေသာက္ထက္ စာေရးစာဖတ္ရတာကို ပိုၿပီးတန္ဖိုးထား မက္ေမာၾကတယ္။
ဒီတခါ အထူးရွာေဖြေရးလုပ္ေနတ့ဲပံုစံမွာေတာ့ အေျခအေနသိပ္မေကာင္းႏိုင္ဘူးဆိုတာကို အေတြ႔အႀကံဳအရ သိေနတယ္။
ေရခ်ဳိးေတာင္မွ လံုးဝမခ်ဘူး။ အဓိကကေတာ့ အသားထဲကေလာက္ထြက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြရဲ႕ အတြင္းသတင္းေတြကို ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း အကုန္သိေနတ့ဲပံုေပၚတယ္။ ေ၀ၚကီေတာ္ကီေတြကိုင္ၿပီး ပြစိ၊ ပြစိ ဆက္ေနၾကတယ္။ အခန္းေတြေရွ႕ ကလည္း သုတ္သီးသုတ္ျပာေတြနဲ႔ လမ္းသလားေနၾကတယ္။
ေထာင္ပိတ္ၿပီး ည (၇) နာရီေလာက္မွာ က်ေနာ့္ကို ပထမဆံုးေခါင္းစြပ္စြပ္၊ လက္ထိပ္ေနာက္ျပန္ခတ္္ၿပီး စစ္ေၾကာေရးအတြက္ လာထုတ္တယ္။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကလည္း ၾကည့္မရ၊ အျမင္ကပ္ေနတာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ အခုေထာက္လွမ္းေရးစစ္ေၾကာေရးမွာ တမင္ကို အရင္ဆံုး ထိပ္တိုက္ဆံုေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ညေနေစာင္း အပုပ္ခ်ိန္ဆိုေတာ့ စစ္ေၾကာေရးလုပ္ေနတ့ဲသူေတြ အားလံုးနီးပါး မူးေနၾက ပါၿပီ။ ေခါင္းစြပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ဘယ္သူ၊ ဘယ္ဝါေတြမွန္းလည္း မသိပါဘူး။ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း၊ ခပ္ရမ္းရမ္းနဲ႔ ေတာ့ စၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လိုခ်င္တ့ဲ အေျဖ၊ အခ်က္အလက္ေတြ ဘာမွမရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ၾကာေတာ့ ေခါင္းစြပ္ခၽြတ္ၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္မႉးကိုယ္တိုင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ၿပီး အေမး အေျဖလုပ္ပါေတာ့တယ္။
စစ္ေၾကာေရးေတြမွာလည္း ခဏခဏ ေတြ႔ေနၾကဆိုေတာ့ မ်က္မွန္းတန္းမိေနပါၿပီ။ သူတို႔အဓိက လိုခ်င္တာက ေသြးသစ္လိႈင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္စိန္ရတု လက္ေရးမူနဲ႔ စာေစာင္လုပ္တ့ဲသူေတြကို သိခ်င္ တယ္။ စာေစာင္ေတြကိုထုတ္ျပေတာ့ မျမင္ဘူး၊ မသိဘူး။ က်ေနာ့္အခန္းကမိတ့ဲ ႏြယ္နီ၊ ဓနမဂၢဇင္းနဲ႔ အဘိဓာန္စာအုပ္အပါအဝင္ အျပင္မွာတရားဝင္ထုတ္ထားတ့ဲ စာအုပ္စာရင္းေတြကို ထပ္တလဲလဲ ရြတ္ျပလိုက္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္မႉး နည္းနည္းေတာ့ ဇေဝဇဝါျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လက္မွတ္ထိုးထားရတ့ဲ သိမ္းဆည္းရမိပစၥည္း စာရင္းစာရြက္ေတြကိုေတာင္းၿပီး စစ္ေဆးၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အေတာ္ကိုေဒါပြသြားတယ္။ သူလိုခ်င္တ့ဲအေျဖက (၄) တိုက္ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္က
(၃) တိုက္ဆိုေတာ့ ဘာမွမဆိုင္ဘူး၊ တျခားစီျဖစ္ေနတယ္။ ေထာင္မႉး၊ ေထာင္ပိုင္ေတြကိုေခၚခိုင္းၿပီး က်ေနာ့္ေရွ႕မွာတင္ မေအ၊ ႏွမနဲ႔ကိုင္တုတ္ၿပီး ဆဲလိုက္တာ ရစရာကိုမရွိဘူး။
အခုလို အထူးတိုက္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးစစ္ေၾကာေရးၿပီးေတာ့လည္း အရင္ (၃) တိုက္ကိုျပန္မပို႔ဘဲ ျပစ္ဒဏ္တိုက္ စစ္ေခြးတိုက္ထဲမွာ ထည့္ထားတယ္။ တညလံုးစစ္ေၾကာေရးလုပ္ထားတာဆိုေတာ့ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ အခင္းဖ်ာမရွိ၊ ေသာက္ေရအိုးမရွိဆိုေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြကို ေအာ္ေခၚတယ္။ တေယာက္မွ မလာဘူး၊ တခန္းေက်ာ္စီမွာေတာ့ ကိုဘမ်ဳိးသိန္း၊ ဆလိုင္းကိုကိုႀကီး၊ စသည္ျဖင့္ … ထည့္ထားတယ္။ ထမင္းမေကၽြး၊ ေရမတိုက္လုပ္ထားတယ္။
လည္ေခ်ာင္းေတြပူေနတာ အသံေတာင္မွ မထြက္ေတာ့ဘူး။ တမင္လုပ္ထားမွန္းရိပ္မိလို႔ အသာေလးၿငိမ္ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ညကတည္းက စစ္ေၾကာေရးမွာ စကားအမ်ားႀကီးေျပာထားရတာဆိုေတာ့ လည္ေခ်ာင္းနာၿပီး ရင္ထဲကလည္း ပူေနတယ္။ ေရအသက္တမနက္ဆိုေပမယ့္ ေရမေသာက္ရတာ (၂၄) နာရီနီးပါး ေလာက္ရွိေနၿပီ။ သံတိုင္နားအေပါက္ဝမွာ ေခြေခြေလးမီွၿပီး အိပ္ေနတယ္။ မ်က္စိထဲမွာလည္း ဝါးတားတား အရိပ္ေတြေျပးေနတယ္။ ညေန (၅) နာရီေက်ာ္မွ လက္သန္းတလံုးစာ မရွိသေလာက္ ကေလး ေရလာတိုက္တယ္။ အငမ္းမရေသာက္လိုက္တာ၊ ဆက္မတုိက္ဘူး။ ေနာင္မွသိရတယ္၊ တခါတည္း အဝတိုက္လိုက္ရင္ တခါတည္းေသသြားႏိုင္တယ္ဆိုတာကို။ ေစတနာရွိလို႕ေတာ့ မဟုတ္ ႏိုင္ဘူး။ သူတို႔အမႈပတ္မွာစိုးလို႔ ထင္ရတာပဲ။
ေပးဆပ္ရတ့ဲအရင္းအႏီွးက သိပ္မ်ားတယ္။ အဘဝတီအပါအဝင္ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္(၂၄) ဦး ေထာင္တြင္းျပစ္ဒဏ္ ႏွစ္တိုးၿပီး ေထာင္ထပ္က်ၾကရတယ္။ (၃) တိုက္က ဦးဝင္းတင္ (NLD)၊ အမရပူရအမတ္ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္ (NLD)၊ ခင္ဦးအမတ္ ေဒါက္တာျမင့္ႏိုင္ (NLD)၊ ကိုျမတ္ထြန္း (ကမာရြတ္ NLD)၊ ကိုဘမ်ဳိးသိန္း (ဒညတ)၊ ကိုဘိုဘိုဦး (ABSDF)၊ ကိုသက္မင္းေအာင္ (ABSDF)၊ ကိုဂ်င္မီ (လူ႔ေဘာင္သစ္)၊ ကိုစိုးျမင့္ (ဗကပ) ေပါင္း (၉) ေယာက္။ (၄) တိုက ကိုထြန္းဝင္း
(ရခိုင္ဗကပ - ေသဒဏ္မွကၽြန္းေျပာင္း)၊ ကိုၿပံဳးခ်ဳိ (ရကသ)၊ ကိုယဥ္ေထြး (လူ႔ေဘာင္သစ္)၊ ကိုေအာင္မ်ဳိးတင့္ (ABSDF)၊ ကိုလွသန္း (ABSDF)၊ ကိုဝင္းသိန္း (သံုးေရာင္ျခယ္)၊ ကိုစိန္လိႈင္ (သံုးေရာင္ျခယ္) ေပါင္း (၇) ေယာက္။ (၄) ရွည္က ကိုမ်ဳိးျမင့္ၿငိမ္း (NLD)၊ ကိုၾကည္ေဖေက်ာ္ (ABSDF)၊ ကိုေဇာ္ထြန္း (သဃၤန္းကၽြန္းဗကသ)၊ ကိုေဇာ္မင္း(သဃၤန္းကၽြန္းဗကသ)၊ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦး (သဃၤန္းကၽြြန္း ဗကသ)၊ ကိုေက်ာ္ဝင္းသိန္း (သဃၤန္းကၽြန္းဗကသ)၊ စိုးထက္ခိုင္ (ဒညတ) နဲ႔ သာယာဝတီေထာင္တြင္းမွာ က်ဆံုးသြားရတဲ့ ကိုၫြန္႔ေဇာ္ (ABSDF) ေပါင္း (၈) ေယာက္ဆိုေတာ့ အားလံုးေပါင္းလိုက္ရင္ (၂၄) ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၃) တိုက္က ပစၥည္းမိတုန္းက အနည္းဆံုးဆိုေပမယ့္ အဘဝတီဦးေဆာင္ၿပီး ညီညီၫြတ္ၫြတ္ ရွိေနတာကို အာဏာပိုင္ေတြအျမင္ကပ္ေနလို႔ ႏွစ္တိုးေထာင္က်တာ အမ်ားဆံုးျဖစ္တ့ဲအျပင္ ခုထိလည္း လြတ္ရက္ေက်ာ္ၿပီး မလႊတ္ေသးတာ (၅) ဦးရွိေနပါေသးတယ္။
(၄) တိုက္မွာ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ကတည္းက ေသဒဏ္ ကၽြန္းေျပာင္းျပစ္ဒဏ္က် ကိုထြန္းဝင္း (ရခုိင္ကြန္ျမဴနစ္) ရွိေနပါေသးတယ္။ သူကလည္း ျပစ္ဒဏ္ (၂၇) ႏွစ္မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၂၄) နွစ္ရွိေနၿပီျဖစ္လို႔ လြတ္ရက္ထက္ အမ်ားႀကီးေက်ာ္ေနပါၿပီ။
အဘဝတီက စုစုေပါင္းေထာင္က်ႏွစ္ (၂၀) မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၈) ႏွစ္၊ ကိုဘမ်ဳိးသိန္းက ေထာင္က်ႏွစ္ စုစုေပါင္း (၁၉) ႏွစ္မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၆) ႏွစ္ရွိေနၾကၿပီျဖစ္လို႔ အက်ဥ္းသားတိုင္းရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္အခြင့္အေရးအရ လႊတ္ေပးရမယ့္ ရက္ထက္ အမ်ားႀကီးေက်ာ္လြန္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္္။ ကိုဘိုဘိုဦးက စုစုေပါင္းေထာင္က်ႏွစ္ (၂၆) ႏွစ္မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၈) ႏွစ္၊ ေဒါက္တာ ေဇာ္ျမင့္ေမာင္က စုစုေပါင္းေထာင္က်ႏွစ္ (၂၂) ႏွစ္မွာ ေထာင္တြင္းေနသား (၁၆) ႏွစ္နဲ႔ ကိုစုိးျမင့္က စုစုေပါင္း ေထာင္က်ႏွစ္ (၂၂) ႏွစ္မွာ ေနသား (၁၆) ႏွစ္ရွိေနၾကၿပီ ျဖစ္လို႔ လႊတ္မယ္ဆိုရင္ လႊတ္ႏိုင္သည့္သူမ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္္။
ေထာင္တြင္းျပစ္ဒဏ္ထပ္တိုးခံရသူ (၂၄) ဦးမွာ ေထာင္တြင္းေနသား ဆယ္စုႏွစ္ (၂) ခုနီးပါး ရွိေန ၿပီျဖစ္တ့ဲ ႏွစ္ရွည္ေထာင္က်မွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ဒီ (၆) ဦးပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ က်န္တ့ဲသူ အားလံုးလည္း လြတ္ေျမာက္လာၾကပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အဘဝတီနဲ႔ အက်ဥ္းသားမ်ား အခြင့္အေရး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရးအဖြဲ႔ (ခြင့္/ကာ) အဖြဲ႔ဝင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား အျမန္ဆံုး ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း။
အဘဝတီနဲ႔အတူ ေထာင္တြင္း၌ (၁၆) ႏွစ္အထက္ ႏွစ္ရွည္က်ခံၿပီးၾကေသာ ခြင့္/ကာ အဖြဲ႔ဝင္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ အက်ဥ္းသားအခြင့္အေရးအရ အျမန္ဆံုး ျပန္လည္လႊတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။
အဘဝတီနဲ႔ ခြင့္/ကာအဖြဲ႔ဝင္မ်ားရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္အခြင့္အေရးမ်ားကို ဝိုင္းဝန္းေတာင္းဆိုၾကဖုိ႔လည္း တိုက္တြန္းပါတယ္။
အဘဝတီနဲ႔ ခြင့္/ကာအဖြဲ႔ဝင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ။
အဘဝတီနဲ႔ ခြင့္/ကာအဖြဲ႔ဝင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား အျမန္ဆံုးျပန္လြတ္္ပါေစ။ ။
Posted by
freeburma
at
10:50 PM
0
comments
Labels: Fight On
Tuesday, June 19, 2007
အေမ့အတြက္ ရင္ႏွင့္အမွ်
အေမ .......
ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀တေလွ်ာက္ အၾကည္ညိဳဆုံး အေလးစားဆုံးဟာ အေမပါ။
အေမကသာ လမ္းျပမယ္ဆုိရင္ ဘာကုိမဆုိ အေမ့ဆႏၵအတုိင္း ျဖစ္ေစရမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားတဲ့အထိ အေမ့ကုိ ၾကည္ညိဳေလးစားတာပါ။ ဒါကုိ ပုဂၢိဳလ္ေရးကုိးကြယ္မႈလုိ႔ဆုိရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ဒီလို ပုဂၢိဳလ္ေရး ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ရေလာက္တဲ့ အေမ့လို စံျပပုဂၢိဳလ္ ရွိရတာ လုံး၀ ဂုဏ္ယူပါတယ္။
အေမ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့
"ႏုိင္ငံသားတုိင္းဟာ ႏုိင္ငံ့အေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္တယ္။"
ဒီအတြက္ ဗမာႏုိင္ငံသား တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ႏုိင္ငံရဲ့အေရးကိစၥေတြမွာ အေမ့ရဲ့ ဦးေဆာင္မႈေအာက္မွာ အုတ္တစ္ခ်ပ္၊ သဲတစ္ပြင့္အေနနဲ႔ အျမဲပါ၀င္အားျဖည့္ေနပါမယ္လို႔ ကတိသစၥာျပဳပါတယ္။
အေမ
ႏုိင္ငံေရး (ႏုိင္ငံ့အေရး) ကုိ လုပ္လုိ႔ ဘာမွထူးလာမွာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတဲ့သူေတြကိုယ္တုိင္ အခုအခ်ိန္မွာ ကုိယ္ႏုိင္တဲ့ဖက္ကေန ႏုိင္သေလာက္ ပါ၀င္လာေနၾကတာဟာ အေမ့ရဲ့ ေအာင္ျမင္မႈ၊ အေမ့ဆႏၵေတြပါပဲ။
အေမ
အေမ့ရဲ့အရည္အခ်င္းေတြကုိ ႏုိင္ငံျပန္လည္ထူေထာင္ေရးအတြက္ အသုံးမခ်ႏုိင္ေသးဘဲရွိေနရတာ၊ အမ်ိဳးသားျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ဖုိ႔၊ ျပည္သူေတြရဲ့ ဘ၀ေတြကုိျမႇင့္တင္ေပးႏုိင္ဖုိ႔၊ ႏုိင္ငံတကာအဆင့္မီျဖစ္ေအာင္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ဖုိ႔ အေမ့ရဲ့အခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္းနည္းလာၿပီဆုိတာ အေၾကာက္တရား ကုိမတြန္းလွန္ရဲၾကေသးတဲ့ အေမခ်စ္တဲ့ ျပည္သူေတြ၊ ျပည္သူေတြ ပထမအဆင့္ လုပ္ရမယ့္ လုပ္လည္း လုပ္ႏုိင္ၾကမယ့္ အေမရဲ့ ပန္ၾကားခ်က္ " ျပည္သူေတြဟာ တရားတာကုိ မတရားတာလုိ႔ မေျပာဖုိ႔၊ မတရားတာကုိ တရားတယ္လုိ႔ မေျပာဖုိ႔၊ ဒီကတဆင့္တက္ရင္ တရားတာကုိ တရားတယ္လုိ႔ ေျပာရဲဖုိ႔၊ မတရားတာကုိ မတရားဘူးလုိ႔ ေျပာရဲဖုိ႔ " ကုိ အျမန္ဆုံး နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။
အေမ
အေမရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ အစစ္အမွန္ျဖစ္တဲ့ ျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္ေရး ႀကိဳးစားမႈကုိ ျပည္သူေတြကုိယ္တုိင္ အျမန္ဆုံးသေဘာေပါက္ၿပီး အေမရဲ့ တန္ဖုိးရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြကုိ ႏွေျမာတတ္ၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။
"သူ႔မွာ အေၾကာက္တရားရွိတယ္"
သူဟာ
အာဏာရွင္ကုိ
ဒူးေထာက္ဖုိ႔
မေျပာနဲ႔ ..........
ပူးေပါင္းဖုိ႔
မေျပာနဲ႔ ..........
ေၾကာက္ၿပီလား
ဘယ္ေတာ့မွ မေမးနဲ႔
အျမဲတမ္း ဟင့္အင္းနဲ႔
သူတုိ႔အတြက္ဆုိ
သံမဏိအျပံဳးပုိင္ရွင္။
သူဟာ
တုိ႔တေတြ
အေၾကာက္တရားက လြတ္ေျမာက္ဖုိ႔
ႀကိဳးစားေနဆဲ ..........
သူ႔ဘ၀ကုိ စေတးရဲတယ္
တုိ႔တေတြ
အမွန္တရားကုိ ျမတ္ႏုိးတတ္ဖုိ႔
လမ္းျပေနဆဲ ..........
သူ႔ဘ၀ကုိ ျမႇဳပ္ႏွံထားတယ္။
စံထားေလာက္တယ္
တုိ႔အားလုံးအတြက္
ေပးဆပ္ထားတဲ့ ေမတၱာရွင္။
ဒါေပမယ့္
တုိ႔တေတြ
မလြတ္ေျမာက္မွာကုိေတာ့
သူ ... အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္ေနရွာတယ္။
ဒီအေၾကာက္တရားကုိ တြန္းလွန္ဖုိ႔
သူ႔မွာ
ယုံၾကည္ခ်က္ရွိတယ္
ခံယူခ်က္ရွိတယ္
ဥာဏ္ပညာရွိတယ္
အေတြ႔အၾကံဳရွိတယ္
စိတ္စြမ္းအားရွိတယ္
ခံႏိုင္ရည္ရွိတယ္
ဒီအေၾကာက္တရားကုိ တြန္းလွန္ဖုိ႔
သူ လုိေနတာ ........
သူ လုိေနတာ ........
တုိ႔တေတြပဲ
တုိ႔တေတြပဲ ။ ။
ကဲ ..... တုိ႔တေတြေရာ ဘယ့္ႏွယ့္လဲ။
(လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ (၆၂) ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ ဂုဏ္ျပဳျခင္း)
Posted by
freeburma
at
10:15 AM
0
comments
Labels: Burma Icon DASSK, Fight On
Monday, June 04, 2007
တုိက္ပြဲ၀င္ေနဆဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္န႔ဲေတြ႔ဆံုျခင္း
ရာဇာလီ အစၥေမးလ္
၂၀၀၆ ခုႏွစ္ အေစာပိုင္းမွာ ကုလသမဂၢအေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ အထူးကိုယ္စား လွယ္ အျဖစ္ကေန က်ေနာ္ႏုတ္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မတိုင္မီ ၄ ႏွစ္တာကာလအတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံကို က်ေနာ္ ၁၄ ႀကိမ္ သြားေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္႔ရဲ႕ ပထမဆံုးခရီးစဥ္က သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ မွာ စတင္ပါတယ္။ ကုလသမဂၢဟာ က်ေနာ့္ကို ကိုယ္စားလွယ္တဖြဲ႔နဲ႔အတူ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုသြားဖို႔ ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီခရီးစဥ္အတြင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ အတြင္းေရးမႉး (၁) ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညြန္႔တို႔နဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ န႔ဲေတြ႔ဆံုဖို႔ စီစဥ္ေပးတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ပါ။ အေတာ္ေလး ပူအိုက္စြတ္စိုတဲ့ မုတ္သုန္ရာသီရဲ႕ ဇြန္လလယ္ထဲ ဆိုၾကပါစို႔။
အစိုးရက စီစဥ္ေပးတဲ့ ကားတစီးန႔ဲ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းက ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ေနအိမ္ကို က်ေနာ္ သြားခ႔ဲပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အခန္းတခန္းထဲမွာ သူ႔ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့တယ္။ အခန္းနံရံေပၚမွာ သူမရဲ႕ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ ဖခင္ရဲ႕ပံုတူ ပန္းခ်ီကားႀကီး ခ်ိတ္ဆြဲထားပါတယ္။ အခန္းထဲထိုင္ေနစဥ္ တခဏတာရဲ႕ ထူးျခား မႈကို က်ေနာ္ သတိျပဳမိလိုက္တယ္။ အလြန္ထူးျခားတဲ့ တစုံတခုဟာ က်ေနာ့္ဘ၀ကို အက်ဳိးသက္ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္သိလိုက္ပါတယ္။
ခဏအၾကာမွာ အျပာေရာင္ ဘေလာက္စ္အက်ႌန႔ဲ ျမန္မာထဘီကို ၀တ္ဆင္ထားၿပီး ေခါင္းမွာ စပယ္ပန္းေတြပန္ထားတ႔ဲ သူမဟာ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးတဲ့ဟန္န႔ဲ အခန္းထဲကို၀င္လာတာ အလြန္က်က္သေရရိွပါတယ္။ မဟာဆန္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔လို႔ ဆိုပါရေစ။ ကုလားထိုင္မွာ ေနရာယူၾကေတာ့ ယဥ္ေက်းစြာ က်ေနာ့္ကို သူ႔ရဲ႕ညာဘက္မွာ ထိုင္ေစပါတယ္။
သူဟာ ထိုင္တဲ့အခါမွာ ခါးကိုမတ္မတ္ထားၿပီး ထိုင္တတ္ပါတယ္။ ထိုင္ခုံက ေနာက္မီွမပါေတာ့ သတိမထားဘူးဆိုရင္ ၾကာလာရင္ ေက်ာနာလာၿပီး ေခြက်သြားႏိုင္တဲ့ ထိုင္ခံုမ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ ကေခ်သည္တေယာက္လို ခါးကိုမတ္မတ္ထားၿပီး ထုိင္ေနတ႔ဲ သူ႔အနားထိုင္ရတာ အေနရခက္လွပါတယ္။
က်ေနာ္ သတိလက္လြတ္ၿပီး သူထိုင္သလိုမ်ဳိး ထိုင္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးေနစဥ္မွာပဲ အဲဒီတိုက္ပြဲမွာ က်ေနာ္ ရံႈးနိမ့္သြားၿပီး ခါးကိုမမတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ သူမဟာ ဆြဲေဆာင္မႈအျပည့္ရိွတယ္ဆိုတာ သံသယရိွစရာ မလိုပါဘူး။ ေလထဲမွာလည္း စပယ္ပန္းရနံေတြ ေမႊးပ်ံ႕လို႔။ သူန႔ဲစကား စေျပာတယ္ဆိုရင္ပဲ “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သတၱိရိွသလို စြဲေဆာင္မႈလည္းရိွတယ္”လို႔ က်ေနာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ စကားအေျပာအဆို မတတ္မႈဆိုတာ စဥ္းစားစရာေတာင္ မလုိပါဘူး။ သူန႔ဲေတြ႔ဆံုခဲ့ဖူးတဲ့ ကုလသမဂၢ ကိုယ္စားလွယ္တေယာက္က ႀကိဳၿပီး သတိေပးခဲ့တာရယ္၊ သူန႔ဲပတ္သက္တဲ့ မွတ္တမ္းေတြကို ေလ႔လာဖတ္ရႈ ၾကားသိခဲ့ရ တာေတြအရ သူဟာ ေအးစက္စက္ေနတတ္သူတေယာက္လို႔ သိထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားစေျပာတယ္ဆိုရင္ပဲ က်ေနာ္တို႔စကား၀ိုင္းက စိုျပည္သြားတယ္။
သူန႔ဲ ပတ္သက္ၿပီး ႀကိဳတင္ေတြးဆ ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ့တာေတြ ေဖ်ာက္လိုက္ၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုဆက္ဆံတာဟာ က်ေနာ့္ကို အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ၂ နာရီၾကာ စကားေျပာၿပီးတဲ့ အခ်ိန္အထိ ယံုၾကည္ရာကို မယိုင္မလဲ ကိုင္စြဲတတ္သလိုပဲ သူမဟာ တေလွ်ာက္လံုး မတ္မတ္ထိုင္ေနခဲ့တယ္။ ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ဆက္ဆံေရး တခုအတြက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အၾကား အေျခခံတခု တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ေဆြးေႏြးပြဲအစမွာ သူန႔ဲ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ကုလသမဂၢက ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာထိ ကူညီႏိုင္တယ္၊ အာဆီယံအဖြဲ႔ကလည္း ျမန္မာ့အေရးေျပာဆိုဖို႔ ဆႏၵရိွလာတဲ့အေၾကာင္းေတြကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ စိတ္၀င္တစားန႔ဲ နားေထာင္ခဲ့ပါတယ္။
အာဆီယံနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူ႔စိတ္ထဲ သိျမင္ခဲ့တဲ့အတိုင္း အခုျဖစ္လာတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။ အာဆီယံရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားန႔ဲ ရပ္တည္ခ်က္ဟာ ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ျဖစ္ေနဆဲပါ။ အျပဳသေဘာေဆာင္ ညွိႏိႈင္းဆက္ဆံေရးဟာ ဘယ္တုန္းကမွ အျပဳသေဘာမေဆာင္ခဲ့သလို ေရရွည္ညွိႏိႈင္းတာလည္း မရိွခဲ့ပါဘူး။
ကုလသမဂၢ န႔ဲပတ္သက္ၿပီးလည္း က်ေနာ္တို႔ အတူတကြ ျပန္လည္သံုးသပ္စိစစ္ႏိုင္ဖို႔ ျပႆနာရပ္ေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း သူ႔ကို ေသခ်ာရွင္းျပခဲ့ပါတယ္။ သူမဟာ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ယံုၾကည္သူပါ၊ ကုလသမဂၢကလည္း ထိုနည္းတူ ယံုၾကည္ၿပီး ျမန္မာ့အေရးကို ကူညီေနတယ္လို႔ သူ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။ အဲ့ဒီအတိုင္းဆိုရင္ ကုလသမဂၢဟာ လုပ္ႏိုင္ တာထက္ေလ်ာ့နည္းၿပီး လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာပါရေစေတာ့။
အမ်ားအားျဖင့္ ခရီးစဥ္တိုင္းမွာ သူန႔ဲ ၂ ႀကိမ္ ေတြ႔ရပါတယ္။ အစိုးရရဲ႕ သေဘာထားေတြကို နားေထာင္ၿပီးေနာက္ သူန႔ဲ တႀကိမ္ေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္တခါ အစိုးရန႔ဲ ထပ္စကားေျပာၿပီး တႀကိမ္ထပ္ေတြ႔ရတယ္။ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဘာေတြ ေျပာခဲ့ၾကသလဲ။
က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေဆြးေႏြးပြဲေတြဟာ ျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရး၊ တိုင္းရင္းသားပါတီေတြရဲ႕ အခြင့္အေရး၊ တပ္မေတာ္ရဲ႕ အနာဂတ္အခန္းက႑ စတဲ့ျပႆနာရပ္ေတြကို ေဆြးေႏြးခဲ့ပါတယ္။ သူန႔ဲ ေဆြးေႏြးရတဲ့အခ်ိန္ေတြကေတာ့ တကယ့္ကို တန္ဖိုးရိွပါတယ္။ စကား၀ိုင္းဟာ ဘ၀အေၾကာင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူ႔သဘာ၀၊ ဥပေဒန႔ဲ ေမြးရာပါအခြင့္အေရး စတဲ့ အေၾကာင္း အရာေတြဆီလည္း ေရာက္ေရာက္သြားတတ္တယ္။ တတိုင္းျပည္လံုးက အျမတ္တႏိုးန႔ဲ `အန္တီ´ လို႔ ေခၚၾကတ့ဲသူမဟာ တကယ့္ကို စကားေျပာႏိုင္သူတေယာက္ပါ။
သူ႔ကို က်ေနာ္ အံ့ဩေလးစားရတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အက်ဥ္းက်ခံေနရေပမယ့္ ကုလသမဂၢန႔ဲ ကမာၻႀကီးရဲ႕ ျဖစ္ေပၚ တိုးတက္မႈေတြ အပါအ၀င္ အရာအားလံုးနီးပါးကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ေလ့လာထားႏိုင္တာေၾကာင့္ပါ။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးန႔ဲ ဒီမိုကေရစီေရးဆီ သြားတဲ့ေနရာမွာ ခက္ခဲတဲ့ ညိႇႏိႈင္းေဆြးေႏြးမႈေတြအတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနရေအာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒကို သံုးသပ္ေနတယ္လုိ႔ေတာင္ က်ေနာ့္ကို ေျပာျပပါတယ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ဟာ အာဏာရိွေနၿပီး ျမန္မာနဲ႔ ကုလသမဂၢအၾကား ဆက္ဆံေရးလုိအပ္ပံုကို တပ္မေတာ္ ထဲမွာ သူ႔ေလာက္နားလည္သူ မရွိပါဘူး။ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းက တိုင္းျပည္အတြက္ ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ သူ အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားရွင္းျပပါတယ္။ သူ႔အစိုးရရဲ႕ ဟို၀န္ႀကီး ဒီ၀န္ႀကီးေတြ ကလည္း တိုင္းျပည္မွာ လမ္းေတြ တံတားေတြ ဘယ္ေလာက္ ေဖာက္လုပ္တည္ေဆာက္ ၿပီးစီးေၾကာင္း စတာေတြကို နာရီမ်ားစြာ အစီရင္ခံ တင္ျပတဲ့အတြက္ ထိုင္ၿပီး နားေထာင္ခဲ့ရေသးတယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ဟာ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနအပါအ၀င္ အဆင့္ျမင့္အစိုးရအရာရိွေတြန႔ဲ စကားေျပာခြင့္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခြင့္အေရးကို အမိအရယူၿပီး “သံတမန္ဆက္ဆံေရးပိုင္းမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာေတြမ်ားမွားယြင္းေနလို႔လဲ။ ကေမၻာဒီးယား လုိ ႏိုုင္ငံေတာင္မွ ခင္ဗ်ားတို႔ထက္ ေငြပိုရေနေသးတယ္။ ေျမာက္ကိုရီးယားကလည္း အေထာက္အပံ့ရတဲ့ေနရာမွာ ခင္ဗ်ား တို႔ထက္ပိုၿပီး ေအာင္ျမင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႔ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ ဘာမ်ားမွားေနလုိ႔လဲ”လို႔ သူတို႔ကို က်ေနာ္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူတို႔ နည္းနည္းေတာ့ ကသိကေအာင့္ျဖစ္သြားၾကတယ္။ အဲဒီလုိျဖစ္ေအာင္လည္း က်ေနာ္ တမင္လုပ္တာပါ။
က်ေနာ့္ခရီးစဥ္ ရလဒ္ေတြအတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေက်နပ္အားရေနၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြလည္း ျမင့္မားလာ ပါတယ္။ က်ေနာ့္အလုပ္ကို က်ေနာ္ ေၾကညက္ေအာင္ လုပ္တယ္။ တခ်ဳိ႕ျဖစ္ရပ္ေတြမွာ က်ေနာ့္အရင္ ကုလသမဂၢ ကိုယ္စားလွယ္ေတြအေနနဲ႔ အစိုးရန႔ဲစကားေျပာရတာထက္ သူန႔ဲစကားေျပာရတာ ပိုၿပီး ခက္ခဲတတ္တာကို ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။
က်ေနာ့္ရဲ႕ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆိုတတ္မႈကေတာ့ သူမကို သက္ေတာင့္သက္သာရိွေစပံုပါ။ သူန႔ဲ သူခ်စ္တဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို ႐ိုးသားစြာ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုလာတဲ့အထိ က်ေနာ္တို႔အၾကား နားလည္မႈရိွလာခဲ့တယ္။
ဒီလုိန႔ဲ သူ႔ရဲ႕ ႐ုန္းကန္မႈေတြ၊ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာေတြကုိ က်ေနာ့္ကို ေျပာျပခဲ့တယ္။ သူ႔အေျပာအတိုင္းဆို က်န္းမာေရး မေကာင္းတဲ့မိခင္ေၾကာင့္ ေမြးရပ္ေျမဆီ အလည္သက္သက္လာခဲ့ပံု၊ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲထဲပါ၀င္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ခဲ့ပံု စတဲ့ အဂၤလန္က ျပန္လာခ်ိန္မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ပံုေတြကို ေျပာျပပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ သူဟာ ဖခင္ေျခရာ နင္းလိုက္မယ္ဟဲ့ဆိုၿပီး ရည္ရြယ္ခဲ့ဟန္ မရိွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ သူ႔အေဖသမီးဆိုတာ လံုး၀ရွင္းပါတယ္။
က်ေနာ္ ျမန္မာစကား မေျပာတတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္လည္း ျမန္မာစကားတတ္ဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အဂၤလိပ္စကားကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ သူ႔ကိုမျမင္ရဘဲ ေျပာေနတဲ့အသံ ကိုသာၾကားရရင္ အဂၤလိပ္တေယာက္ စကားေျပာေနသလားလို႔ ထင္မိမယ္။ ျမင္ေယာင္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္။ ခပ္မတ္မတ္ ကိုယ္ေနဟန္ထား၊ ႐ိုးရာအ၀တ္အစားန႔ဲ စပယ္ပန္းေတြ ေ၀ေအာင္ပန္ထားၿပီး ေတာ္၀င္အဂၤလိပ္စကားကို ေျပာႏိုင္သူ၊ ဒါ ညိႇဳ႕ဓာတ္အျပည့္ပါတဲ့ ထံုးဖြဲ႔ထားမႈေလ။
ဒါကို သူ သိပါတယ္။ မဟာဆန္မႈ၊ ဗဟုသုတႂကြယ္၀မႈေတြနဲ႔အတူ လူတိုင္းကို သူ ညႊတ္ေစႏိုင္တယ္။ တကယ္လို႔ သူသာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အၿမဲတမ္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာခဲ့ရင္ အာဆီယံႏိုင္ငံ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေတြကို ဒီမိုကေရစီန႔ဲ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ၿပီး ၀ံ့၀ံ့ႂကြားႂကြားန႔ဲ အႏိုင္ယူႏိုင္တယ္လို႔ တခါတုန္းက သူ႔ကို က်ေနာ္ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြန႔ဲ ေဆြးေႏြးႏိုင္မယ့္နည္းလမ္းရွာဖို႔ သူ႔ကို က်ေနာ္ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့သလို စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုလည္း သူန႔ဲေဆြးေႏြးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဒုတိယခရီးစဥ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊက သူန႔ဲ ေဆြးေႏြးဖို႔ သေဘာ တူခဲ့ပါတယ္။ အစိုးရကိုယ္စား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔က ညိႇႏိႈင္းေဆာင္ရြက္ဖို႔ကိုလည္း သေဘာတူခဲ့တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္န႔ဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔တို႔ တိုက္႐ိုက္ေတြ႔ဆံုတာ မရိွေပမယ့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲဟာ အမွန္တကယ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာက အဲ့ဒီကိစၥကို က်ေနာ့္ကို သူမေျပာဘဲထားခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အေခါက္ေခါက္ အခါခါလာၿပီး သူ႔ကို လႊတ္ေပးမယ့္အခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္က က်ေနာ့္ကိုေျပာတယ္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ အားလံုးန႔ဲ သူ ညစာစားပြဲမွာ ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကိုလည္း ျပပါတယ္။ က်ေနာ္ အံ့အားသင့္သြားတယ္။
ေနာက္တေန႔ ေန႔လယ္မွာ သူ႔ကိုသြားေတြ႔တဲ့အခါ စာရင္းရွင္းစရာရိွတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒီအခါမွာမွွ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး မႈတခ်ဳိ႕ တကယ္ရိွခဲ့ေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔န႔ဲ တန္းတူေဆြးေႏြးခဲ့ရတာမ်ဳိး မဟုတ္ေၾကာင္းန႔ဲ ေက်နပ္အားရ စရာမရိွေၾကာင္း ထုတ္ေျပာပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာျပခ်က္အရေတာ့ စစ္အစိုးရေခါင္းေဆာင္ေတြန႔ဲ ညစာ စားပြဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉး ႀကီးတေယာက္တည္း ဒိုင္ခံေျပာသြားတာလို႔ သိရတယ္။
စစ္အစိုးရနဲ႔ စကားေျပာရတာ သူတို႔ရဲ႕ကိန္းဂဏန္းေတြကို ပေဟဠိ အေျဖညွိေနရတဲ့ အလုပ္ပါ။ “က်ေနာ္တို႔ တံတား ၂၉ စင္း ေဆာက္ၿပီးသြားၿပီ၊ က်ေနာ္တို႔ ဒါေတြလုပ္ၿပီးသြားၿပီ၊ ဟိုဟာေတြလည္း လုပ္ၿပီးသြားၿပီ” စသျဖင့္ သူတို႔ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။
စစ္အစိုးရဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ေတြးပံုေခၚပံုေတြက အမ်ားနဲ႔မတူပါဘူး။ အရာအားလံုးကို သူတို႔ ခ်မွတ္ထားတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ေတြအတိုင္း ခပ္ရွင္းရွင္း ျမင္ပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔ … အစိုးရေကာင္းဆိုတာ တင့္ကားေတြကို တေနရာကေန တေနရာ ေရႊ႕တဲ့အလုပ္လို႔ နားလည္ထားၾကပံုပါ။
တိုင္းျပည္တည္ၿငိမ္ေရးနဲ႔ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးအတြက္ သူတို႔ရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ဘယ္လိုေအာင္ျမင္ေနတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း နားေထာင္ၿပီးမွဘဲ က်ေနာ္လည္း အေရးႀကီးတဲ့ျပႆနာေတြကို ေဆြးေႏြးဖို႔ လမ္းစရွာႏိုင္ေတာ့တယ္။ သူတို႔ေျပာတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြက အမွန္ေတြဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ တကယ္လည္း လမ္းေတြေဖာက္ တံတားေတြ ေဆာက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလမ္းေတြဟာ ဘယ္မွာဆံုးမွာလဲ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါမွာေတာ့ ကိန္းဂဏန္းေတြ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူ အဓိကထားေျပာေနတာ ႏိုင္ငံေရးပါ။ သူ႔ရဲ႕ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီရရိွေရး ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္မႈကို နားလည္လာၿပီး အဲ့ဒီကေန အက်ဳိးေက်းဇူး ရရိွခံစားေစခ်င္တာပါ။ သူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြ တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာၿပီး ဥပေဒရဲ႕ အကာအကြယ္ကို ရရိွခံစားေစခ်င္တာပါ။ ႏိုင္ငံဟာ ဘယ္ေလာက္ ေနာက္က်က်န္ရစ္ ေနၿပီဆိုတာ သူသိပါတယ္။
က်ေနာ္ သူ႔ကို ေမးၾကည့္တယ္။ “ခင္ဗ်ားကို အေနာက္လုိလားသူလို႔ ျမင္ၾက တယ္ဗ်။ အေနာက္အုပ္စုက ျဖစ္ေစခ်င္တာ ေတြကို လုပ္ေနသူ၊ ဒီမိုကေရစီလို႔ ခင္ဗ်ားေအာ္ေပးတာ၊ အဲဒါ ဘာေတြက ေစ့ေဆာ္ခဲ့တာလဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူေတြကို ကူညီဖို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေနာက္အုပ္စုရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈ တခုလား”လုိ႔ ။ ေနာက္ အဲ့ဒီအခ်က္ဟာ သူက အာဆီယံႏိုင္ငံေတြကို အေလး မထားရတဲ့ အေၾကာင္းရင္း တခု။ ထုိနည္းတူ သူ႔အေပၚလည္း အာဆီယံက ဘ၀င္မက်တဲ့ အခ်က္ တခ်က္ျဖစ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ ေျပာလိုက္တယ္။ သူမရဲ႕ ႐ုန္းကန္တိုက္ပြဲ၀င္ေနမႈဟာ အျပင္လူေတြရဲ႕ ေစ့ေဆာ္မႈ ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ေဒသတြင္းက လႈပ္ရွားမႈတခုလို႔ ကြဲကြဲျပားျပား ရႈျမင္သြားေစသင့္ေၾကာင္း က်ေနာ္ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
အဲ့ဒီစြပ္စြဲခ်က္ေတြအားလံုးကို သူ အႀကီးအက်ယ္ ေဒါသထြက္ပါတယ္။ “အာဆီယံဟာ ဘာေတြမ်ား လုပ္ခဲ့ဖူးလို႔လဲ။ က်မ သူတို႔ရဲ႕ အကူအညီကို ရခဲ့သင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ဘာေတြမ်ားလုပ္ခဲ့လုိ႔လဲ။ သူတို႔ သံတမန္ေတြ က်မနဲ႔ ေတြ႔ရမွာ ေၾကာက္ေနၾကတယ္”လို႔ အာဆီယံနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူ ပစ္ပစ္ခါခါ ေျပာတတ္တယ္။
၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေမလ ၃၀ ရက္မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဒီပဲယင္းအျဖစ္အပ်က္မွာေတာ့ အာဆီယံက အံ့ဩတုန္လႈပ္ခဲ့ၿပီး သူမကိုယ္စား ေျပာဆိုမႈေတြ ရိွလာပါတယ္။ အဲ့ဒီျဖစ္ရပ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ သူမကို ေထာက္ခံတဲ့လူထုဟာ ဒီပဲယင္းၿမိဳ႕ အေနာက္ ဘက္က ရြာတရြာအနားမွာ ခ်ဳံခိုတိုက္ခိုက္ျခင္း ခံခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အာဆီယံအဖြဲ႔ႀကီးရဲ႕ မစြက္ဖက္ေရး မူ၀ါဒက ပိုေနၿမဲ က်ားေနၿမဲအတိုင္း ျမန္မာျပည္သူ အမ်ားအျပား ထိခိုက္ေသေက် ပ်က္ဆီးေနတာကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
၂၀၀၂ ခုႏွစ္ သူ႔ကို ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္က လႊတ္ေပးေတာ့ နားလည္မႈယူခဲ့တဲ့ အခ်က္တခ်က္က လူထုၾကားထြက္ၿပီး တိုင္းျပည္အေျခအေနကို အဆိုးျမင္ဘက္က မေျပာဖို႔ပါ။ ျပည္သူေတြ ေကာင္းက်ဳိး ေဆာင္ၾကဥ္းေပးဖို႔ အစိုးရကို သူ ကူညီရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေျပာေနတာက ကမၻာေက်ာ္ ေခါင္းေဆာင္အေၾကာင္းေလ။ ခင္ဗ်ားက သူ႔ကိုလႊတ္ေပးရင္ လူတိုင္းက သူ႔ဆီ ေရာက္လာတယ္။ လမ္းေပၚမွာ ဆႏၵျပမႈေတြ မျဖစ္ပြားေအာင္ သူ အၿမဲဂ႐ုစိုက္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တုိင္းျပည္မွာ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရိွေနၿပီး ဘာမွမလုပ္ရေသးပါလားလို႔ တခဏအတြင္းမွာပဲ သူ သိျမင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
လူထုကကူညီဖို႔ သူ႔ကို ေမတၱာရပ္ခံလာတဲ့အခါ သူ ခရီးထြက္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးစကား ေျပာလာပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမား ပိုဆန္ လာၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ျပင္ကို ခရီးထြက္ပါတယ္။ သူ သြားေလရာ ေထာင္ခ်ီတဲ့လူအုပ္ႀကီး လိုက္ၾကတယ္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အစိုးရနဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အၾကား အေရးပါတဲ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြ မစဘဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ခရီးထြက္ခြင့္ျပဳခဲ့တာဟာ အမွားလို႔ စစ္အစိုးရ၀န္ႀကီးတဦးကို က်ေနာ္ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
အဲ့ဒီေနာက္ ဒီပဲယင္းအေရးအခင္းျဖစ္ၿပီး သူလည္း အသတ္ခံရလုနီးနီး ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ကို ဘယ္လို အေဆာင္အေယာင္မွ မေပးဘဲ အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ခ်ဳပ္ထားခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ေထာင္ထဲထည့္ထားတာ စစ္အစိုးရက က်ေနာ့္ကို မေျပာခဲ့ဘဲ မဖံုးကြယ္ ႏိုင္တဲ့အဆံုးက်မွ က်ေနာ့္ကို သူနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ေပးတယ္။
သူတို႔ က်ေနာ့္ကိုေခၚေတာ့ က်ေနာ္ သြားပါတယ္။ ခရီးစဥ္ဟာ စံုေထာက္၀တၱဳေတြ အတိုင္းပဲ။ သူတို႔ ကားတစီးၿပီး တစီး၊ ကားေမာင္းသမား တေယာက္ၿပီးတေယာက္ လဲတယ္။ ကားေမာင္းသမား ဘယ္သူဆိုတာ မသိရပါဘူး။ ကားထဲထိုင္ လိုက္ရင္း “ဘယ္ကမၻာထဲ ငါေရာက္ေနမိပါလိမ့္”လို႔ ေတြးလိုက္မိေသးရဲ႔။ က်ေနာ့္ကို တဆင့္ၿပီးတဆင့္ ေခၚသြားလိုက္တာ က်ေနာ္ တေယာက္တည္း ေငါင္စင္းစင္းနဲ႔။ က်ေနာ္ လံုၿခံဳမႈမွရိွရဲ႕လားလုိ႔ေတာင္ ေတြးမိခဲ့တယ္။ ေနာက္က လိုက္တဲ့ ကားေတြကလည္း မွန္အနက္ေတြနဲ႔။
အဲ့ဒီေနာက္ ႐ုတ္တရက္ဆိုသလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲ့ဒီေနရာကေတာ့ အင္းစိန္ဗဟိုအက်ဥ္းေထာင္ပါပဲ။ အဲ့ဒီ ေထာင္ထဲမွာ ရာဇ၀တ္မႈမ်ဳိးစံု က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ အက်ဥ္းသားေတြကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားပါတယ္။ စိတ္မႏွံ႔သူလို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ အဂၤလိပ္ စကားလံုးတလံုးနဲ႔ အသံထြက္တူတဲ့ ဒီအက်ဥ္းေထာင္ရဲ႕နာမည္ဟာ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အမွတ္ထင္ထင္ပါ။ ကားကို ေထာင္ထဲေမာင္း၀င္လာၿပီး ဘယ္ေကြ႔လိုက္ ညာေကြ႔လုိက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာ အုတ္တိုက္ေလးတခုဆီ ေရာက္လာပါတယ္။
တဲသာသာ အုတ္တိုက္ေလးထဲမွာ သူ႔ကို ခ်ဳပ္ထားတယ္။ အျပင္ဘက္မွာ ေရတြင္းတတြင္းရိွတယ္။ သူ႔ကိုေတြ႔ဖို႔ အထဲ၀င္ လုိက္တဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္ တုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ အၿမဲတမ္း ႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္ေနၾက သူမရဲ႕ အသြင္အျပင္နဲ႔ လံုး၀ျခားနားေနၿပီး မသပ္မရပ္နဲ႔ ေနထိုင္ေနရတာ ျမင္လိုက္ရလို႔ပါပဲ။
“က်မ တရားမွ်တမႈကို လိုခ်င္တယ္ ရပ္ဇ္”လို႔ သူက က်ေနာ့္ကို ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ က်ေနာ့္ ေဘးနားမွာရပ္ေနတဲ့ စစ္အရာရိွေတြဘက္လွည့္ၿပီး “က်မအိမ္က အကႌ်ေတြပဲ က်မလိုခ်င္တယ္။ ရွင္တို႔ေပးတဲ့ အကႌ်ေတြကို က်မ မ၀တ္ခ်င္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ က်မရဲ႕ တကိုယ္ေရသံုး ပစၥည္းေတြလည္း ယူလာေပးပါ”လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
သူမရဲ႕ လူသားဆန္မႈကို ဒီလိုအေနအထားမ်ိဳးနဲ႔ သစၥာေဖာက္လိုက္ၾကတာေတြ႔ရေတာ့ က်ေနာ္ ထိတ္လန္႔မိပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ထပ္အံ့အားသင့္ေစခဲ့တာက “ျဖစ္ခဲ့တာေတြ ၿပီးခဲ့ၿပီ၊ ျပည္သူလူထုအက်ဳိးန႔ဲ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး အတြက္ အစိုးရနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ က်မဘက္က အဆင္သင့္ရိွတယ္”လို႔ သူေျပာလိုက္တဲ့စကားပါ။ ဒါနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညႊန္႔ကို က်ေနာ္ျပန္ေတြ႔ေတာ့ “ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ၊ ဒီကိစၥန႔ဲပတ္သက္ၿပီး ကမာၻကို က်ေနာ္ဘယ္လို ေျပာရမွာလဲ”လို႔ ေဒါသလည္းျဖစ္ စိတ္မေကာင္းလည္းျဖစ္ၿပီး ေျပာခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ကို အက်ဥ္းေထာင္ထဲထည့္ထားတာ ကမာၻကိုမေျပာဘဲ ခဏေတာ့ က်ေနာ္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။ သူ လံုၿခံဳတဲ့ေနရာမွာ ရိွေနၿပီး စိတ္ဓာတ္လည္း ႀကံ႕ခိုင္လ်က္ရိွပါတယ္လို႔ပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ကိုေတာ့ ဒီကိစၥ အစီရင္ခံခဲ့ပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုးေတြ႕ခြင့္ရတာ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ မတ္လမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို ေနအိမ္ကိုျပန္ပို႔ ေပးၿပီး အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထားခ်ိန္ပါ။ ဒီပဲယင္းကိစၥ ဘယ္လိုျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့ ျပည္သူလုထု အက်ဳိးအတြက္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ သူအဆင္သင့္ရိွတယ္ဆိုတာ ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာပါတယ္။ လက္ရိွအာဏာကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔မွသာ ဒီမိုကေရစီေရးကိုလုပ္ေဆာင္ႏိုင္မယ္ဆိုတာကို နားလည္သေဘာေပါက္ဖို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလုိ သိျမင္နားလည္လာျခင္းဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႀကိမ္ ၂၀ ေက်ာ္က က်ေနာ္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အေလ်ာ့မေပး စည္းကမ္းႀကီးၿပီး ဩဇာေပးတတ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ရင္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ကြာျခားေနပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြနဲ႔ယွဥ္ၾကည့္ရင္ အေတာ္ေလး ေခတ္ေနာက္က် က်န္ရစ္ေနတာကို သူ အလြန္အမင္း စိုးရိမ္ပူပန္ ေနပါတယ္။ တျခား တိုင္းရင္းသားအုပ္စုေတြကိုလည္း တန္းတူ ေနရာမေပးတဲ့အတြက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္လည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဥပမာ ႐ိုဟင္ဂ်ာလို ျပႆနာမ်ိဳးေပါ့။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အေျပာင္းအလဲေတြကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ အသိအမွတ္ျပဳလက္ခံဖို႔ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားေပမယ့္ မရခဲ့ပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊက သူ႔ကို အေနာက္အုပ္စုုႀကိဳးဆြဲရာကတဲ့ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္အျဖစ္ တံဆိပ္ ကပ္ထားဆဲျဖစ္ၿပီး မၾကာေသးခင္ကတင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိမေနေစခ်င္ဘူးဆိုတာ ျပသတာ ထင္ရွားေနပါတယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊက က်ေနာ့္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညႊန္႔နဲ႔ ရင္းႏွီးသူအျဖစ္ ျမင္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒါ မွန္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို အလုပ္အတူလုပ္ဖို႔ ခြင့္ျပဳခဲ့တာေၾကာင့္ က်ေနာ္နဲ႔သူ ဆက္ဆံေရး တိုးတက္ေကာင္းမြန္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညႊန္႔န႔ဲ စိတ္တူသေဘာတူ ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆတဲ့အခါကတည္းက သူတို႔ က်ေနာ့္ကို မလိုခ်င္ေတာ့မွန္း က်ေနာ္သိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကုလသမဂၢ အထူးကိုယ္စားလွယ္ တာ၀န္ကေန အခ်ိန္ကိုက္ ႏုတ္ထြက္ခဲ့တာပါ။ အျခား တေယာက္ေယာက္ကို စဥ္းစားဖို႔ စစ္အစိုးရကိုလည္း အခြင့္ေပးရာက်မွာပါ။
ဒါေပမယ့္ ၀မ္းနည္းစရာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညႊန္႔နဲ႔ တိုင္းရင္းသားအုပ္စုေတြ အပါအ၀င္ အျခားသူေတြ အၾကား အသံုး၀င္တဲ့ အဆက္အသြယ္ေတြကို အေျခခံက်က် တည္ေဆာက္ထားႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ အဲဒီလူေတြပဲ တေန႔ အာဏာရ လာႏိုင္ေကာင္း ရလာဦးမွာပါ။ အခုေတာ့ ျဖစ္ၿပီးခဲ့တာေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညႊန္႔ ရဲ႕ အခန္းက႑န႔ဲ သူ ဆက္လက္ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္လို႔ က်ေနာ္တို႔ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ဘာမွမလုပ္ေပးခဲ့ဘူး ဆိုတဲ့အခ်က္ကို က်ေနာ္ မစဥ္းစားဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္တပ္အတြင္းမွာ အင္အားေကာင္းေကာင္းန႔ဲ လုပ္ေဆာင္မယ့္သူ မရိွဘဲန႔ဲ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေျပာင္းလဲမယ့္ အလားအလာကို က်ေနာ္မျမင္ပါဘူး။
မုတ္သုန္ကေန ေဟမႏၲ၊ အဲ့ဒီကေန သရက္ပြင့္ေတြ ေ၀ဆာတဲ့ ဂိမာန္ရာသီ၊ ရာသီေတြသာေျပာင္းသြားပါမယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း အထိန္းသိမ္းခံဘ၀နဲ႔ ဆက္လက္ေနရဦးမွာပါပဲ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာမလဲဆိုတာ ဘုရားသခင္မွသာ သိႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ သူ ဘယ္လိုခရီးဆက္မလဲ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ က်ေနာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနတာက ဘယ္လိုအေျခအေနမွာျဖစ္ျဖစ္ သူ ဘယ္ေတာ့မွ ဦးညႊတ္မွာမဟုတ္ဘူး၊ သူ ရွာေဖြေနတာ တကိုယ္ေရလြတ္လပ္မႈ မဟုတ္ဘူး၊ သူ႔ လြတ္လပ္မႈဟာ သူခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ လြတ္လပ္မႈန႔ဲ ယွဥ္တြဲေနမွသာ အဲဒီ လြတ္လပ္မႈကို သူ လက္ခံလိမ့္မယ္ဆိုတာပါ။
က်ေနာ္မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ဒီပဲယင္းအေရးအခင္းေနာက္ပိုင္း အက်ဥ္းေထာင္ထဲ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕သား အလက္ဇျႏၵားက မိခင္ကို သြားေတြ႔လုိေၾကာင္း က်ေနာ့္ကို ဆက္သြယ္ေျပာၾကားလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ႀကိဳးစားေပးမယ္လုိ႔ အေၾကာင္းျပန္ခဲ့ပါတယ္။
သူန႔ဲေတြ႕တဲ့အခါ အဲဒီကိစၥကို ေမးၾကည့္ပါတယ္။ ေထာင္ထဲက တျခားအက်ဥ္းသားေတြထက္ပိုၿပီး မထူးျခားခ်င္ဘူးဆိုၿပီး ခ်က္ခ်င္း ျပတ္ျပတ္သားသား သူ ျငင္းခဲ့ပါတယ္။ “ဘယ္လိုေၾကာင့္ က်မကို သူမ်ားေတြနဲ႔ထူးၿပီး ဆက္ဆံသင့္တာလဲ။ မတရား အက်ဥ္းခ်ခံထားရတဲ့ မိခင္ေတြကို ဘ၀ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ ျပန္ေတြ႔ခြင့္မရတဲ့ သားသမီးေတြ မေရတြက္ႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ ရိွေနခ်ိန္မွာ က်မရဲ႕ကေလးက်မွ ဘယ္လုိေၾကာင့္ က်မကို ေတြ႔ခြင့္ရသင့္တာလဲ”လို႔ သူ ေျပာခဲ့ပါတယ္။
ဒါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပါပဲ။ ခိုင္မာတဲ့ စည္းမ်ဥ္းေတြန႔ဲ ခံကတုတ္ဖြဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ သူမပါ။ က်ေနာ္ ဒီစာကိုေရး ေနခ်ိန္မွာေတာင္မွ ကိုယ္ဟန္ မတ္မတ္၊ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ထိုင္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕အသြင္ကို ျမင္ေယာင္ေနမိပါတယ္။ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးပြဲေတြ ဒါမွမဟုတ္ အဓိပၸာယ္ရိွတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္လာ မယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရင္းေပါ့။ သူ႔ဘက္က အခ်ိန္ရိွတယ္လို႔ ယံုၾကည္ ေနေပမယ့္ အခ်ိန္က ေစာင့္ပါ့မလား။ စစ္အစိုးရေခါင္းမာတာနဲ႔ အစြမ္းအစမရိွတဲ့ အာဆီယံ အဖြဲ႔ႀကီးေၾကာင့္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတးသြားတပုဒ္ သီက်ဴးဖို႔မလြယ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ စပယ္ပန္းရနံေတြ ရစ္၀ဲေနဆဲပါ။ သူမဟာ ဘယ္အရာကိုမွ မေၾကာက္မရြံ႕ဘဲ ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္စြာနဲ႔ ေနအိမ္ထဲကေန ဆက္ၿပီးေစာင့္ေန ပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြလည္း သူန႔ဲအတူ ေစာင့္စားေနပါတယ္။
၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ဧၿပီလမွာ ကုလသမဂၢအေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္သည္ ရာဇာလီ အစၥေမးလ္ကို အေထြေထြအတြင္း ေရးမႉးခ်ဳပ္၏ ျမန္မာျပည္ဆိုင္ရာ အထူးကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ခန္႔အပ္ခဲ့ၿပီး ထိုရာထူးကို ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလအထိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဧၿပီလထုတ္ ဧရာ၀တီ မဂၢဇင္းမွ Meetings with Aung San Suu Kyi By Razali Ismail ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆို ေဖာ္ျပပါသည္။
Posted by
freeburma
at
1:29 AM
0
comments
Labels: Burma Icon DASSK, Fight On